Σε μια αποκαλυπτική από κοινή συνέντευξη, η Δήμητρα Γαλάνη και η Ελένη Τσαλιγοπούλου μίλησαν για τη μουσική, τη διαδρομή τους, αλλά και για τα σύγχρονα μουσικά ρεύματα, όπως η τραπ, υπογραμμίζοντας πως ο χρόνος και η ποιότητα είναι τα στοιχεία που καθορίζουν τη διαχρονικότητα ενός τραγουδιού.
Η Δήμητρα Γαλάνη και η Ελένη Τσαλιγοπούλου βρέθηκαν καλεσμένες στον καναπέ της εκπομπής Στούντιο 4, σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, όπου μοιράστηκαν σκέψεις και εμπειρίες από την πολυετή παρουσία τους στη μουσική σκηνή.
Οι δύο ερμηνεύτριες παρουσίασαν τη δική τους οπτική για την εξέλιξη της μουσικής, την πορεία τους στον χώρο, αλλά και τις αλλαγές που έχουν διαμορφώσει τη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα.
Η Δήμητρα Γαλάνη για την τραπ και τον χρόνο
Αναφερόμενη στα σύγχρονα μουσικά είδη και ειδικότερα στην τραπ, η Δήμητρα Γαλάνη στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία του χρόνου ως βασικό κριτήριο αξίας.
Όπως σημείωσε, μόνο ό,τι αντέχει στον χρόνο μπορεί να θεωρηθεί ουσιαστικό: «Ό,τι αντέχει στον χρόνο έχει αξία. Τραγουδάω 55 χρόνια, έχω δει τι έρχεται, τι φεύγει και τι μένει. Μέσα στον συρφετό, καμιά φορά βρίσκεις κι ένα διαμάντι. Είναι ανάγκη της κοινωνίας. Είναι μια φάση κι αυτή».
Το πρόβλημα δεν είναι το είδος, αλλά η ποιότητα
Η τραπ, σύμφωνα με τη Δήμητρα Γαλάνη, δεν είναι από μόνη της αρνητική. Το ζήτημα εντοπίζεται στον τρόπο παραγωγής και στα υλικά που χρησιμοποιούνται.
«Η τραπ δεν είναι κάτι κακό. Είναι ένα είδος hip hop, αλλά συχνά γίνεται με ευτελή υλικά. Το πρόβλημα είναι ότι ακούμε κακή τραπ», ανέφερε χαρακτηριστικά, δίνοντας έμφαση στην ποιότητα της δημιουργίας.
Η αγωνία για τη μουσική ταυτότητα του μέλλοντος
Από την πλευρά της, η Ελένη Τσαλιγοπούλου μίλησε για τη σημασία της μουσικής ταυτότητας και της κληρονομιάς που αφήνουν οι προηγούμενες γενιές: «Θα ήθελα όσα έχουμε καταφέρει, και η γενιά της Δήμητρας και η δική μου, να μπορούν να υπάρχουν και στο μέλλον. Σήμερα είναι διαχρονικά, αλλά εύχομαι να έχουν αντοχή και πέρα από μια πενηνταετία».
Η ελληνική ταυτότητα στη μουσική
Κλείνοντας, η Δήμητρα Γαλάνη αναφέρθηκε πιο γενικά στην ελληνική ταυτότητα στη μουσική, τονίζοντας πως όσο περισσότερο επιχειρείται η αλλοίωσή της, τόσο πιο δυνατή γίνεται η ανάγκη επιστροφής σε αυτή: «Όσο κι αν προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη μιας ταυτότητας, τόσο πιο αγαπητά γίνονται όλα αυτά. Γιατί τόσο πιο κοντά έρχονται στη γλώσσα και την ψυχή του Έλληνα».
