Τη στήριξή της στον Γιάννη Σμαραγδή και την ταινία «Καποδίστριας» εξέφρασε δημόσια η Άντζελα Γκερέκου μέσα από ανάρτησή της στο Facebook, απαντώντας σε κριτικές που χαρακτήρισαν το φιλμ ως «αγιογραφικό».
Άντζελα Γκερέκου: «Κάθε ιστορική αφήγηση είναι επιλογή οπτικής»
Όπως σημειώνει, ο κινηματογράφος δεν αποτελεί ιστορικό εγχειρίδιο, αλλά μορφή ερμηνευτικής τέχνης, επισημαίνοντας ότι η συγκεκριμένη ταινία φωτίζει τον άνθρωπο πίσω από την Ιστορία και όχι απλώς τα γεγονότα. «Κάθε ιστορική αφήγηση είναι επιλογή οπτικής. Ο Γιάννης Σμαραγδής δεν επιχείρησε να παρουσιάσει έναν “ουδέτερο” Καποδίστρια – κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν υπάρχει», τονίζει.
Η Άντζελα Γκερέκου αναφέρει πως ο σκηνοθέτης επέλεξε συνειδητά να αναδείξει τον Ιωάννη Καποδίστρια ως ένα ηθικό και πολιτικό πρόσωπο υψηλής ευθύνης, σε μια κοινωνία που συχνά δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί με έννοιες όπως η συλλογική πειθαρχία, η θεσμική οργάνωση και η υπέρβαση των ιδιωτικών συμφερόντων. «Αν αυτό εκλαμβάνεται ως “αγιογραφία”, ίσως το ζήτημα δεν αφορά την ταινία, αλλά τη δική μας αμηχανία απέναντι σε υψηλά πρότυπα», σημειώνει.
Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι η ταινία υπενθυμίζει πως το ελληνικό κράτος γεννήθηκε μέσα από σκληρές συγκρούσεις, τόσο με ξένες δυνάμεις όσο και με εσωτερικές αντιστάσεις, οι οποίες οδήγησαν ακόμα και στη δολοφονία του Καποδίστρια. Μέσα από αυτήν τη ματιά, τίθεται –έστω και έμμεσα– το διαχρονικό ερώτημα για το πώς αντιμετωπίζουμε όσους επιχειρούν να αλλάξουν βαθιά ριζωμένες παθογένειες.
«Η τέχνη δεν οφείλει να είναι άχρωμη»
Η ίδια αναγνωρίζει ότι κάθε ταινία είναι θεμιτό να δέχεται κριτική, επισημαίνοντας ωστόσο πως το φιλμ αποτελεί ξεκάθαρα «μια ταινία θέσης». «Η τέχνη δεν οφείλει να είναι άχρωμη, αλλά ειλικρινής και ικανή να προκαλεί διάλογο – και αυτό η ταινία το καταφέρνει», αναφέρει.
Κλείνοντας, η Άντζελα Γκερέκου εκφράζει την ικανοποίησή της για την ανταπόκριση του κοινού, τονίζοντας ότι, παρά τις αρνητικές ή επιφανειακές κριτικές, οι κινηματογραφικές αίθουσες γεμίζουν. Όπως σημειώνει, οι θεατές συγκινούνται και συνδέονται με ιστορικά πρόσωπα-σύμβολα όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, βρίσκοντας σε αυτά λόγους όχι μόνο για περηφάνια, αλλά και για ελπίδα.
