Στις χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις, στα βιώματα της παιδικής ηλικίας και στο πώς σήμερα καλύπτει προσωπικά κενά μέσα από τα παιδιά του αναφέρθηκε ο Ιβάν Σβιτάιλο, μιλώντας για τις εμπειρίες που τον σημάδεψαν και εξακολουθούν να τον ακολουθούν μέχρι σήμερα.
Ο χορευτής και ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένος σήμερα Κυριακή (28/12) στην εκπομπή Καλημέρα είπαμε;, όπου μίλησε για τα Χριστούγεννα της παιδικής του ηλικίας και για τις εικόνες που, όπως εξήγησε, επανέρχονται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Αρχικά, περιέγραψε πώς η εορταστική περίοδος λειτουργεί σχεδόν αναγκαστικά ως μια επιστροφή στο παρελθόν και στην οικογενειακή θαλπωρή, λέγοντας πως «στις χριστουγεννιάτικες γιορτές, είτε το θέλεις είτε όχι, επιστρέφεις στις αναμνήσεις του παιδιού που ήσουν. Αναζητάς αυτή τη ζεστασιά της οικογένειας, που κάποιοι την έζησαν και κάποιοι όχι».
Στη συνέχεια, μίλησε για τον ρόλο που παίζουν σήμερα τα παιδιά του στη δική του ζωή, τονίζοντας ότι μέσα από εκείνα βιώνει συναισθήματα και εμπειρίες που ο ίδιος στερήθηκε όταν ήταν μικρός. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «μέσα από τα παιδιά μου ζω πολλά πράγματα τα οποία τα στερήθηκα», υπογραμμίζοντας πόσο θεραπευτική είναι αυτή η διαδικασία για τον ίδιο.
Αμέσως μετά, ο Ιβάν Σβιτάιλο γύρισε πίσω στα πρώτα του χρόνια, ενθυμούμενος το σπίτι όπου μεγάλωσε στην Κριμαία και τις εικόνες των γιορτών που έχουν χαραχτεί στη μνήμη του. Όπως είπε, «αυτές τις μέρες θυμάμαι το σπίτι που μεγάλωσα στην Κριμαία και το χριστουγεννιάτικο δέντρο», περιγράφοντας με νοσταλγία το οικογενειακό περιβάλλον της εποχής.
Μάλιστα, δεν παρέλειψε να μοιραστεί και ένα απρόοπτο περιστατικό από εκείνα τα Χριστούγεννα, που παραλίγο να εξελιχθεί επικίνδυνα. Θυμήθηκε πως «μια χρονιά ο αδερφός μου είχε κάτι σαν πυροτέχνημα για να το ρίξει στο δέντρο και αυτό λαμπάδιασε. Τότε ο πατέρας μου πήρε το δέντρο με τα χέρια και το έβαλε στην μπανιέρα για να μην καούμε», περιγράφοντας τη σκηνή με έντονα συναισθήματα.
Κλείνοντας, ο Ιβάν Σβιτάιλο αναφέρθηκε στη μετέπειτα παιδική του ηλικία και στις αλλαγές που έφερε η μετακόμιση στην Ελλάδα μαζί με τη μητέρα του. Όπως εξήγησε, μετά τα δέκα του χρόνια οι γιορτές συνδέθηκαν περισσότερο με τα σπίτια και τις οικογένειες άλλων ανθρώπων, καθώς «ήρθαμε με τη μητέρα μου στην Αθήνα, ήμασταν οι δυο μας και πιο πολύ ήμασταν φιλοξενούμενοι σε άλλες οικογένειες», κρατώντας όμως στη μνήμη του τις όμορφες στιγμές και τα ευτράπελα που έζησε.
