Ένας χρόνος έχει περάσει από την ημέρα που η αγαπημένη ηθοποιός Καίτη Κωνσταντίνου έφυγε από τη ζωή, όμως ο πόνος παραμένει ανείπωτος για τους δικούς της ανθρώπους. Στην γενέτειρά της, το Αίγιο, διοργανώθηκε μία άκρως συγκινητική εκδήλωση μνήμης, με πλήθος κόσμου να δίνει το «παρών», ανάμεσά τους και πολλοί γνωστοί ηθοποιοί.
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρέθηκε και η αδερφή της, Μαρία Κωνσταντίνου, η οποία δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, ενώ έκανε και τις πρώτες της δηλώσεις στην κάμερα, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης. «Μέχρι σήμερα δεν άντεχα να βλέπω την αδερφή μου στην οθόνη, αλλά σήμερα χάρηκα. Για εσάς ήταν η Καίτη Κωνσταντίνου, για εμένα ήταν μάνα, αδελφή, πατέρας, η μάνα των παιδιών μου και η γιαγιά των εγγονιών μου». Τα λόγια της προκάλεσαν έντονη συγκίνηση, με το κοινό να την καταχειροκροτεί.
Καίτη Κωνσταντίνου: «Λύγισε» ο Μιχάλης Ρέππας
Ιδιαίτερα φορτισμένος ήταν και ο στενός της φίλος και συνεργάτης Μιχάλης Ρέππας, ο οποίος ανέβηκε στο βήμα και μίλησε με λόγια καρδιάς:
«Η Μαίρη δεν μιλούσε, εκφραζόταν χωρίς λέξεις και κυρίως άκουγε. Μας έδενε μια σιωπηλή φιλία και δεν της είπα ποτέ πόσο την εκτιμούσα και πόσο ψηλά την είχα για την εχεμύθεια και την ακεραιότητά της. Η Καίτη ήταν πολύ σεμνή και δεν έκανε φτήνιες για να την λυπηθούν ή να τραβήξει το ενδιαφέρον. Ήταν αξιοθαύμαστο το πώς αντιμετώπισε το τέλος της, ήταν αξιοπρεπής μέχρι και την τελευταία στιγμή».
Ο γνωστός δημιουργός ξέσπασε σε κλάματα, μην μπορώντας να διαχειριστεί τη συναισθηματική φόρτιση.
«Δεν το έχω συνειδητοποιήσει»
Ο Μιχάλης Ρέππας μίλησε και στην κάμερα, αποκαλύπτοντας πως ακόμα δεν έχει αποδεχτεί την απώλεια:
«Μη νομίζετε ότι το έχω συνειδητοποιήσει. Δεν ξέρω… κάτι υπάρχει, ένας μηχανισμός μέσα μου, που ενώ ξέρω τι έχει συμβεί είναι σαν να μην ξέρω κιόλας».
Η τελευταία της δουλειά και το μεγαλείο ψυχής
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στην τελευταία της δουλειά, τη σειρά «Η κατάρα της Τζέλας Δελαφράγκα», με τον ίδιο να δηλώνει:
«Δεν το φαντάστηκα ποτέ ότι “Η κατάρα της Τζέλας Δελαφράγκα” θα ήταν η τελευταία της δουλειά και η ίδια δεν το πίστευε.
Ήταν η προσωποποίηση της αξιοπρέπειας και της δύναμης, δεν ήθελε με τίποτα να λυγίσει και να τη λυπούνται. Η Καίτη ήταν και πάρα πολύ σεμνή και δεν έκανε “φτήνιες”, ούτε για να τη λυπηθούν ούτε για να τραβήξει το ενδιαφέρον. Τώρα, πραγματικά, ήταν αξιοθαύμαστο το πώς αντιμετώπισε το τέλος. Και πραγματικά είναι ένα παράδειγμα για μένα, γιατί όλοι κάποια στιγμή θα ηττηθούμε τελικά, το ζήτημα είναι να σταθούμε με αξιοπρέπεια. Και νομίζω ότι η Καίτη ήταν αξιοπρεπής μέχρι τελευταία στιγμή».
