κλικ εδώ
για να μας προσθέσεις στις Google πηγές σου και να μας διαβάζεις πιο συχνά!
Στο egomagazine παρουσιάζουμε τη συγγραφέα Ευγενία Παπαϊωάννου και το βιβλίο της «Τα Πιο Ζεστά Χριστούγεννα», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή Παιδείας & ForeignRights.eu. Ένα ελατάκι φοβάται ότι κανείς δεν θα το διαλέξει για τα Χριστούγεννα, ώσπου ο Στάθης το επιλέγει και του προσφέρει τη φιλία του. Η σχέση τους αλλάζει όσα πίστευαν ο ένας για τον άλλον και δίνει στο ελατάκι μια θέση στον κήπο και στη ζωή του παιδιού.
Συνέντευξη στη Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Ο Στάθης φτιάχνει στολίδια από υλικά που βρίσκει πεταμένα και παλεύει να ολοκληρώσει μόνος του τη διακόσμηση του δέντρου. Η ιστορία καταλήγει σε μια φιλία που διαρκεί και μετά τα Χριστούγεννα, ενώ οι δραστηριότητες του βιβλίου καλούν τα παιδιά να γράψουν, να ζωγραφίσουν και να φτιάξουν τα δικά τους στολίδια. Την εικονογράφηση υπογράφει ο Δημήτρης Τρακόσας.
Η ζεστασιά του τίτλου προκύπτει κυρίως από τη φιλία του Στάθη με το ελατάκι. Πώς γεννήθηκε αυτή η σχέση και πώς σας οδήγησε στον τίτλο του βιβλίου;
Ε. Π.: Είναι η μοναδική ιστορία μέχρι τώρα στην οποία έχω αλλάξει τον τίτλο. Χρειάζομαι πάντα έναν τίτλο για να ξεκινήσω. Στο συγκεκριμένο παραμύθι, ο τίτλος ήταν λιγάκι αρνητικός και η ανάγκη μου ήταν να υπάρχει μια ζεστασιά και έτσι τον άλλαξα. Και μαζί με τον τίτλο διαφοροποίησα και τους χαρακτήρες για να έχουν μια ισορροπία και μια ζεστασιά, χωρίς, όμως, να αλλάξω την αρχική ιδέα.
Το ελατάκι μιλά με χιούμορ, αλλά νιώθει και μεγάλη ανασφάλεια για το αν θα το επιλέξει κάποιος. Πώς ισορροπήσατε αυτές τις πλευρές του χαρακτήρα του;
Ε. Π.: Νομίζω ότι ο ανασφαλής έχει την πολυτέλεια να αυτοσαρκάζεται. Εδώ το ελατάκι με τη «φωνή» που του δίνεται, βγάζει στην επιφάνεια τις ανασφάλειες που μπορεί να έχει ο καθένας μας για την εμφάνισή του και την αποδοχή της. Η ισορροπία έρχεται όταν συνειδητοποιήσουμε ότι απλά έτσι είμαστε εμφανισιακά και ότι αυτό που εμείς βλέπουμε ως ελάττωμα, ο διπλανός μας ίσως δεν το έχει δει καν.
Ο Στάθης φτιάχνει στολίδια από αλουμινόκουτα, σπιρτόκουτα και χαρτιά που βρίσκει πεταμένα. Τι θέλατε να δείξετε για τη φαντασία και τη δημιουργικότητα μέσα από τις κατασκευές του;
Ε. Π.: Βασικά ότι τίποτα δεν πάει χαμένο και ότι είναι σημαντικό να βλέπουμε πέρα από εκεί που βλέπουμε και όσο αφορά τους ανθρώπους αλλά και όσο αφορά τα αντικείμενα. Μου αρέσουν πολύ οι δεύτερες ψύχραιμες σκέψεις και οι δεύτερες ή και τρίτες χρήσεις αντικειμένων.
Ευγενία Παπαϊωάννου: Μια ιστορία για τη φιλία που ανθίζει εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο ατέλειες
Στο τέλος του βιβλίου, τα παιδιά καλούνται να γράψουν στους ήρωες, να φανταστούν ξανά την ιστορία και να φτιάξουν ένα δέντρο από αποτυπώματα χεριών. Τι σας οδήγησε στην προσθήκη αυτών των δραστηριοτήτων;
Ε. Π.:Μέσα από τις δραστηριότητες, τα παιδιά βλέπουν ότι το παραμύθι δεν τελείωσε, δεν απομακρύνθηκε. Μπορούν να το χρησιμοποιήσουν και διαφορετικά.
Αν ένα παιδί κλείσει το βιβλίο έχοντας παρακολουθήσει τη φιλία του Στάθη με το ελατάκι, ποια σκέψη θα θέλατε να πάρει μαζί του για τη διαφορετικότητα και την αποδοχή; Πιστεύετε ότι η ιστορία μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τους άλλους;
Ε. Π.: Σίγουρα θα ήθελα να αισθανθεί όμορφα, ότι η ιστορία το ευχαρίστησε, ότι άξιζε τον χρόνο του. Η ιστορία, όπως έχω ξαναπεί, αποτελεί μια αφορμή για σκέψεις. Για να αλλάξει ο τρόπος που βλέπει ένα παιδί τους άλλους, χρειάζεται το παράδειγμα από την οικογένεια.
Σας ευχαριστώ πολύ!
