Στο πλατό της εκπομπής της Κατερίνας Καινούργιου, βρέθηκε σήμερα, (27/1), η γνωστή stand-up comedian, Κατερίνα Βρανά παραχωρώντας μια ουσιαστική, ανοιχτή και βαθιά ανθρώπινη συνέντευξη.
Η Κατερίνα Βρανά, πιστή στον αυτοσαρκασμό και το χαρακτηριστικό της χιούμορ, μίλησε για τη ζωή της μετά την αιφνίδια αναπηρία που προέκυψε πριν από δέκα χρόνια. Περιέγραψε τις μεγάλες αλλαγές που έφερε στην καθημερινότητά της, τις δυσκολίες, αλλά και τις μικρές νίκες που κατακτά με επιμονή και υπομονή.
Η συνέντευξη ανέδειξε ξεκάθαρα την πορεία της από την αμηχανία και τους περιορισμούς στη σημερινή της πρόοδο, τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο.
Κατερίνα Βρανά: Μιλούσα σαν να είμαι μαστουρωμένη
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πρόοδο της ομιλίας της, τονίζοντας πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν η καθημερινή άσκηση και η υπομονή. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια δήλωσε: «Έχω δει μεγάλη βελτίωση στην ομιλία μου. Μέχρι πριν λίγο καιρό μιλούσα σαν να είμαι πολύ μαστουρωμένη. Με βοηθάει πάρα πολύ όταν με βλέπει κάποιος μετά από καιρό και μου λέει “τι βελτίωση”, γιατί εγώ το αντιλαμβάνομαι μόνο στα μεγάλα άλματα, που έρχονται μία φορά τον χρόνο ή και πιο αραιά. Πλέον μπορώ να περπατάω λίγο πιο άνετα».
Η Κατερίνα Βρανά δεν δίστασε να αναφερθεί και στη νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην αναπηρία, επισημαίνοντας πως η αλλαγή έρχεται με αργά βήματα: «Σε αυτά τα θέματα είμαστε λίγο πίσω ως χώρα. Φοβόμαστε τις πιο προχωρημένες κινήσεις, τις θεωρούμε ρίσκο ή επικίνδυνες, κι έτσι η αλλαγή νοοτροπίας καθυστερεί».
Κατερίνα Βρανά: Οι γονείς μου έχουν ένα μείγμα χιούμορ και καφρίλας
Καθοριστική στην πορεία της υπήρξε η στήριξη των γονιών της, αλλά και το ιδιαίτερο χιούμορ τους. Όπως εξήγησε «Οι γονείς μου είναι φοβερά υποστηρικτικοί και έχουν όσο χιούμορ και… καφρίλα χρειάζεται. Αντιμετωπίζουν την αναπηρία μου σαν να είναι ελάττωμα χαρακτήρα. Η μάνα μου καμιά φορά μου λέει “Σήκω, δεν κάνεις τίποτα!”, κι εγώ απαντάω “ρε μάνα… τι να κάνω;”. Όλο αυτό, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, με έχει βοηθήσει πάρα πολύ».
Μιλώντας για την αντίδραση του κόσμου, αποκάλυψε πως συχνά δέχεται φωνές ενθάρρυνσης στον δρόμο, κάτι που –όπως λέει– δεν συμβαίνει συχνά σε άλλα άτομα με αναπηρία. Τόνισε όμως ξεκάθαρα ότι δεν θέλει λύπηση: «Ο κόσμος βλέπει την αναπηρία σαν κάτι λυπηρό, σαν μιζέρια. Κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίζεται έτσι».
Τέλος, μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια για το πώς η αναπηρία επηρέασε τη σεξουαλικότητα και την αυτοπεποίθησή της: «Με επηρέασε φουλ. Κυρίως στο αν θα αρέσω, αν είμαι ελκυστική, αν κάποιος με θέλει πραγματικά ή επειδή έχει κάποιο φετίχ. Δεν ένιωθα άνετα ούτε να φλερτάρω. Το παλεύω ακόμα και δεν έχω ανακτήσει πλήρως την αυτοπεποίθηση που είχα πριν».
