Μια από τις πιο σημαντικές ημέρες της ζωής της Βικτώριας Δέλλα ήταν η πρώτη της μέρα στη σχολή Ιατρικής στην Κύπρο, με τον πατέρα της, Τραϊανό Δέλλα, να βρίσκεται διακριτικά στο πλευρό της σε αυτό το νέο ξεκίνημα. Πίσω, όμως, από το μήνυμα που επέλεξε να δημοσιεύσει για την κόρη του κρύβεται ένας ιδιαίτερα συγκινητικός συμβολισμός.
Ο Τραϊανός Δέλλας επέλεξε να χρησιμοποιήσει πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, μιλώντας ουσιαστικά σαν να πρόκειται για ένα κοινό ταξίδι. Ένα «μας» που δεν περνά απαρατήρητο, καθώς για όσους γνωρίζουν την οικογενειακή ιστορία, μοιάζει να έχει μέσα του και την παρουσία της Γωγώς Μαστροκώστα.
Η Γωγώ μπορεί να μην βρίσκεται πλέον σωματικά δίπλα στην κόρη της, όμως η μεγάλη αυτή στιγμή της Βικτώριας είναι από εκείνες που μια μητέρα θα ήθελε να ζήσει και να καμαρώσει από κοντά. Και ο τρόπος με τον οποίο ο Τραϊανός αναφέρεται σε αυτή τη νέα αρχή μοιάζει σαν να κρατά και εκείνη μέσα στην οικογένεια, μέσα στις μεγάλες στιγμές και στα όνειρα της κόρης τους.
Το «μας» αποκτά έτσι έναν βαθύτερο συμβολισμό. Δεν είναι μόνο ο πατέρας και η κόρη που ξεκινούν ένα νέο κεφάλαιο. Είναι σαν να υπάρχει νοερά και η Γωγώ, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους.
Η Βικτώρια ξεκινά τον δύσκολο δρόμο της Ιατρικής έχοντας πλέον μπροστά της ένα μεγάλο όνειρο. Ένα όνειρο που, όπως όλα δείχνουν, είχε μοιραστεί και με τη μητέρα της, η οποία πάντα ήθελε να βλέπει την κόρη της να προχωρά και να δημιουργεί τη δική της ζωή.
Ο Τραϊανός, από την πλευρά του, προσπαθεί να σταθεί δυνατός και να είναι δίπλα στη Βικτώρια σε κάθε της βήμα. Η νέα ζωή στην Κύπρο αποτελεί μια μεγάλη αλλαγή για τους δυο τους, όμως παράλληλα μοιάζει να είναι και ένας τρόπος να κοιτάξουν μπροστά, χωρίς να αφήσουν πίσω τους τις αναμνήσεις και τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή τους.
Και ίσως αυτός να είναι ο πιο συγκινητικός συμβολισμός πίσω από το μήνυμά του: η Γωγώ δεν είναι πλέον εδώ για να κρατήσει το χέρι της κόρης της στην πρώτη μέρα της Ιατρικής, όμως ο Τραϊανός μοιάζει να φροντίζει ώστε να είναι μαζί τους με έναν άλλο τρόπο.
Γιατί κάποιες φορές ένα μικρό «μας» μπορεί να κρύβει μέσα του μια ολόκληρη οικογένεια. Και στην περίπτωση της Βικτώριας, μπορεί να σημαίνει πως σε κάθε μεγάλο της βήμα, η μητέρα της θα εξακολουθεί να είναι παρούσα – μέσα στις αναμνήσεις, στην αγάπη και στα όνειρα που άφησε πίσω της.
