Η νέα κινηματογραφική μεταφορά του εμβληματικού μυθιστορήματος «Ανεμοδαρμένα Ύψη» της Έμιλι Μπροντέ δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Από τη στιγμή που το πρώτο τρέιλερ κυκλοφόρησε, ο θόρυβος ήταν εκκωφαντικός: σκηνές σαδομαζοχισμού, τολμηρά υπονοούμενα, αισθητική που θυμίζει softcore ερωτικό σινεμά. Σκηνοθέτιδα είναι η πολυσυζητημένη Έμεραλντ Φένελ, γνωστή για τις προκλητικές δουλειές της («Promising Young Woman», «Saltburn»), η οποία υπερασπίζεται με πάθος τη δική της ανάγνωση του κλασικού έργου.
Με τη Μάργκοτ Ρόμπι στον ρόλο της Κάθριν και τον Τζέικομπ Ελόρντι ως Χίθκλιφ, η ταινία υπόσχεται να είναι μία από τις πιο αμφιλεγόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς. Η πρεμιέρα της έχει προγραμματιστεί για τις 14 Φεβρουαρίου, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου.
Το τρέιλερ που δίχασε
Το τρέιλερ, διάρκειας δύο λεπτών, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Ξεκινά με μια σκηνή δημόσιας εκτέλεσης διά απαγχονισμού, όπου ο καταδικασμένος άνδρας παρουσιάζεται να εκσπερματώνει τη στιγμή του θανάτου του. Το πλήθος αντιδρά με παραλήρημα, ενώ μια καλόγρια αγγίζει προκλητικά το σώμα του νεκρού. Η εικόνα αυτή λειτουργεί ως προοίμιο για το ύφος της ταινίας: σοκαριστικό, σωματικό, με έντονα στοιχεία βίας και ερωτισμού.
Οι επόμενες σκηνές δείχνουν τη Ρόμπι και τον Ελόρντι σε ερωτικές πράξεις με χρήση χαλινιών αλόγου, ενώ η κάμερα εστιάζει σε συμβολισμούς: κρόκοι αυγών που κυλούν ανάμεσα σε δάχτυλα, ζύμη που ζυμώνεται με ένταση, εικόνες που φλερτάρουν με την υπερβολή.
Η καλλιτεχνική πρόθεση της Έμεραλντ Φένελ
Μιλώντας στο Brontë Women’s Writing Festival, η Φένελ τόνισε: «Το βιβλίο είναι πρωτόγονα σεξουαλικό. Ήθελα να νιώσω το ίδιο συναίσθημα που είχα όταν το διάβασα για πρώτη φορά. Υπάρχει τεράστια ποσότητα σαδομαζοχισμού μέσα του. Είναι τόσο σέξι, τόσο φρικτό, τόσο καταστροφικό». Η σκηνοθέτιδα πιστεύει ότι η γοτθική λογοτεχνία ήταν ανέκαθεν γεμάτη πάθος και σκληρότητα, απλώς οι προηγούμενες εκδοχές τις έκρυβαν πίσω από ρομαντισμό.
Οι ακραίες σκηνές και το στοιχείο του BDSM
Σύμφωνα με τις περιγραφές από δοκιμαστικές προβολές, η ταινία δεν διστάζει να δείξει αυτοϊκανοποίηση, σκηνές έντονης σωματικής επαφής και χρήση αντικειμένων που παραπέμπουν σε BDSM. Για κάποιους, η ανάγνωση αυτή ξαναγράφει τη σχέση Κάθριν–Χίθκλιφ, τονίζοντας το στοιχείο της τοξικότητας και της καταστροφικής εμμονής. Για άλλους, όμως, πρόκειται για χυδαία παραμόρφωση ενός σπουδαίου έργου.
Η αντίδραση των social media
Στο X (πρώην Twitter) τα σχόλια ήταν καταιγιστικά. «Δεν διάβασα τα Ανεμοδαρμένα Ύψη στα 16 για να τα δω να γίνονται soft porn», έγραψε κάποιος. Άλλοι τα συνέκριναν με τις «50 Αποχρώσεις του Γκρι», ενώ υπήρξαν και πιο ανάλαφρες αντιδράσεις: «Δεν με νοιάζει αν είναι ακριβές, φαίνεται σέξι και διασκεδαστικό». Το χάσμα ήταν προφανές: από την απόρριψη έως τον ενθουσιασμό.
Οι πρώτες δοκιμαστικές προβολές
Στο Ντάλας, η πρώτη test screening έφερε ανάμικτες εντυπώσεις. Πολλοί σοκαρίστηκαν, άλλοι όμως μίλησαν για «αφοσιωμένες ερμηνείες» της Ρόμπι και του Ελόρντι με «εκρηκτική χημεία». Κάποιοι θεατές επισήμαναν ότι η ταινία καταφέρνει να αναδείξει την τοξικότητα της σχέσης των δύο ηρώων με τρόπο που ταιριάζει στη σύγχρονη εποχή.
Το καστ και οι ενστάσεις
Η επιλογή της Ρόμπι επικρίθηκε για την ηλικία της, ενώ συζητήθηκε και η απουσία πιστής απεικόνισης της καταγωγής του Χίθκλιφ. Η υπεύθυνη κάστινγκ Κάρμελ Κόκραν απάντησε πως «δεν υπάρχει ανάγκη να είμαστε ακριβείς, το πρωτότυπο είναι απλώς ένα βιβλίο». Η δήλωση αυτή πυροδότησε ακόμη περισσότερες συζητήσεις γύρω από την πιστότητα έναντι της δημιουργικής ελευθερίας.
Η συγγραφέας και το έργο
Η Έμιλι Μπροντέ εξέδωσε το μυθιστόρημα το 1847, με το ψευδώνυμο Έλις Μπελ. Έφυγε από τη ζωή έναν χρόνο μετά, αφήνοντας αυτό το μοναδικό της έργο, που συνδύαζε έρωτα, βία, εμμονή και την αγριάδα των Γιορκσάιρ Μουρς. Το βιβλίο αρχικά θεωρήθηκε προκλητικό, ενώ σήμερα θεωρείται αριστούργημα της αγγλικής λογοτεχνίας.
Οι προηγούμενες κινηματογραφικές μεταφορές
Από το 1920 μέχρι σήμερα, δεκάδες μεταφορές επιχειρούν να αποδώσουν το έργο. Η πιο γνωστή, του 1939 με τον Λόρενς Ολιβιέ και τη Μερλ Όμπερον, παραμένει σημείο αναφοράς. Άλλες προσπάθειες τοποθέτησαν την ιστορία σε διαφορετικά περιβάλλοντα ή επικεντρώθηκαν στον ρομαντικό χαρακτήρα της. Η εκδοχή της Φένελ είναι σίγουρα η πιο ακραία και τολμηρή.
