Το Ράδιο Σίτι δεν θύμιζε τη Δευτέρα μια συνηθισμένη θεατρική σκηνή. Μεταμορφώθηκε σε έναν ζωντανό χώρο εξομολόγησης. Η Χάρις Αλεξίου δεν τραγούδησε, μίλησε. Και απέναντί της, στην «Πολυθρόνα της Εύχαρις», η ψυχολόγος και αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιατρικής του ΑΠΘ, Εύχαρις Παναγοπούλου, άνοιξε έναν δημόσιο διάλογο για τον έρωτα σε όλες του τις αντιφάσεις: φωτεινός, σκοτεινός, δημιουργικός, καταστροφικός.
Η βραδιά στήθηκε σαν μια πολιτιστική μίνι συνεδρία, με επίκεντρο τον παράφορο, τον ανεκπλήρωτο, τον πλατωνικό αλλά και τον αυτοκαταστροφικό έρωτα. Εκείνον που η Αλεξίου έχει μετατρέψει εδώ και δεκαετίες σε συλλογικό βίωμα μέσα από τα τραγούδια της.
Χάρις Αλεξίου: «Πόσο κανονικά μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος αν έχει συνέχεια ταχυκαρδία;»
Η Χάρις Αλεξίου μίλησε για τον έρωτα ως κινητήρια δύναμη της ύπαρξης, αλλά και ως μια κατάσταση που δεν μπορεί —και δεν πρέπει— να διαρκεί για πάντα. Τον περιέγραψε ως μια χημική καταιγίδα που απορρυθμίζει το μυαλό, γεννά επιθυμία, σύγκρουση και μια ακατανίκητη ανάγκη για ένωση. Κάποια στιγμή όμως, όπως τόνισε, οφείλει να υποχωρεί.
«Ο έρωτας γεννιέται μαζί μας, υπάρχουμε εξαιτίας του, υπάρχει γιατί υπάρχουμε και εμείς» είπε αρχικά.
«Οι κραδασμοί του μας κάνουν να θέλουμε κι άλλο και να μην θέλουμε τίποτα, να προχωράμε στη ζωή και να την καταστρέφουμε, να θέλουμε να ζήσουμε και να θέλουμε να πεθάνουμε. Είναι τόσο δυνατή αυτή η χημεία — γιατί εντέλει σε αυτό καταλήγουμε, ότι είναι χημεία — που μας διατρέχει: κάνει το μυαλό μας να τα χάνει. Το μόνο που επιθυμεί είναι να υπάρξει με τον άλλον».
Η ίδια υπογράμμισε ότι δεν μπορεί κανείς να ζει μόνιμα στη μέθη του έρωτα λέγοντας: «Δε μπορείς να είσαι συνεχώς στην μέθη του έρωτα. Για να γίνεις ολοκληρωμένος άνθρωπος και να δώσεις αξία στην ύπαρξη σου πρέπει να τον ζήσεις και να περάσει».
Χάρης Αλεξίου: «Καλός ο έρωτας, αλλά να πηγαίνουμε και παρακάτω»
Στη συνέχεια στάθηκε με καθαρό λόγο στην ανάγκη της μετάβασης. Ο έρωτας, είπε, έχει τον χρόνο του και μετά έρχεται η ζωή.
«Αν ζούσες συνέχεια με τον έρωτα θα ήσουν ένας παλαβός άνθρωπος, δεν γίνεται αλλιώς αν χάνεις συνέχεια τα όρια σου. Πόσο κανονικά μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος αν έχει συνέχεια ταχυκαρδία;
»Ο έρωτας είναι η ίδια η ζωή που τον γεννάει και μετά μας λέει πάμε παρακάτω να δημιουργήσουμε, να συναντηθούμε με τους άλλους ανθρώπους, να αγαπήσουμε και αλλιώς. Για να τα κάνεις όλα αυτά δε μπορείς να είσαι συνεχώς στην μέθη του έρωτα. Για να γίνεις ολοκληρωμένος άνθρωπος και να δώσεις αξία στην ύπαρξη σου πρέπει να τον ζήσεις και να περάσει».
Στο ίδιο πνεύμα, η Αλεξίου μίλησε για τη σχέση έρωτα και τέχνης, τονίζοντας ότι η δημιουργία δεν ανθίζει μέσα στο πένθος του έρωτα.
«Πάνω στο πένθος του έρωτα δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε. Μόνο όταν είσαι σε ισορροπία με τον εαυτό σου μπορείς να δημιουργήσεις. Δεν είναι τυχαίο που τα τραγούδια που έχουν αντέξει στον χρόνο έχουν γραφτεί πέρα από το πλαίσιο της μέθης».
Η χαρά του «τίποτα» και οι νέες αρχές
Όταν η συζήτηση πέρασε στο παρόν της ζωής της, ο τόνος έγινε πιο ανάλαφρος και ανθρώπινος. Η Χάρις Αλεξίου μίλησε με χιούμορ για την απόλαυση της τεμπελιάς και του «χασομεριού», κερδίζοντας αυθόρμητο χειροκρότημα από το κοινό.
«Τόση ώρα μιλάει για τον έρωτα, εδώ χειροκροτήσατε; Επιβεβαιώνετε το στερεότυπο για τη Θεσσαλονίκη» σχολίασε αστειευόμενη η Παναγοπούλου.
Η τραγουδίστρια αποκάλυψε επίσης ότι στα 75 της ξεκίνησε μαθήματα Γερμανικών — «μπορεί να με πάνε σε κανένα γερμανικό νοσοκομείο, πού ξέρεις;» είπε γελώντας — ενώ φέτος δοκίμασε για πρώτη φορά ράφτινγκ στα Τζουμέρκα. Για τις σχέσεις, μίλησε χωρίς ωραιοποιήσεις, λέγοντας πως θέλει έναν άντρα «μάστορα», κάποιον δηλαδή που ξέρει να στέκεται πρακτικά στη ζωή.
«Δεν έχω παράπονα από τη ζωή και δεν είναι σχήμα λόγου. Έχω κάνει πολλά πράγματα, θα ήθελα να έχω κάνει και πόσα άλλα. Θα ήθελα να έχω κάνει ράφτινγκ νωρίτερα. Στην ζωή μου έκανα αυτό που με αντιπροσώπευε κάθε φορά και ας άλλαζα γνώμη μετά. Δεν πειράζει, οι άνθρωποι αλλάζουν», κατέληξε.
