Κάπου ανάμεσα στο «πρέπει να προλάβω» και στο «πρέπει να είμαι καλά», ξεχάσαμε να ρωτήσουμε τον εαυτό μας αν είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι. Έχουμε μάθει να παρουσιάζουμε τη ζωή μας αντί να τη ζούμε. Ίσως, όμως, κάποια στιγμή να έρχεται η ώρα να κατεβάσεις την αυλαία και να μείνεις μόνο με αυτό που πραγματικά θέλεις.
Έχουμε γίνει πολύ καλοί στο να δείχνουμε ότι όλα είναι εντάξει.
Ένα ωραίο σπίτι. Ένα ωραίο τραπέζι. Ένα ταξίδι. Μια φωτογραφία με χαμόγελο. Μια δουλειά που πηγαίνει καλά. Μια σχέση που μοιάζει υπέροχη. Ένα σώμα που πρέπει να είναι πάντα περιποιημένο, ένα πρόσωπο που πρέπει να δείχνει ξεκούραστο και μια ζωή που, αν την κοιτάξεις μέσα από την οθόνη του κινητού, μοιάζει σχεδόν τέλεια.
Μόνο που η ζωή δεν είναι Instagram.
Και ευτυχώς.
Γιατί πίσω από τις ωραίες φωτογραφίες υπάρχουν άνθρωποι που κουράζονται. Που απογοητεύονται. Που αλλάζουν γνώμη. Που κάποιες μέρες δεν θέλουν να βγουν από το σπίτι. Που βαριούνται να είναι δυνατοί. Που δεν έχουν απαντήσεις. Που κάποτε αγαπούν και κάποτε θυμώνουν. Που μπορεί να έχουν όλα όσα κάποτε ονειρεύτηκαν και παρ’ όλα αυτά να αισθάνονται ότι κάτι τους λείπει.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο πράγμα να παραδεχτούμε.
Ότι δεν χρειάζεται να είμαστε συνεχώς ευτυχισμένοι.
Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι παραγωγική. Δεν χρειάζεται κάθε έξοδος να είναι υπέροχη. Δεν χρειάζεται κάθε σχέση να είναι τέλεια. Δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε διαρκώς ότι τα καταφέρνουμε.
Κάποτε πρέπει απλώς να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να υπάρχει.
Χωρίς εξηγήσεις.
Χωρίς απολογίες.
Χωρίς το μόνιμο άγχος ότι κάποιος θα μας κρίνει.
Γιατί μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις κάτι που στα είκοσι ή στα τριάντα ίσως δεν μπορούσες να καταλάβεις: η γνώμη των άλλων είναι ένας πολύ ακριβός λογαριασμός για να πληρώνεις καθημερινά.
Και δεν αξίζει.
Δεν θέλω πλέον να αρέσω σε όλους.
Δεν θέλω να συμφωνούν όλοι μαζί μου.
Δεν θέλω να εξηγώ κάθε επιλογή μου.
Δεν θέλω να αποδεικνύω ότι είμαι καλά επειδή χαμογελάω σε μια φωτογραφία.
Θέλω να μπορώ να κάθομαι ένα απόγευμα μόνη μου, να πίνω τον καφέ μου και να μην αισθάνομαι ότι χάνω τον χρόνο μου.
Θέλω να μπορώ να αλλάζω γνώμη.
Να λέω «δεν μπορώ σήμερα».
Να λέω «δεν θέλω».
Να φεύγω από ανθρώπους και καταστάσεις που με κουράζουν χωρίς να χρειάζεται να γράψω ολόκληρη έκθεση για να δικαιολογήσω την απόφασή μου.
Και κυρίως, θέλω να σταματήσω να συγκρίνω τη ζωή μου με τη ζωή των άλλων.
Γιατί αυτό είναι μια παγίδα χωρίς τέλος.
Πάντα θα υπάρχει κάποιος που ταξιδεύει περισσότερο. Κάποιος που βγάζει περισσότερα χρήματα. Κάποιος που παντρεύτηκε νωρίτερα. Κάποιος που έκανε παιδιά. Κάποιος που δεν έκανε. Κάποιος που έχει μεγαλύτερο σπίτι, καλύτερο αυτοκίνητο, περισσότερους followers ή ένα σώμα που μοιάζει να βγήκε από διαφήμιση.
Και πάντα θα υπάρχει κάποιος που κοιτάζει τη δική μας ζωή και σκέφτεται ότι θα ήθελε κάτι από αυτήν.
Αυτό είναι το παράξενο παιχνίδι της σύγκρισης: κανείς δεν κερδίζει.
Ίσως, λοιπόν, η πραγματική πολυτέλεια δεν είναι να έχεις μια ζωή που εντυπωσιάζει τους άλλους.
Είναι να έχεις μια ζωή στην οποία νιώθεις καλά όταν κλείνει η πόρτα και μένεις μόνος με τον εαυτό σου.
Να μη χρειάζεσαι κοινό.
Να μη χρειάζεσαι χειροκρότημα.
Να μη χρειάζεσαι επιβεβαίωση.
Να ξέρεις εσύ.
Να ξέρεις ότι έκανες ό,τι μπορούσες. Ότι αγάπησες. Ότι προσπάθησες. Ότι έπεσες και σηκώθηκες. Ότι κάποια πράγματα τα κατάφερες και κάποια άλλα όχι.
Και να είσαι εντάξει με αυτό.
Γιατί τελικά η ζωή δεν είναι μια παράσταση που πρέπει να παρουσιάσουμε στους άλλους.
Είναι το σπίτι μέσα στο οποίο πρέπει να αισθανόμαστε καλά εμείς.
Και ίσως αυτό να είναι το καινούργιο «τέλειο».
Όχι μια τέλεια ζωή.
Μια ζωή που μας αρέσει.
Για φωτογραφία
Για το συγκεκριμένο θέμα, δεν θα έβαζα χαμογελαστή γυναίκα σε φωτογράφιση τύπου stock. Θέλει κάτι πιο editorial και ατμοσφαιρικό.
Μου αρέσουν ιδιαίτερα αυτές οι επιλογές:
Η καλύτερη κατεύθυνση για το EGO/Theofanias Blog: γυναίκα γύρω στα 45–55, μόνη σε ένα κομψό café ή δίπλα σε μεγάλο παράθυρο, φυσικό φως, φθινοπωρινή ατμόσφαιρα, όχι θλιμμένη — σκεπτική και ήρεμη. Να αφήνει αρκετό κενό δεξιά ή αριστερά για να μπορείς να βάλεις τον τίτλο πάνω στη φωτογραφία.
Βρήκα επίσης στο Pexels φωτογραφίες που αναφέρονται ως Free download / Free to use, οπότε είναι πιο πρακτική επιλογή για blog από μια τυχαία φωτογραφία Google. Pexels
Αν θέλεις, μπορώ να σου φτιάξω εγώ την κεντρική εικόνα ακριβώς 1300×650, με γυναίκα 50 περίπου, κομψή, σε café δίπλα σε παράθυρο, με χώρο για τον τίτλο.
