Μια εξομολόγηση από καρδιάς έκανε ο Δημήτρης Αργυρόπουλος μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, με αφορμή ένα πολύ σημαντικό προσωπικό ορόσημο: 16 χρόνια καθαρός από ουσίες και αλκοόλ.
Ο πρώην εκδότης και παρουσιαστής, με λόγια που συγκινούν και προβληματίζουν, περιέγραψε τη δική του πορεία μέσα από την εξάρτηση και την απεξάρτηση, αλλά και τη μάχη απέναντι στο κοινωνικό στίγμα: «Σήμερα κλείνω 16 χρόνια καθαρός. Έχω βαθιά ευγνωμοσύνη και αγάπη για εκείνους που με στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό είναι το δικό μου κομμάτι. Αυτό που είναι όλων μας, είναι το στίγμα του εθισμού. Κάθε άνθρωπος που παλεύει με τον εθισμό, κουβαλάει μαζί του όχι μόνο τον πόνο, τον φόβο, τον θυμό, τη ντροπή, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση απέναντι στον εαυτό του, αλλά και τα κακόβουλα σχόλια, την κριτική της κοινωνίας».
Ο Δημήτρης Αργυρόπουλος δεν δίστασε να αναφερθεί και στον δικό του τρόπο αντίδρασης απέναντι στη δύσκολη αυτή συνθήκη: «Στη δική μου διαδρομή το στίγμα έπαιξε μεγάλο ρόλο. Στην προσπάθειά μου να το αντέξω έγινα αντιδραστικός, επιθετικός, άδικος».
Με λόγο αιχμηρό και ειλικρινή, έθιξε και τις κοινωνικές διαστάσεις της εξάρτησης στην Ελλάδα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για περισσότερη ανοιχτή συζήτηση: «Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι σοβαρά. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες ζουν με ψυχική ασθένεια και εξαρτήσεις πίσω από κλειστές πόρτες. Κι όμως κανείς δεν ανοίγει κουβέντα. Την ίδια στιγμή τα συνταγογραφούμενα ψυχοτρόπα, όπως το Xanax, καταναλώνονται σε τεράστιες ποσότητες — πάνω από 10 εκατομμύρια χάπια τον μήνα».
Κλείνοντας την ανάρτησή του, ο Δημήτρης Αργυρόπουλος έστειλε ένα δυνατό μήνυμα για την αποδοχή, την υποστήριξη και τη δύναμη που χρειάζεται για να δώσεις –και να κερδίσεις– αυτή τη μάχη:
«Ο εθισμός δεν είναι επιλογή, είναι ασθένεια. Και η αποστιγματοποίηση δεν είναι επιλογή, είναι υποχρέωση μιας ώριμης κοινωνίας. Γιατί ο πολιτισμός φαίνεται στη διαδρομή που κάνουμε, στην κάθε μέρα μας. Όσο η κοινωνία στήνει στον τοίχο τους ανθρώπους που παλεύουν, τόσο δείχνει φόβο, μικρότητα και υποκρισία. Σήμερα λέω ευχαριστώ στον εαυτό μου που άντεξε, και σε όσους στάθηκαν δίπλα μου όταν δεν μπορούσα να σταθώ μόνος».
