Ένα απόγευμα φθινοπώρου, το Κολωνάκι είχε εκείνη τη γνώριμη σιωπή που ακολουθεί τη βροχή. Ανάμεσα στους περαστικούς, περπατούσε αθόρυβα ο Γιώργος Παπαδάκης. Χωρίς κάμερες, χωρίς φώτα και το βλέμμα του στραμμένο μακριά. Ύστερα από δεκαετίες μπροστά στα μικρόφωνα και τις οθόνες, είχε πια μάθει τη γλύκα της ησυχίας, εκείνης που δεν έχει τίτλους, διαφημίσεις ή διαλείμματα.
Στάθηκε για λίγο μπροστά στη βιτρίνα ενός καφέ. Οι άνθρωποι μέσα γελούσαν, οι εφημερίδες ξεφύλλιζαν ειδήσεις που δεν αφορούσαν πια τον ίδιο. Ένα χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό του, όχι νοσταλγικό, αλλά ήρεμο, σαν συμφωνία με τον χρόνο. Ίσως, σκέφτηκε, η ζωή χωρίς τηλεόραση να είναι το πιο αληθινό δελτίο ειδήσεων: εκείνο που γράφεται καθημερινά, σιωπηλά, μέσα στην ψυχή.
