Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, ο ηθοποιός Βασίλης Μπισμπίκης μίλησε ανοιχτά για το πώς τον παρουσιάζουν τα ΜΜΕ, για τη δημόσια εικόνα του, αλλά και για τη βαθιά του σύνδεση με την Κρήτη.
Μέσα από τη συνέντευξή του στην εκπομπή της ΕΡΤ, αποκάλυψε πλευρές του εαυτού του που δεν βλέπουμε συχνά, τόσο σε προσωπικό όσο και σε ψυχικό επίπεδο.
«Η ψυχή μου ανήκει στην Κρήτη»
Ο Βασίλης Μπισμπίκης δεν κρύβει την αγάπη του για την Κρήτη, τονίζοντας πως νιώθει εκεί ότι ανήκει. Όπως εξήγησε, αυτό που τον κερδίζει στους ανθρώπους του νησιού είναι η ψυχική ανοιχτωσιά, η ντομπροσύνη και η μπέσα τους.
Αναφέρθηκε επίσης στις σημαντικές φιλίες που έχει δημιουργήσει εκεί, λέγοντας πως με αυτούς τους ανθρώπους «κολλάει» πραγματικά, δείχνοντας πόσο πολύτιμο είναι για εκείνον αυτό το δέσιμο.
Βασίλης Μπισμπίκης: Η δημόσια εικόνα και οι ταμπέλες
Μιλώντας για την καλλιτεχνική και τη δημόσια «ταυτότητά» του, ο ηθοποιός υπογράμμισε πως δεν αισθάνεται εγκλωβισμένος, αλλά πως άλλοι προσπαθούν να του φορέσουν ταμπέλες.
Όπως είπε, έχει τρομερές αντιφάσεις ως άνθρωπος, κάτι που κάνει δύσκολο για τους άλλους να τον κατατάξουν κάπου συγκεκριμένα. Για εκείνον, η προσπάθεια κατηγοριοποίησης απλώς μπερδεύει όσους τον βλέπουν μόνο μέσα από ένα μονοδιάστατο πρίσμα.
Μπισμπίκης: «Είμαι ελεύθερος και κάνω ό,τι γουστάρω»
Ο Βασίλης Μπισμπίκης στάθηκε και στον τρόπο που τα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν την εικόνα του. Όπως εξήγησε, τον προβάλλουν ως «μπρουτάλ τύπο», επειδή ταυτίζουν τους ρόλους του στις σειρές με τον πραγματικό του χαρακτήρα.
Ο ίδιος επιμένει πως αυτή η εικόνα δεν έχει καμία σχέση με το ποιος είναι στην πραγματικότητα. Τόνισε πως δεν τον ενδιαφέρει η γνώμη των τρίτων, γιατί αν κυνηγάς την αποδοχή όλων, γίνεσαι – όπως είπε – ψεύτης.
Δήλωσε ξεκάθαρα: είναι ελεύθερος και κάνει ό,τι γουστάρει, επιλέγοντας να ζει με βάση τα δικά του μέτρα και όχι με όσα περιμένουν οι άλλοι από εκείνον.
Βασίλης Μπισμπίκης: Το κόστος της ελευθερίας και η μάχη με τις κρίσεις πανικού
Ο ηθοποιός παραδέχτηκε ότι όταν επιλέγεις να ζεις με βάση την αλήθεια σου, έρχεσαι σε συγκρούσεις – και αυτό είναι το κόστος. Όπως είπε, το «παιχνίδι της αποδοχής» τελείωσε για εκείνον πριν από δέκα χρόνια.
Μέχρι τότε, η ανάγκη να πετύχει και να τον αποδέχονται όλοι, τον είχε γεμίσει με μεγάλη αγωνία, κάτι που στο τέλος τον οδήγησε σε ψυχολογικό «σπάσιμο».
Μίλησε ανοιχτά για τις κρίσεις πανικού που βίωνε, αλλά και για το ότι έπαιρνε αντικαταθλιπτικά για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του. Παρά την εσωτερική του ταραχή, συνέχιζε να ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου, παίζοντας «με τον τρόμο μέσα του».
Όταν, όμως, αυτό το «απόστημα» έσπασε, συνειδητοποίησε πολλά πράγματα για τον εαυτό του και τη ζωή του, βρίσκοντας έναν πιο αληθινό και ελεύθερο τρόπο να πορεύεται.
