Υπάρχουν τραγουδιστές που απλώς ακούμε. Και υπάρχουν εκείνοι που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται κομμάτι της δικής μας ζωής.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Ίσως γι’ αυτό και ο θάνατός του προκάλεσε τόσο έντονη συγκίνηση. Για πολλούς ανθρώπους δεν έφυγε απλώς ένας δημοφιλής τραγουδιστής. Έφυγε ένας άνθρωπος που είχε συνδεθεί με στιγμές τους. Με έρωτες, χωρισμούς, νύχτες σε μαγαζιά, παρέες, ταξίδια, μοναχικά βράδια, χαρές αλλά και δύσκολες περιόδους.
Η μουσική έχει αυτή τη μοναδική δύναμη: αποθηκεύει τη μνήμη.
Ένα τραγούδι που ακούσαμε στα 20 μας μπορεί, χρόνια αργότερα, να μας επιστρέψει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα στην ίδια εποχή. Να θυμηθούμε πού ήμασταν, με ποιον ήμασταν, τι νιώθαμε. Και όταν ένας καλλιτέχνης έχει συνοδεύσει πολλές διαφορετικές φάσεις της ζωής μας, η σχέση μαζί του ξεπερνά τη σχέση ακροατή και τραγουδιστή.
Γίνεται προσωπική.
Ο Μαζωνάκης είχε κάτι ακόμη: μια ιδιαίτερη σκηνική ταυτότητα. Δεν προσπάθησε να γίνει αρεστός σε όλους. Είχε τον δικό του τρόπο να ντύνεται, να κινείται, να ερμηνεύει και να επικοινωνεί. Για ένα μεγάλο μέρος του κοινού, αυτή η διαφορετικότητα αποτέλεσε ακριβώς τον λόγο που τον αγάπησε.
Πολλοί άνθρωποι βλέπουν στους καλλιτέχνες και ένα κομμάτι του εαυτού τους. Την τόλμη που δεν είχαν. Την ευαισθησία που δεν εξέφρασαν. Την ανάγκη να ξεφύγουν από κανόνες και «πρέπει».
Γι’ αυτό και το πένθος για έναν αγαπημένο καλλιτέχνη μπορεί να είναι αληθινό, ακόμη κι αν δεν τον γνώρισες ποτέ προσωπικά.
Δεν πενθείς μόνο τον άνθρωπο.
Πενθείς και ένα κομμάτι της δικής σου ιστορίας που ήταν δεμένο μαζί του.
Και ίσως αυτό εξηγεί γιατί, όταν ένας τραγουδιστής όπως ο Μαζωνάκης φεύγει, οι άνθρωποι δεν λένε απλώς «πέθανε ένας καλλιτέχνης». Λένε: «Έφυγε ένα κομμάτι από τα χρόνια μου».
Γιατί τελικά, οι μεγάλοι τραγουδιστές δεν μένουν μόνο στα τραγούδια τους.
Μένουν μέσα στις ζωές εκείνων που τους άκουσαν.
