Με λόγια γεμάτα αλήθεια για την τέχνη του, ο Πάνος Σκουρολιάκος μίλησε στην ΕΡΤ1 και την εκπομπή Στούντιο 4 για τη διαδρομή του στο θέατρο, τη γκάμα των ρόλων που έχει ερμηνεύσει, αλλά και για το πώς νιώθει σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε μια μακρά και πολυδιάστατη καριέρα.
Ο αγαπημένος ηθοποιός, που έχει περάσει από σχεδόν όλα τα είδη του θεάτρου —από την αρχαία τραγωδία μέχρι την επιθεώρηση— εξήγησε πως αυτή η ποικιλία δεν ήταν τυχαία επιλογή, αλλά συνειδητή στάση ζωής και καλλιτεχνικής συνέπειας. Παράλληλα, αναφέρθηκε και στην ταινία Καποδίστριας του Γιάννη Σμαραγδή, όπου συμμετέχει, μιλώντας με ενθουσιασμό για τον ρόλο του και τη συνεργασία τους.
Με ειλικρίνεια και συγκίνηση, ο Πάνος Σκουρολιάκος είπε: «Επαγγελματικά είμαι περήφανος γιατί όπως είχε γράψει κάποτε για μένα ο Γιάννης Βαρβέρης σε κριτική του, με είχε αποκαλέσει “τρομερό αμφίβιο”. Γιατί το ένα καλοκαίρι ήμουν στην Επίδαυρο, το άλλο στο Δελφινάριο. Έχω κάνει όλα τα είδη και νομίζω πως δεν τα έχω κάνει άσχημα. Γι’ αυτό είμαι περήφανος. Ήμουν ένας ηθοποιός γενικών καθηκόντων και όχι για ένα πράγμα. Αυτό που απεχθάνομαι είναι η μανιέρα.»
Ο ίδιος δεν δίστασε να θυμηθεί και εκείνες τις στιγμές που χρειάστηκε να «φορέσει» ρόλους έξω από τα συνηθισμένα, παραμένοντας όμως πάντα πιστός στην ουσία της υποκριτικής: «Κάποια στιγμή αναγκάστηκα να κάνω στην επιθεώρηση τον βλάχο, αυτό πήγε καλά. Και ήρθαν να μου πούνε να το κάνουμε ταινίες, βιντεοταινίες, θέατρο… Δεν το έκανα. Μόνο στην επιθεώρηση που είναι τυπολογία.»
Με ένα χαμόγελο και ήρεμη περηφάνια, εξομολογήθηκε πόσο τον ικανοποιεί το γεγονός ότι μπόρεσε να κινηθεί με άνεση ανάμεσα στα διαφορετικά είδη θεάτρου χωρίς να εγκλωβιστεί σε ρόλους ή ταμπέλες: «Αυτό με ικανοποίησε, ότι έκανα όλα τα είδη του θεάτρου με μια σχετική ευκολία. Επειδή ξεκίνησα από την Επίδαυρο, από τον Ευαγγελάτο, δεν μπορούσε να πει κάποιος κάτι για το Δελφινάριο. Όταν έφυγα από το Αμφιθέατρο, μετά από χρόνια με κάλεσε για να κάνουμε τις Νεφέλες του Αριστοφάνη. Δεν με είχε παρακολουθήσει μετά. Αλλά του άρεσε η αμεσότητα που είχα αποκτήσει. Αυτό ήταν από την επιθεώρηση. Γιατί το θέατρο είναι ένα, δεν είναι πολλά. Η επιθεώρηση μπορεί να σου δώσει εφόδια για άλλα έργα.»
