Οι 16 ναύτες που έμοιαζαν σαν 100 και άλλες ιστορίες από τα γυρίσματα της αγαπημένης ταινίας
Η ταινία «Η Αλίκη στο Ναυτικό» (1961) ήταν η πρώτη έγχρωμη ελληνική ταινία. Το γεγονός ότι ήταν έγχρωμη ανέβασε το κόστος της σε δυσθεώρητα ύψη, φθάνοντας στο ποσό των 2,5 εκατομμυρίων δραχμών, όταν οι αντίστοιχες ασπρόμαυρες παραγωγές κόστιζαν περίπου 1 εκατομμύριο δραχμές. Ωστόσο, δεν ήταν μόνο το φιλμ που αύξησε το κόστος, αλλά και το σενάριο που απαιτούσε πλήθος κομπάρσων, όπως ναύτες.
Πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ο Φίνος ρώτησε τον Σακελλάριο πόσους κομπάρσους ήθελε για την ταινία και εκείνος ζήτησε 100. Να σημειωθεί ότι ο Φίνος είχε ήδη απευθυνθεί στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων για να χρησιμοποιήσει πραγματικούς δόκιμους στα γυρίσματα, αλλά το αίτημά του απορρίφθηκε.
Έτσι, αναζήτησε λύση στους επαγγελματίες κομπάρσους, οι οποίοι τότε πληρώνονταν 80 δραχμές την ημέρα. Το συνολικό κόστος, ωστόσο, αυξανόταν, αφού έπρεπε να συμπεριληφθούν και τα έξοδα για τις στολές και τις μετακινήσεις τους. Κάνοντας τους υπολογισμούς του, ο Φίνος διαπίστωσε ότι το κόστος των 100 κομπάρσων θα ξεπερνούσε κατά πολύ τον προϋπολογισμό της ταινίας και αρνήθηκε.
«Πόσους μπορείς να πάρεις;» τον ρώτησε ο Σακελλάριος.
«Δεκαέξι» απάντησε ο Φίνος, απογοητεύοντάς τον.
Ωστόσο, ο Σακελλάριος δεν το έβαλε κάτω και προσπάθησε να βρει τρόπους ώστε οι δεκαέξι κομπάρσοι να φαίνονται περισσότεροι. Δεκαέξι ήταν και οι ναύτες που παρέλασαν μπροστά από τον Λευκό Πύργο στη Θεσσαλονίκη — κάτι που δύσκολα θα μπορούσε να υποψιαστεί ο θεατής.
Το πώς έγινε αυτό εφικτό, το περιγράφει ο ίδιος ο Σακελλάριος στο βιβλίο του Μάκη Δελαπόρτα «Αλέκος Σακελλάριος, το ταλέντο βγήκε από τον παράδεισο» (Εκδόσεις Άγκυρα):
«Μπροστά από την κινηματογραφική μηχανή παρελαύνανε οι δεκαέξι. Ύστερα, όταν χανόντουσαν από την οπτική γωνία, έτρεχαν πίσω από τη μηχανή και ξανά παρελαύνανε. Μία, δύο, τρεις φορές, ώστε να δημιουργηθεί η εντύπωση πως υπήρχαν τουλάχιστον εκατό δόκιμοι. Για να μην αναγνωρίζονται, αλλάζαμε κάθε φορά τη σειρά τους – οι πρώτοι έμπαιναν τελευταίοι, οι τελευταίοι πρώτοι, και ούτω καθεξής».
Κάποιες σκηνές παρέλασης προέρχονταν από πραγματική στρατιωτική παρέλαση, κάτι που βοήθησε ιδιαίτερα στο τελικό αποτέλεσμα.
Μια ακόμη ενδιαφέρουσα ιστορία για την ταινία έχει αποκαλύψει ο ηθοποιός Γιάννης Μαλούχος. Ανέφερε ότι πήρε τον ρόλο του δόκιμου, φίλου του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, έπειτα από τυχαία συνάντηση με τον Σακελλάριο:
«Ήρθα και βρήκα τον Αλέκο Σακελλάριο στο γραφείο του και μου λέει: “Γιάννη, είσαι τυχερός. Αρχίζω την Αλίκη στο Ναυτικό και θα παίξεις τον φίλο του Παπαμιχαήλ. Ξέρεις γιατί; Δεν ξέρω τι ταλέντο έχεις, αλλά έχεις μύτη μεγάλη. Θέλω έναν μυταρά”».
Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι τα γυρίσματα της ταινίας είχαν σταματήσει για περίπου έναν μήνα και παραλίγο να μη συνεχιστούν ποτέ, εξαιτίας ενός μεγάλου καβγά ανάμεσα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Αλέκο Σακελλάριο.
Η Βουγιουκλάκη είχε κλειστεί στο καμαρίνι της και αρνούνταν να βγει για το γύρισμα. Ο Σακελλάριος, εξοργισμένος, πήγε ο ίδιος να της μιλήσει και της είπε:
«Άκουσε εδώ. Εγώ την ταινία, είτε θέλεις είτε δεν θέλεις, θα τη γυρίσω. Και ξέρεις πώς; Θα φαίνεται μόνο ο ένας ώμος σου και το σακάκι σου. Εσύ θα υπάρχεις ως Βουγιουκλάκη με τον ώμο σου μόνο και με το σακάκι σου. Εγώ θα την τελειώσω».
Στην πρεμιέρα της ταινίας
Για άλλη μια φορά, η παρέμβαση του Φίνου ήταν αυτή που βοήθησε να αποκατασταθούν οι σχέσεις του σκηνοθέτη και της πρωταγωνίστριας, ώστε η ταινία να ολοκληρωθεί με επιτυχία.
