Η Αποστολία Ζώη μίλησε ανοιχτά για τη δύσκολη σχέση που είχε όλα αυτά τα χρόνια με τη δημοσιότητα, παραδεχόμενη πως το γεγονός ότι έγινε γνωστή δεν τη γέμισε χαρά, αλλά αμηχανία και πίεση.
Σε συνέντευξή της στην εκπομπή «50 λεπτά», η τραγουδίστρια εξομολογήθηκε πως ποτέ δεν ένιωσε άνετα με την έκθεση και τα φώτα της δημοσιότητας, παρότι επέλεξε ένα επάγγελμα που βρίσκεται κατ’ ανάγκη στο επίκεντρο.
«Το ότι έγινα γνωστή στο ευρύ κοινό ήταν για μένα αγκάθι, όχι χαρά. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος που ήθελε να βρίσκεται μπροστά, ούτε παιδί που επιζητούσε την προσοχή. Απλώς διάλεξα ένα επάγγελμα που αγαπώ πολύ, αλλά συνοδεύεται από αυτή την αναγνωρισιμότητα», ανέφερε.
Παραδέχτηκε ωστόσο πως η δημοσιότητα είναι σχεδόν απαραίτητη για να μπορέσει κάποιος να προχωρήσει στον χώρο της μουσικής. «Για να πετύχεις, πρέπει να γίνεις γνωστός. Δεν ξέρω κανέναν που να έχει κάνει μεγάλη καριέρα χωρίς να φαίνεται πουθενά. Εκτός αν κυκλοφορεί με μάσκα…», είπε χαμογελώντας, για να προσθέσει πως εκείνη δεν κατάφερε ποτέ να συμφιλιωθεί με τα βλέμματα του κόσμου.
«Δεν μπορούσα να διαχειριστώ το ότι με κοιτούσαν. Με πίεζε. Έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να σταματήσω κάπου να φάω. Σκεφτόμουν: “έχει κόσμο, ας παραγγείλω στο σπίτι”. Ήταν πολύ περίεργο για μένα», παραδέχτηκε.
Η τραγουδίστρια μίλησε και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στα νυχτερινά κέντρα, αποκαλύπτοντας πως αυτός ήταν και ο λόγος που το 2009 αποφάσισε να απομακρυνθεί από τον χώρο. «Με τρόμαζε το παρασκήνιο. Άλλο σου έλεγαν ότι θα γίνει κι άλλο συνέβαινε. Έβλεπα πράγματα να αλλάζουν τελευταία στιγμή και έπρεπε να τα διαχειριστώ μόνη μου. Εκεί κατάλαβα ότι μάλλον δεν ταιριάζω σε αυτό το περιβάλλον», είπε.
Αναφέρθηκε και σε μια ιδιαίτερα δύσκολη συνεργασία, που ήταν και το σημείο καμπής για την ίδια. «Δεν υπήρχε κακία, αλλά υπήρχε χάος. Προσπαθούσα να κρατήσω ισορροπίες ανάμεσα σε δύο μεγάλα ονόματα και να προστατέψω και τον εαυτό μου. Νομίζω ότι ήταν η μόνη φορά που έφυγα από δουλειά μία εβδομάδα πριν ξεκινήσει το σχήμα».
Η πιο χαρακτηριστική εικόνα από εκείνη την περίοδο, όπως είπε, ήταν το συναίσθημα ελευθερίας που ένιωσε όταν τελικά πήρε την απόφαση να φύγει. «Θυμάμαι ότι τότε πήγαινα στη δουλειά με τη μηχανή μου, ένα Honda. Μόλις έφυγα, ανέβηκα στη μηχανή, μπήκα στην Κηφισίας και άρχισα να χοροπηδάω πάνω στη σέλα από τη χαρά μου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ».
