Ο Μιχάλης Σαράντης , ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της νέας γενιάς , άνοιξε την ψυχή του και μοιράστηκε μία από τις πιο βαθιές και σκοτεινές εμπειρίες της ζωής του. Με απόλυτη ειλικρίνεια, αποκάλυψε πως η απώλεια του καλύτερου φίλου στην παιδική ηλικία άφησε μέσα του ένα μόνο αποτύπωμα, γεννώντας ενοχές που τον ακολούθησαν για πολλά χρόνια. Η αφήγησή του στην εκπομπή «Buongiorno» δεν ήταν απλώς μια προσωπική εξομολόγηση, αλλά ένα ταξίδι στις σκέψεις ενός παιδιού που βρέθηκε μπροστά σε ένα τραυματικό γεγονός , και ένα ενήλικα που χρειάστηκε χρόνο και για να συμφιλιωθεί με το παρελθόν. Με συναισθηματική διαύγεια, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη φιλία που τον καθόρισε, στο βάρος των ενοχών που κουβαλούσε και σε μια απλή αλλά καθοριστική κουβέντα από έναν άγνωστο άνθρωπο , που λειτούργησε σαν φως μέσα στο σκοτάδι.
Μιχάλης Σαράντης: «Έχασα τον καλύτερό μου φίλο…»
Σε μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της συνέντευξής του, ο Μιχάλης Σαράντης μίλησε για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά για τις ενοχές που κουβαλούσε από την παιδική του ηλικία. Όπως ανέφερε: « Έχασα τον καλύτερό μου φίλο σε πολύ νεαρή ηλικία. Ένιωθα πως έμεινα εγώ, ενώ εκείνος έφυγε. Για χρόνια απέφευγα πράγματα που μπορούσα να κάνω, γιατί μέσα μου κουβαλούσα την ενοχή ότι εγώ ζω και όχι αυτό το λαμπρό παιδί , ο Ηλίας ».
Συνεχίζοντας, θυμήθηκε πως ο φίλος του αρρώστησε στην Α’ Γυμνασίου , αναγκάζοντάς τον να διακόψει το σχολείο. Με τρυφερότητα περιέγραψε τον χαρακτήρα του: «Ο Ηλίας ήταν ένα φωτεινό , πανέξυπνο , ευγενικό παιδί. Από το Δημοτικό ήμασταν αχώριστοι μέχρι τη μέρα που “έφυγε”».
«Είδες φιλαράκο μου; Ψήλωσες» – Η στιγμή που τον έκανε να λυγίσει
Ο ηθοποιός περιέγραψε και το πιο συγκλονιστικό περιστατικό εκείνης της περιόδου. Ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον φίλο του, μια στιγμή που χαράχτηκε ανεξίτηλα μέσα του: «Τον ξαναείδα στη Β’ Γυμνασίου . Είχα ψηλώσει πολύ. Οι γονείς του μάς κάλεσαν να πάμε να τον δούμε. Όταν βρεθήκα μπροστά του, μου είπε:
“ Είδες φιλαράκο μου· Ψήλωσες ”. Εκεί κατέρρευσα. Το είπε με χαρά για μένα, αλλά και με λύπη γιατί ήξερε πως φεύγει. Εγώ όμως… διαλύθηκα».
«Δεν φταις» – Η κουβέντα που του έδωσε λύτρωση
Αν και ο χρόνος περνούσε, το αίσθημα ενοχής δεν τον άφηνε. Μέχρι που μια τυχαία στιγμή έμελλε να γίνει καταλύτης για την αλλαγή μέσα του: «Σταμάτησα να νιώθω ενοχές όταν μια άγνωστη κοπέλα σε ένα μπαρ μου είπε απλά: “ Δεν φταις ”. Δεν υπήρχε φλερτ, ούτε κάτι άλλο. Μιλήσαμε, της είπα την ιστορία, και μου είπε αυθόρμητα. Από κάποιον που δεν με ξέρει, ήταν σαν να μου άναψε ένα λαμπάκι μέσα μου. Για εκείνη ήταν αυτονόητο».
