Ο Κώστας Χατζηχρήστος υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου, με καριέρα που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μνήμη του κοινού. Έφυγε από τη ζωή τον Οκτώβρη του 2001, σε ηλικία 80 ετών, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη 186 ταινιών.
Ο ίδιος είχε μεγάλη αγάπη για τον στρατό. Όπως έλεγε:
«Μου άρεσε ο στρατός, ήθελα να γίνω αξιωματικός και τελικά έγινα. Θυμάμαι ότι στη Σύρα έβγαιναν οι ανθυπασπιστές και μετά στην Καβάλα οι ανθυπολοχαγοί. Αυτό έκανα κι εγώ και τελικά έγινα ανθυπολοχαγός. Εκεί με έπιασε και ο πόλεμος».
Στο αλβανικό μέτωπο
Κατά τον πόλεμο του ’40, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή. «Πήγα στην Αλβανία και χιλιοταλαιπωρήθηκα, γιατί μετά το πρώτο δεκαπενθήμερο έπαθα κρυοπαγήματα, αλλά ευτυχώς ελαφριάς μορφής. Παρ’ όλα αυτά δεν μπορούσα να περπατήσω. Τότε με έστειλαν στα μετόπισθεν, μετά στο Πόγραδετς και μετά στην Κορυτσά».
Εκεί, όμως, γνώρισε και μια διαφορετική εμπειρία. Ένα καφενείο, απέναντι από το νοσοκομείο όπου είχε μεταφερθεί, του τράβηξε την προσοχή. «Δεν ξεκόλλαγα τα μάτια μου απ’ αυτό το καφενεδάκι κι ο λόγος ήταν η αδελφή του “κεφάλα”, η Οχράνα. Γυναίκα, κουκλί σκέτο. Κλέβω δέκα μεταξωτές ιταλικές κουβέρτες και τις πάω πεσκέσι στον αδελφό της Οχράνα. Έτσι έγινα κολλητός με την Οχράνα και περνάγαμε ζάχαρη».
Η Αίγυπτος και το ουίσκι
Με το θέατρο και τον κινηματογράφο ταξίδεψε και στο εξωτερικό. Η Αίγυπτος έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του. Εκεί έμαθε το ουίσκι, που αρχικά δεν του άρεσε, αλλά στη συνέχεια έγινε συνήθεια:
«7 παρά τέταρτο κάθε απόγευμα άρχιζα να πίνω. Κατανάλωνα 1,5 – 2 μπουκάλια ουίσκι την ημέρα. Το ουίσκι το πρωτοέμαθα στη Δράμα. Πονούσε το δόντι μου και έπαιζα ένα έργο που ήταν όλο πάνω μου. Μου έδωσαν να κάνω γαργάρα με ουίσκι. Εγώ το κατάπια και μου άρεσε. Ε, αυτό ήταν».
Αργότερα χρειάστηκε να δώσει μάχη με τον εθισμό του. «Μετά από χρόνια μπήκα στο ΓΝΑ για αποτοξίνωση και έφαγα 3.500 ενέσεις. Έκατσα 68 ημέρες. Ήταν στιγμές που έλεγα θα πηδήξω από το παράθυρο».
Οι γυναίκες της ζωής του
Ο Χατζηχρήστος παντρεύτηκε πέντε φορές και, όπως έλεγε ο ίδιος, αγάπησε πολλές γυναίκες. Η προσωπική του ζωή ήταν πλούσια σε εμπειρίες και συχνά περιπετειώδης, με χωρισμούς, απογοητεύσεις αλλά και έντονα συναισθήματα. Στην Αίγυπτο, η πρώτη του γυναίκα τον εγκατέλειψε για έναν γιατρό, γεγονός που τον σημάδεψε βαθιά:
«Ένιωσα αχαριστία γιατί δεν πέρασε ένας να ρωτήσει τι κάνω. Ήμουν ένας άνθρωπος μόνος».
Τα χαστούκια στον Βέγγο
Από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές του κινηματογράφου ήταν τα χαστούκια στον Θανάση Βέγγο στην ταινία Ο Ηλίας του 16ου. Όπως είχε πει ο Χατζηχρήστος:
«Θυμάμαι σε αυτή την ταινία τα βάσανα που πέρασε ο Θανάσης εξαιτίας μιας σκηνής που έπρεπε να φάει ένα χαστούκι. Με τη συναίνεση του Βέγγου τα χαστούκια έπρεπε να είναι αληθινά. Στο μεταξύ η ώρα περνούσε και η σκηνή δεν τέλειωνε. Το μάγουλό του είχε κατακοκκινίσει. Δεν θα το πιστέψετε αλλά έτσι με το χαστούκι φάγαμε ολόκληρη ημέρα». Ο Βέγγος δεν του ξανά μίλησε ποτέ.
Οι οικονομικές δυσκολίες
Παρά τη μεγάλη του επιτυχία, ο Κώστας Χατζηχρήστος δεν έζησε πλουσιοπάροχα. Όπως εξηγούσε:
«Κάνω μια ταινία με τον τίτλο “Ο ταχυδρόμος προχωράει” και ελαφρώς καταστρέφομαι οικονομικά. Δηλαδή τι ελαφρώς, που μου άλλαξε τα φώτα. Ένα είναι σίγουρο, ότι δεν τα ’φαγα τα λεφτά μόνος μου. Πάντα με συνεργάτες, φίλους και γνωστούς». Παράλληλα, εξέφραζε παράπονα για το γεγονός ότι οι ταινίες του προβάλλονταν συνεχώς χωρίς να εισπράττει ο ίδιος δικαιώματα:
«Εγώ δεν παίρνω ούτε μία δραχμή, παρόλο που οι ταινίες μου είναι σε συνεχή προβολή. Ο κόσμος μπορεί βλέποντας τις ταινίες μου να νομίζει ότι ο Χατζηχρήστος τα κονομάει χοντρά. Λάθος. Άλλοι τα ’κονομάνε και όχι εγώ».
Η παρακαταθήκη
Παρά τα προσωπικά προβλήματα και τις δυσκολίες, ο Κώστας Χατζηχρήστος έμεινε στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου για το χιούμορ του, την ενέργεια που μετέδιδε και τους αλησμόνητους ρόλους του. Οι ταινίες του εξακολουθούν να προβάλλονται και να αγαπιούνται από το κοινό, περνώντας από γενιά σε γενιά.
