Ο Δημήτρης Νικολαΐδης έφυγε από τη ζωή το πρωινό της 21ης Ιανουαρίου 1993. Ήταν διασωληνωμένος σε νοσοκομείο και αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Εκείνη τη μέρα αρνήθηκε να πάρει τα φάρμακά του, λέγοντας στη νοσοκόμα: «Σήμερα πια δεν τα χρειάζομαι». Στη συνέχεια τράβηξε τα καλώδια που τον κρατούσαν μηχανικά στη ζωή και πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Ήταν ο τρόπος του να φύγει με αξιοπρέπεια, όπως ζούσε όλη του τη ζωή, ήρεμος, περήφανος και πράος.
Η ζωή του από την αρχή
Ο Δημήτρης Νικολαΐδης γεννήθηκε το 1923 στη Μικρά Ασία. Πολύ νωρίς γνώρισε την ορφάνια, καθώς ο πατέρας του πέθανε όταν εκείνος ήταν μόλις εννέα ημερών. Η μητέρα του έκανε ό,τι μπορούσε για να τον μεγαλώσει, αντιμετωπίζοντας δυσκολίες και φτώχεια.
Παρά τις δυσκολίες, ο Δημήτρης ήταν εξαιρετικός μαθητής. Κατάφερε να περάσει με υποτροφία στο Πειραματικό Σχολείο της Αθήνας και αργότερα στη Νομική Αθηνών. Παράλληλα, διέπρεπε και στον αθλητισμό. Ωστόσο, γρήγορα κατάλαβε ότι η δικηγορία δεν ήταν για εκείνον. Η μεγάλη του αγάπη ήταν η υποκριτική.
Το ξεκίνημα στο θέατρο
Το 1942 ξεκίνησε να παίζει στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, σε παραστάσεις με μαθητές της σχολής. Το επίσημο θεατρικό του ντεμπούτο έγινε το 1944 με το έργο «Ο Τελευταίος Ασπροκόρακας» του Αλέξη Σολωμού.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους και ηθοποιούς της εποχής. Το 1945 έγινε μέλος του θιάσου της «Κυρίας Κατερίνας» και αργότερα συνεργάστηκε με τον Βασίλη Λογοθετίδη σε έργα του Αλέκου Σακελάριου. Η θεατρική του παρουσία ήταν δυνατή και ξεχωριστή, με αστείρευτο ταλέντο και έντονη αφοσίωση στη δουλειά.
Η πορεία του στον κινηματογράφο
Το 1954 έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με την ταινία «Το Κορίτσι της Γειτονιάς». Στην καριέρα του έπαιξε σε περίπου 80 ταινίες, κυρίως σε δεύτερους ρόλους, αλλά οι ερμηνείες του ήταν πάντα χαρακτηριστικές.
Ο Δημήτρης Νικολαΐδης θεωρείται μέρος της «χρυσής φουρνιάς» των ηθοποιών που έδωσαν λάμψη στον ελληνικό κινηματογράφο τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Έπαιξε δίπλα σε σπουδαίους συναδέλφους και έμεινε αξέχαστος για την υποκριτική του δεινότητα και τη φυσική παρουσία του.
Σκηνοθεσία τηλεόραση και ραδιόφωνο
Το 1965 έκανε τα πρώτα του βήματα στη σκηνοθεσία, σκηνοθετώντας στο θέατρο το έργο «Μιας Πεντάρας Νιάτα», που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Την επόμενη χρονιά σκηνοθέτησε την ταινία «Η Γυναίκα μου Τρελάθηκε», τη μοναδική του σκηνοθετική δουλειά στον κινηματογράφο.
Η σκηνοθεσία του έδειξε πόσο πολυτάλαντος ήταν, καθώς μπορούσε να καθοδηγήσει ηθοποιούς και να δημιουργήσει παραστάσεις και ταινίες που άφησαν εποχή. Στη δεκαετία του ’70, έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά «Εκείνες κι Εγώ» και συμμετείχε στη ραδιοφωνική σειρά «Ο Θυρωρός». Η φιλία του με τον σκηνοθέτη Κώστα Πρετεντέρη ήταν στενή, δείχνοντας ότι η ζωή του Δημήτρη Νικολαΐδη ήταν γεμάτη ανθρώπινες σχέσεις και αληθινές φιλίες.
Ο κεραυνοβόλος έρωτας με τη Σούλη Σαμπάχ
Ο Δημήτρης γνώρισε τη Σούλη Σαμπάχ, τότε Αναστασία Χριστοδούλου, σε ένα ταξίδι από την Αίγυπτο στην Αθήνα. Ο έρωτάς τους ήταν κεραυνοβόλος και σε ένα μήνα παντρεύτηκαν, στις 15 Σεπτεμβρίου 1955. Υπήρξαν μαζί μέχρι τον θάνατό του, αποτελώντας ένα από τα πιο γνωστά ζευγάρια της ελληνικής σόουμπιζ.
Παρά την αγάπη τους, ποτέ δεν συνεργάστηκαν επαγγελματικά, καθώς ο Δημήτρης δεν ήθελε να παίρνει τη γυναίκα του στις δουλειές του, κρατώντας την αξιοπρέπεια και την ανεξαρτησία της.
Η ασθένεια του Δημήτρη Νικολαΐδη
Ο ηθοποιός έπασχε από μια σοβαρή ασθένεια, που προέκυπτε από έλλειψη ενός ενζύμου που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του. Η ασθένεια αυτή επηρέαζε τους πνεύμονες και την αναπνοή του, κάνοντάς τον να χρειάζεται συνεχείς ενέσεις και φαρμακευτική αγωγή.
Για πολλά χρόνια έπρεπε να υποβάλλεται σε θεραπείες, που είχαν γίνει μέρος της καθημερινότητάς του. Τις Κυριακές, μετά την τελευταία παράσταση, πήγαινε στο γιατρό για ειδικές ενέσεις ώστε να μπορεί να αναπνέει καλύτερα. Η κατάσταση επιδεινώθηκε το καλοκαίρι του 1983, και η Σούλη Σαμπάχ έμεινε δίπλα του χωρίς να φεύγει στιγμή, φροντίζοντας τον καθημερινά.
Τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής του, το σπίτι του έγινε περισσότερο σαν νοσοκομείο. Παρά την ασθένεια, συνέχισε να εμφανίζεται στο θέατρο και στον κινηματογράφο όσο μπορούσε, δείχνοντας την αφοσίωση και την αγάπη του για τη δουλειά του.
Η αξιοπρέπεια στο τέλος
Ο Δημήτρης Νικολαΐδης ήταν ήπιος και πράος άνθρωπος. Δεν του άρεσαν οι φωνές και οι εντάσεις. Ήταν περήφανος και αξιοπρεπής στη ζωή του, και έτσι ήθελε να φύγει κι από τη ζωή. Τράβηξε τα καλώδια που τον κρατούσαν στη ζωή και πέθανε με τον δικό του τρόπο, χωρίς πόνο, με αξιοπρέπεια και έλεγχο.
Η κληρονομιά του
Ο Δημήτρης Νικολαΐδης άφησε πίσω του ένα μεγάλο έργο. Στον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση, οι ερμηνείες του και οι σκηνοθετικές του προσπάθειες ξεχωρίζουν. Ήταν μέρος της «χρυσής φουρνιάς» των ηθοποιών που έδωσαν λάμψη στον ελληνικό κινηματογράφο και παραμένει στη μνήμη του κοινού ως ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και άνθρωπος.
Η ζωή και η καριέρα του δείχνουν ότι μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει δυσκολίες, αρρώστιες και προβλήματα με αξιοπρέπεια, φιλία και αγάπη για τη δουλειά του. Ο Δημήτρης Νικολαΐδης ζει μέσα από τις ταινίες, τις παραστάσεις και τις αναμνήσεις των ανθρώ
