Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Το «Us» της Μαρίας Χασάπη στην Πειραιώς 260

Η διεθνώς αναγνωρισμένη χορογράφος Μαρία Χασάπη παρουσιάζει στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026 το νέο της έργο «Us», στην Πειραιώς 260, προσκαλώντας το κοινό σε μια μοναδική σκηνική εμπειρία όπου η κίνηση, η ακινησία και ο χρόνος συνυπάρχουν σε μια διαρκή συνομιλία.

Μια παράσταση που επαναπροσδιορίζει την έννοια της σκηνικής παρουσίας

Ο ήχος ανθρώπων που συνομιλούν γεμίζει σταδιακά την αίθουσα. Ένα μακρύ παγκάκι τοποθετείται στην άκρη της σκηνής, παράλληλα με το κοινό, ενώ ο φωτισμός απομονώνει αυτόν τον στενό γραμμικό χώρο όπου πέντε ερμηνευτές αναπτύσσουν μια αλληλουχία αυστηρά δομημένων δράσεων.

Κάθονται, στέκονται, ξαπλώνουν ή αφήνουν το σώμα τους να γείρει. Αυτό που αρχικά μοιάζει με μια αργή, σχεδόν γλυπτική χειρονομία εξελίσσεται σταδιακά σε έναν σύνθετο στοχασμό πάνω στην έννοια της αντίληψης, προκαλώντας τον θεατή να επαναπροσδιορίσει όσα βλέπει και όσα αντιλαμβάνεται ως πραγματικότητα.

Το παγκάκι ως σκηνικός πρωταγωνιστής

Στο «Us», το παγκάκι δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό αντικείμενο.

Γίνεται σημείο αναφοράς, χώρος αναμονής, παρατήρησης αλλά και έκθεσης, ένα σταθερό πλαίσιο μέσα στο οποίο τα σώματα μετακινούνται από στάση σε στάση, περνώντας από την ακινησία σε ολοένα πιο απαιτητικές και περίπλοκες σωματικές θέσεις.

Η συνεχής εναλλαγή παύσης και μετατόπισης δημιουργεί έναν ιδιαίτερο σκηνικό ρυθμό, όπου ο χρόνος αποκτά υλική υπόσταση.

Η ιδιαίτερη κινησιολογική γλώσσα της Μαρίας Χασάπη

Αντλώντας στοιχεία από τη χαρακτηριστική της εικαστική και κινησιολογική προσέγγιση, η Μαρία Χασάπη συνεχίζει να διερευνά τη στατικότητα, την επιβράδυνση, την ακρίβεια της κίνησης και τη γλυπτική διάσταση του ανθρώπινου σώματος.

Στο «Us», ο χρόνος αντιμετωπίζεται ως δημιουργικό υλικό, ενώ η παρουσία των ερμηνευτών παραμένει ενεργή και διαρκώς μεταβαλλόμενη.

Καθώς οι πέντε χορευτές κινούνται ανάμεσα σε στιγμές ηρεμίας και έντασης, κάθε δράση επηρεάζει τον διπλανό τους, μεταφέροντας την κίνηση από σώμα σε σώμα.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία δημιουργείται ένας αόρατος δεσμός όχι μόνο μεταξύ των ερμηνευτών αλλά και ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό. Εκείνοι και εμείς, καθισμένοι αντικριστά, συμμετέχουμε σε μια σιωπηλή ανταλλαγή προσοχής, διάρκειας και αντίληψης.