Η Βάσια Παναγοπούλου βρέθηκε καλεσμένη σήμερα (15/1) στην εκπομπή «Buongiorno», όπου μίλησε ανοίγοντας την καρδιά της για τα παιδικά της χρόνια, την απώλεια του πατέρα της και τον τρόπο που αυτή η εμπειρία επηρέασε τις συναισθηματικές της σχέσεις.
«Στις σχέσεις μου αναζητούσα την πατρική φιγούρα. Η έννοια της οικογένειας, που δεν μπόρεσα να τη ζήσω όπως θα ήθελα, άφησε μέσα μου ένα μεγάλο κενό. Ένιωθα συχνά ότι υπήρχε μια τρύπα στην καρδιά μου, μια ανάγκη για αγάπη, αγκαλιά και για το αίσθημα του “είμαι εδώ άνευ όρων” που μόνο οι γονείς μπορούν να προσφέρουν. Αυτή την ασφάλεια δεν μπορείς να τη βρεις σε μια ερωτική σχέση αν δεν την έχεις λάβει από την αρχή, κι αυτό ήταν κάτι που με βασάνισε πολύ», εξομολογήθηκε η ηθοποιός.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε και στη στάση της μητέρας της, τονίζοντας πως της έλειψε η απαραίτητη κατανόηση. «Έχασα τον μπαμπά μου όταν ήμουν μόλις 10 ετών. Ζούσα τότε στη Μυτιλήνη, εκεί όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Ήταν ένα τεράστιο σοκ για την παιδική μου ψυχή. Κι όμως, σχεδόν αψυχολόγητα, η μαμά μου αποφάσισε ότι θα φύγουμε από τη Μυτιλήνη και θα μετακομίσουμε στην Αθήνα, κάτι που με τραυμάτισε για δεύτερη φορά».
Όπως εξήγησε, η αλλαγή αυτή σήμαινε μια ολική ανατροπή της ζωής της. «Δεν ήταν μόνο ότι έχασα τον πατέρα μου· έχασα και ολόκληρο τον κόσμο μου. Άλλαξα σχολείο, φίλους, εικόνες και βρέθηκα ξαφνικά σε μια τελείως διαφορετική πόλη, πολύ μεγαλύτερη, στην οποία έπρεπε να προσαρμοστώ. Ήταν κάτι εξαιρετικά δύσκολο».
Βάσια Παναγοπούλου: Το παράπονο που τη στιγμάτισε
«Ο μπαμπάς μου μου λείπει πάντα πολύ. Δεν έχω ξεπεράσει τόσα χρόνια μετά τον χαμό του πατέρα μου. Τον έχασα 10 χρόνων και δεν το ξεπέρασα ποτέ, υπάρχει μια τεράστια τρύπα στην ψυχή μου», είχε πει χαρακτηριστικά στην εκπομπή « Πάμε Δανάη».
Μάλιστα αποκάλυψε: «Η μαμά δεν μας είπε ότι ο μπαμπάς πέθανε. Είχε αρρωστήσει ο πατέρας μου και είχε πάει στο νοσοκομείο και είχαν στείλει εμένα και την αδερφή μου σ’ένα φιλικό σπίτι. Εγώ ήμουν ανήσυχη για το πού ήταν ο μπαμπάς, το έσκασα, πήγα στο σπίτι μου, το πατρικό, και βρήκα κολλημένο σε μια κολόνα το αγγελτήριο του θανάτου, κι έτσι το έμαθα κι αυτό με συγκλόνισε. Με έπιασε ένα μεγάλο παράπονο για την μαμά που μας το έκρυψε. Βέβαια μετά κατάλαβα ότι κι αυτή προσπαθούσε να το διαχειριστεί».
Κλείνοντας, η Βάσια Παναγοπούλου μίλησε για το βάρος του πένθους που κουβαλούσε για χρόνια. «Ο θάνατος του πατέρα μου ήταν ένα βαρύ φορτίο που χρειάστηκε χρόνο για να το επεξεργαστώ. Καμία αντρική παρουσία στη ζωή μου δεν μπόρεσε –ούτε και χρειαζόταν– να αντικαταστήσει τον πατέρα μου», κατέληξε.
