Μάρκος Σεφερλής: Βαρύ πένθος για τον ηθοποιό: Πέθανε ο θείος του 

Ο Μάρκος Σεφερλής βιώνει μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του, καθώς έχασε τον αγαπημένο του θείο. Ο γνωστός κωμικός μοιράστηκε τη θλιβερή είδηση το πρωί της Παρασκευής (12/9) με μια μακροσκελή ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, αποχαιρετώντας τον άνθρωπο που υπήρξε στήριγμα σε όλη του τη διαδρομή.

Ο θείος ως «κηδεμόνας»

Στο συγκινητικό του κείμενο, ο ηθοποιός θυμήθηκε τον ρόλο που έπαιξε ο θείος του στα μαθητικά του χρόνια. Όπως αποκάλυψε, εκείνος ήταν ο «κηδεμόνας» του στο σχολείο, αφού ήξερε περισσότερα γράμματα από τον πατέρα του. Μάλιστα, φούσκωνε από περηφάνια κάθε φορά που οι δάσκαλοι μιλούσαν με καλά λόγια για τον ανιψιό του.

Πηγή έμπνευσης για τους ρόλους του

Ο Σεφερλής ανέφερε πως αρκετοί από τους ρόλους που ενσάρκωσε στο θέατρο ήταν εμπνευσμένοι από τον θείο του. «Φορώντας κι ένα μουστάκι, άρχισα να σου μοιάζω», έγραψε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως όλοι του έλεγαν ότι θύμιζε τον θείο του όταν εμφανιζόταν στη σκηνή με «μαγουλάκια και μουστάκι».

Ο «θείος» όλων στο θέατρο

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αγαπημένος του συγγενής έγινε με τα χρόνια ο «θείος» όλων στο θέατρο. Οι συνάδελφοί του τον αποκαλούσαν έτσι, βλέποντας στο πρόσωπό του έναν ανοιχτόκαρδο άνθρωπο με χιούμορ, καλοσύνη και τσαχπινιά. Παράλληλα, μέσα από το Facebook, ο θείος του μοιραζόταν σοφία και χαμόγελα, ενώ δεν δίσταζε να υπερασπιστεί δημόσια τον ανιψιό του, εκφράζοντας πόσο περήφανος ένιωθε γι’ αυτόν.

«Έπαιζα στο θέατρο μόνο για σένα»

Με λόγια γεμάτα συγκίνηση, ο Μάρκος Σεφερλής αποκάλυψε πως κάθε φορά που ο θείος του βρισκόταν στην πλατεία, εκείνος έπαιζε μόνο για εκείνον. «Για να σε βλέπω να γελάς και να καμαρώνεις», τόνισε, εξηγώντας πως αυτή θα είναι και η πιο ζωντανή ανάμνησή του.

Το τελευταίο «αντίο»

Ο ηθοποιός ολοκλήρωσε την ανάρτησή του με ένα τρυφερό αποχαιρετισμό: «Έτσι θα σε θυμάμαι πάντα! Χαρούμενο, χαμογελαστό και περήφανο! Καλό ταξίδι αγαπημένε μου θείε, αγαπημένε “θείε” όλων μας».

Δείτε όλη την ανάρτηση 

“Ήσουν ο κηδεμόνας μου στο σχολείο, επειδή ήξερες περισσότερα γράμματα από τον πατέρα μου! Και φούσκωνες από υπερηφάνεια όταν άκουγες τους δασκάλους – καθηγητές να σου λένε καλά λόγια για μένα! Έκλαιγες στο θέατρο από χαρά, όταν έβλεπες την αγάπη του κόσμου στο πρόσωπό μου! Και πάντα ήσουν δίπλα μου στα δύσκολα και υλικά και ψυχικά! Γιατί με αγαπούσες σαν δικό σου παιδί! Γι’ αυτό κι εγώ, περνώντας τα χρόνια, βάζοντας και μερικά κιλά παραπάνω, φορώντας κι ένα μουστάκι στο θέατρο ή την τηλεόραση, άρχισα να σου μοιάζω! Αυτό μου έλεγαν όλοι όταν με έβλεπαν με μαγουλάκια και μουστάκι: «Ίδιος ο θείος σου!». Που τελικά, έγινες ο «θείος» όλων στο θέατρο, αφού έτσι σε αποκαλούσαν όλοι οι συνάδελφοί μου! Γιατί έβλεπαν στο πρόσωπό σου τον δικό τους θείο, έναν ανοιχτόκαρδο άνθρωπο με χιούμορ, κωμικό ταμπεραμέντο, τσαχπινιά, αλλά και με έναν καλό λόγο για όλους! Έτσι σε αποκαλούσαν και στο αγαπημένο σου Facebook, εκεί που μοίραζες σοφία και χαμόγελα, εκεί που έδινες μάχες για μένα, δηλώνοντας πάντα πόσο περήφανος είσαι που με έχεις ανηψιό! Ήρθε λοιπόν η στιγμή να δηλώσω κι εγώ πόσο περήφανος είμαι που σε είχα θείο! Και πάντα όταν ερχόσουνα στο θέατρο, έπαιζα μόνο για σένα! Για να σε βλέπω να γελάς! Να γελάς και να καμαρώνεις, κοιτάζοντας γύρω σου, για να δεις αν ο κόσμος βλέπει τη χαρά σου! Έτσι θα σε θυμάμαι πάντα! Χαρούμενο, χαμογελαστό και περήφανο! Καλό ταξίδι αγαπημένε μου θείε! Αγαπημένε «θείε» όλων μας!”