Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης μίλησε ανοιχτά για τη διαδρομή του από το «Λόγω Τιμής» μέχρι τον «Δικαστή», ενώ αναφέρθηκε και στη σημερινή του σχέση με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, με τον οποίο είχε συμπρωταγωνιστήσει σε πλήθος επιτυχημένων τηλεοπτικών σειρών. Όπως αποκάλυψε, οι δυο τους δεν κάνουν παρέα, ωστόσο υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και μια ευγενής άμιλλα, χωρίς ίχνος ανταγωνισμού.
Καλεσμένος στο «2night Show», ο ηθοποιός σχολίασε την πολυετή απουσία του από την τηλεόραση, εξηγώντας ότι ήταν μια καθαρά συνειδητή επιλογή: «Είχα να κάνω τηλεόραση δεκαπέντε χρόνια. Στο θέατρο άρχισα να σκηνοθετώ και ζούσα πολύ δημιουργικά και οικονομικά καλά. Η επιθυμία μου αλλάζει, από εκεί που είμαι εδώ, ξαφνικά θέλω να πάω αλλού. Αν μου έλεγες “σταματάμε”, θα σου έλεγα “είμαι ευχαριστημένος”, απλώς δεν θα σταματούσα· θα έφτιαχνα κάτι άλλο».
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη σχέση του με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, με τον οποίο συνεργάστηκαν σε σημαντικές τηλεοπτικές δουλειές που άφησαν εποχή: «Δεν είμαστε πολύ φίλοι. Τον αγαπώ, τον θαυμάζω και τον εκτιμώ βαθιά, αλλά δεν έχουμε ξαναβρεθεί. Δεν θεωρώ ότι υπήρξε κάποιος άτυπος ανταγωνισμός. Κάνουμε διαφορετικά πράγματα. Όμως αυτή η ευγενής άμιλλα υπήρχε πάντα».
Ο Μαρκουλάκης έκανε και μια μικρή αναδρομή στην καριέρα του, αναφέροντας σειρές–σταθμούς όπως το «Να με προσέχεις», το «Έτσι Ξαφνικά», «Η Ζωή που Δεν Έζησα», ο «Γιούγκερμαν», καθώς και τις μεγάλες παραγωγές που ακολούθησαν. «Δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας. Καλούμε τον κόσμο να δει τη δουλειά μας. Άλλες φορές την αγκαλιάζει, άλλες όχι. Το γιατί το καταλαβαίνεις μόνο εκ των υστέρων», σχολίασε.
Παράλληλα, τόνισε πως η σχέση τηλεθεατή–ηθοποιού δεν χτίζεται μόνο πάνω στις δεξιότητες: «Οι θεατές θαυμάζουν τις ικανότητες των ηθοποιών, αλλά αυτό που χτίζει μια βαθύτερη σχέση είναι η προσωπικότητα που κουβαλά ο καθένας. Κουβαλάμε πράγματα μέσα μας, αρκετές φορές εν αγνοία μας».
Κλείνοντας, αναφέρθηκε στον παραδοσιακό φόβο των ηθοποιών απέναντι στην τηλεόραση — έναν φόβο που, όπως είπε, άρχισε να υποχωρεί χάρη σε σειρές όπως οι «Άγριες Μέλισσες»: «Δεν θα έλεγα ποτέ ότι κάποιος που δεν κάνει τηλεόραση το παίζει κάπως. Καθένας πρέπει να κάνει ό,τι του είναι οικείο, όχι απαραίτητα ό,τι είναι εύκολο. Ο καλύτερος τρόπος να πορευτείς στη δουλειά σου είναι να βρίσκεσαι όσο πιο κοντά γίνεται στον αληθινό σου εαυτό».
