Από τον Παναγιώτη Βαζαίο
Η Λίλιαν Αρχοντή πρωταγωνιστεί ήδη στη μεγάλη θεατρική επιτυχία «Tootsie», που παίζεται στο Θέατρο Περοκέ, στο πλευρό του Μάρκου Σεφερλή. Με ένταση, χιούμορ και σταθερή σκηνική παρουσία, ξεχωρίζει σε μια παραγωγή που έχει κερδίσει το κοινό. Τη γνωρίσαμε και τη λατρέψαμε μέσα από τη θρυλική σειρά «Κωνσταντίνου και Ελένης», ως τη Φιόνα, τη «μοναδική μου αγάπη». Σήμερα, επιστρέφει δυναμικά και μιλά στο «Λοιπόν» για τη διαδρομή, τη σκηνή και τη ζωή της.
Ας ξεκινήσουμε με την παράσταση «Tootsie» στο θέατρο «Περοκέ». Σε βλέπουμε σε ένα πολύ ωραίο μιούζικαλ, μια υπερπαραγωγή. Πες μας δυο λόγια για αυτή την όμορφη συνεργασία.
Κάνω έναν υπέροχο ρόλο, αυτόν της Ρίτα Μάρσαλ, η οποία είναι παραγωγός. Είναι μια απαστράπτουσα γυναίκα. Είναι πολύ έξυπνη, πολύ εφευρετική και ιδιαίτερα πλούσια, κάτι που το λέει και η ίδια, για να το εμπεδώσουμε! Θέλει να γίνεται το δικό της, αλλά με έναν τρόπο διακριτικό, χωρίς να επιβάλλεται. Ο ρόλος μου δεν είναι πολύ μεγάλος σε διάρκεια, όμως είναι καθοριστικός, γιατί από ένα σημείο και μετά μπαίνω ουσιαστικά μέσα στο story και το επηρεάζω. Επίσης, έχω ένα υπέροχο live τραγούδι, που είναι και το πιο σημαντικό κομμάτι του ρόλου μου, ειδικά με τη ζωντανή ορχήστρα που έχουμε. Η συνεργασία μου γενικά είναι άψογη και απολαμβάνω πραγματικά όλη τη διαδικασία.
Η συνεργασία σου με τον Μάρκο Σεφερλή πως είναι; Είναι ένας άνθρωπος που σε έχει στηρίξει, έτσι δεν είναι;
Έχω συνεργαστεί αρκετές φορές μαζί του στο παρελθόν. Στο ενδιάμεσο υπήρξε μια αποχή, όχι όμως σε επίπεδο φιλίας ή επικοινωνίας, γιατί έτσι κι αλλιώς πηγαίναμε πάντα να τον βλέπουμε. Εκείνο το διάστημα εγώ ασχολήθηκα περισσότερο με την τηλεόραση και έκανα διαφορετικό είδος θεάτρου. Πέρυσι, λοιπόν, μου πρότεινε να συμμετάσχω στο «Tootsie», καθώς υπάρχει ένας ρόλος παραγωγού που τραγουδάει και γνωρίζει ότι τραγουδάω. Έτσι ξεκίνησε ξανά η συνεργασία μας. Κάναμε πέρυσι το Tootsie, με όλα τα προβλήματα που υπήρξαν, όμως δυστυχώς η παράσταση σταμάτησε πρόωρα, και λόγω του ατυχήματος που είχε ο ίδιος στο τέλος. Παρότι είχε γίνει πάρα πολλή δουλειά, είχε επενδύσει πολλά στην παραγωγή και υπήρχε μεγάλο μεράκι από όλους μας. Θέλω, μάλιστα, να αναφέρω κάτι που δεν έχει ακουστεί: επειδή ο αρχικός βοηθός του έπρεπε να υποβληθεί εσπευσμένα σε χειρουργείο, για περίπου δυόμισι μήνες ανέλαβα εγώ καθήκοντα βοηθού σκηνοθέτη. Αυτό δεν έχει γραφεί επίσημα, και μου δίνετε την ευκαιρία να το τονίσω τώρα. Το αναφέρω γιατί έζησα το Tootsie, the Musical από μέσα. Η δουλειά του βοηθού σκηνοθέτη είναι ιδιαίτερα απαιτητική, καθώς χρειάζεται συνεχή παρουσία στις πρόβες, με ηθοποιούς και χορευτές, σε στενή συνεργασία με τον σκηνοθέτη. Εγώ ήμουν παρούσα σε όλη τη διαδικασία, δούλεψα όλους τους ρόλους από κοντά και έζησα την παράσταση ουσιαστικά από την αρχή μέχρι το τέλος, πάντα με την παρουσία και την καθοδήγηση του Μάρκου.
Το ότι εδώ και περίπου 25 χρόνια προβάλλεσαι σχεδόν καθημερινά στην τηλεόραση, κυρίως λόγω του «Κωνσταντίνου και Ελένης», πώς σου φαίνεται; Σε προβληματίζει ή σου αρέσει αυτή η διαχρονική παρουσία;
Δεν με προβληματίζει καθόλου. Μου δίνει χαρά. Χαίρομαι που μεγαλώνω γενιές και γενιές μαζί με το υπόλοιπο επιτελείο του «Κωνσταντίνου και Ελένης». Πολλές μαμάδες μου λένε ότι τα παιδιά τους, όταν γυρίζουν από το σχολείο, θέλουν να δουν το σίριαλ πριν διαβάσουν. Αυτό μου δίνει τεράστια χαρά. Το ότι η σειρά συνεχίζεται χωρίς να σταματά και έχει αγαπηθεί τόσο πολύ, ακόμη και με τις επαναλήψεις και τις υψηλές τηλεθεάσεις, είναι μεγάλη τιμή για μένα. Δεν με χαλάει καθόλου, γιατί προσωπικά δεν έχω μείνει μόνο σε αυτό. Έχω κάνει πολλά πράγματα στη συνέχεια της πορείας μου. Από τη στιγμή όμως που ο κόσμος αγαπά τόσο πολύ το συγκεκριμένο έργο, το οποίο έχει φτάσει μέχρι και σε καταγραφές ρεκόρ, εγώ δεν μπορώ παρά να το βλέπω ως τιμή.
Σε ενοχλεί που το όνομά σου έχει ταυτιστεί τόσο έντονα με τον ρόλο της «Φιόνας»;
Καθόλου. Αντίθετα, το θεωρώ τιμή. Δεν με χαλάει να υπάρχω ως «Φιόνα» και ως «μοναδική αγάπη», γιατί αυτό δείχνει ότι ο ρόλος άφησε το αποτύπωμά του. Παράλληλα, εγώ έχω προχωρήσει, έχω κάνει και άλλα πράγματα μετά, αλλά αυτό δεν αναιρεί την επιτυχία και την αγάπη του κόσμου για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Για μένα είναι χαρά και τιμή, όχι πρόβλημα.
Τα τελευταία χρόνια τηλεοπτικά έχουμε καιρό να σε δούμε. Από πού έχει να προκύψει η τελευταία σου συμμετοχή και πώς το διαχειρίστηκες αυτό το διάστημα;
Έχετε να με δείτε από το «Ταμάμ», μια ακόμη μεγάλη επιτυχία, όπου υποδύθηκα την Μπαχάρ Σισμάνογλου. Ήταν ένας ρόλος απαιτητικός, γιατί χρειάστηκε να δουλέψω αρκετά. Βέβαια, κάθε ρόλος είναι δύσκολος όταν τον αντιμετωπίζεις επαγγελματικά, με συνέπεια, χωρίς προχειρότητες και χωρίς επαναλήψεις μανιέρας. Εγώ την Μπαχάρ την λάτρεψα, για μένα ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Από τότε έχουν περάσει κάποια χρόνια, και όντως έκτοτε δεν έχω εμφανιστεί τηλεοπτικά.
Δεν σου έγιναν προτάσεις ή επέλεξες εσύ να απομακρυνθείς από την τηλεόραση;
Μου έγιναν κάποιες προτάσεις μετά το «Ταμάμ», όμως δεν ήταν κάτι που να μου ταίριαζε πραγματικά ή να με εκφράζει. Δεν προχώρησα σε κάποια συνεργασία και, στη συνέχεια, αφοσιώθηκα περισσότερο στο θέατρο. Η άποψή μου είναι ότι δεν είναι εύκολο να συνδυάζεις ταυτόχρονα θέατρο και τηλεόραση, ειδικά όταν έχεις απαιτητικούς ρόλους στη σκηνή. Πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολο, και ειδικά για μια γυναίκα ηθοποιό που έχει και οικογενειακές υποχρεώσεις. Προσωπικά επέλεξα να δώσω προτεραιότητα στο θέατρο. Έκανα κλασικό θέατρο και άλλες σημαντικές δουλειές που με γέμιζαν ουσιαστικά. Η τηλεόραση έμεινε πιο πίσω, αλλά δεν έπαψα να εξελίσσομαι και να δουλεύω σε απαιτητικά και δημιουργικά έργα.
Με τον Χάρη Ρώμα έχετε σχέση; Μιλάτε, έχετε επικοινωνία ή έχετε χαθεί;
Όχι, έχουμε επικοινωνία και μάλιστα πολύ καλή. Το έχω πει πολλές φορές ότι στον Χάρη χρωστάω την αναγνωρισιμότητά μου, αυτή είναι η αλήθεια. Του οφείλω την αγάπη του κόσμου που εισέπραξα, αλλά και τις μετέπειτα δουλειές που προέκυψαν. Κάθε συνεργασία είναι μια εμπειρία ζωής και, φυσικά, η συγκεκριμένη συνεργασία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου, ακόμη και στις επαγγελματικές μου απολαβές στη συνέχεια. Με τον Χάρη έχουμε επικοινωνία, δεν μιλάμε ίσως καθημερινά, αλλά υπάρχει επαφή. Βρεθήκαμε και πρόσφατα, πήγαμε να τον δούμε στην παράστασή του. Υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμός. Για μένα ο Χάρης αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο και κομμάτι της ζωής και της καριέρας μου.
Με τον Χάρη Ρώμα γνωριστήκατε τελικά μέσα από τη δουλειά ή υπήρχε σχέση από πριν;
Με τον Χάρη γνωριστήκαμε αρχικά από το θέατρο. Από εκεί ξεκίνησε η γνωριμία μας και γίναμε πολύ καλοί φίλοι, κάναμε στενή παρέα και βγαίναμε σχεδόν κάθε βράδυ. Υπήρχε πολλή αγάπη και εκτίμηση. Κάποια στιγμή προέκυψε το «Κωνσταντίνου και Ελένης». Εκείνη την περίοδο ξεκινούσε να γράφει τους ρόλους, και έτσι σκιαγραφήθηκε και ο ρόλος της Φιόνας, που τελικά έμεινε και καθιερώθηκε. Στη συνέχεια με πήρε και στο «Καφέ της Χαράς», αφού ήδη είχε επιλέξει την κόρη μου για τον ρόλο της Μπουλίτσας. Μου πρότεινε τότε να υποδυθώ μια Ρωσίδα, λέγοντάς μου ότι «την έχω ήδη έτοιμη». Για μένα, βέβαια, κάθε ρόλος χρειάζεται δουλειά και τον διαφοροποίησα, ώστε να τον φέρω στα μέτρα μου. Πάντα λέω ότι δεν ξεχνώ τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου. Ο Χάρης ήταν δίπλα μου πέρα από τις σειρές και τις συνεργασίες. Έχει βοηθήσει και την οικογένειά μου σε σημαντικά ζητήματα. Για παράδειγμα, συνέβαλε ώστε να μπορέσει η κόρη μου να φοιτήσει στο Αρσάκειο, κάτι που εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Έκανε τις απαραίτητες ενέργειες και μεσολάβησε ώστε να γίνει δεκτή. Αυτά τα πράγματα για μένα έχουν μεγάλη αξία. Έχουν συμβεί λοιπόν πολλά, όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο. Και αυτό είναι κάτι που δεν ξεχνώ ποτέ.
Η Μπουλίτσα, η κόρη σου, ασχολείται τελικά με την υποκριτική;
Η κόρη μου είναι φοιτήτρια στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και σπουδάζει Βιολογία. Έχει επίσης πάρει πτυχίο Φυσικοθεραπείας. Παράλληλα, έχει παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής από δύο σπουδαίους ανθρώπους του Εθνικού Θεάτρου και έχει ασχοληθεί με το θέατρο. Μάλιστα, έχουμε βρεθεί μαζί στη σκηνή και ήταν μια πάρα πολύ συγκινητική στιγμή και για τις δύο μας. Στον Βισινόκηπο του Τσέχωφ, εκείνη υποδύθηκε την Άνια και εγώ τη Σαρλότα. Ήταν μια δυνατή εμπειρία, παρότι ο ρόλος μου ήταν μικρότερος, ήταν όμως ιδιαίτερα χαρακτηριστικός. Για μένα ήταν μια ξεχωριστή στιγμή.
Με τι ασχολείται σήμερα επαγγελματικά;
Τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί και στον τομέα των τεχνικών θεάτρου. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια και έχει εκπαιδευτεί στα φώτα και στον ήχο, ασχολούμενη κυρίως με τον προγραμματισμό κονσόλας φωτισμού. Είναι κάτι που της αρέσει πάρα πολύ και το κάνει με μεράκι. Παρόλο που είναι νεαρή, τη θεωρούν ήδη από τις καλύτερες στον προγραμματισμό φωτισμού και το όνομά της ακούγεται ολοένα και περισσότερο στον χώρο. Χαίρομαι πολύ που έχει βρει κάτι που την ιντριγκάρει και την ενδιαφέρει πραγματικά, και που το κάνει με αγάπη και συνέπεια.
Η περιπέτεια που είχατε τότε με τους αστυνομικούς και την καταγγελία για άσκηση βίας έχει κλείσει ως υπόθεση ή βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη;
Όχι, δεν έχει κλείσει. Είναι ακόμη σε εκκρεμότητα και, ειλικρινά, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Υπάρχουν δικαστικές εκκρεμότητες, καθώς στη δίκη δεν είχε εμφανιστεί ο συγκεκριμένος αστυνομικός, παρότι είχαν καταθέσει όλοι οι μάρτυρες. Παράλληλα, έχουν γίνει και μηνύσεις από τη δική μας πλευρά, οι οποίες επίσης παραμένουν σε εκκρεμότητα. Δεν ξέρω γιατί έχει καθυστερήσει τόσο η διαδικασία. Είναι ένα θέμα που με πονάει. Ακόμη και τώρα που το συζητάμε, δεν θέλω να το κρατάω στο μυαλό μου, γιατί κάθε φορά που επανέρχεται, ξαναζώ όλη την εμπειρία από την αρχή. Με στρεσάρει και με βαραίνει ψυχολογικά. Όταν ορίζεται ημερομηνία δίκης, για μένα είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος. Είναι μια πολύ ευαίσθητη υπόθεση, μια πληγή. Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, θα ευχόμουν να μην είχε συμβεί ποτέ. Είναι κάτι που δεν θα ήθελα να βιώσει κανένας, ούτε ο χειρότερος εχθρός μου. Είναι μια εμπειρία βαθιά δυσάρεστη.
Υπήρξε ποτέ κάποια κατάσταση στη ζωή σου που να σε οδήγησε σε ψυχολόγο ή να χρειάστηκες βοήθεια από ειδικό για να τη διαχειριστείς;
Όχι, δεν έχω πάει ποτέ σε ψυχολόγο, ούτε για αυτό το θέμα ούτε για κάποιο άλλο. Προσπαθώ να τα αντιμετωπίζω μόνη μου, με την πίστη μου στον Θεό. Όπως κι αν ακούγεται αυτό, για μένα λειτουργεί ως στήριγμα. Υπάρχουν πράγματα που μας βαραίνουν, αλλά δεν σημαίνει ότι πάντα βάζουμε ένα «Χ», ειδικά όταν μια υπόθεση δεν έχει ολοκληρωθεί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, επειδή δεν έχει κλείσει, δεν μπορεί να μπει ένα τέλος. Ακόμη και όταν βρισκόμασταν στην αίθουσα του δικαστηρίου, με όλους τους μάρτυρες παρόντες, ανάμεσά τους ο Χάρης Ρώμας, ο Σκιαδαρέσης και άλλοι άνθρωποι, η διαδικασία ήταν πολύ δύσκολη για μένα. Περιμέναμε να εμφανιστεί ο αντίδικος, όμως δεν ήρθε και η δίκη αναβλήθηκε. Εκείνη η στιγμή ήταν εξαιρετικά φορτισμένη για μένα. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πώς ένιωθα. Ήταν κάτι πιο δύσκολο ακόμη κι από την πιο απαιτητική πρεμιέρα στη θεατρική μου ζωή. Δεν το διαχειρίζομαι εύκολα. Η κόρη μου το αντιμετωπίζει πιο ψύχραιμα, ίσως γιατί είναι νεότερη και βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Εγώ όμως ταράζομαι πολύ. Όχι με φάρμακα ή κάτι τέτοιο, απλώς προσπαθώ να ηρεμήσω με τη στήριξη των δικών μου ανθρώπων. Κάθε φορά που γίνεται αναφορά στο θέμα, είναι σαν να το ξαναζώ από την αρχή, και αυτό με επηρεάζει έντονα συναισθηματικά.
Σε ό,τι δυσκολία κι αν προκύψει στη ζωή σου, πού στηρίζεσαι;
Ποτέ, ποτέ δεν ένιωσα ότι είμαι μόνη. Σε κάθε δυσκολία, σε κάθε ενδοιασμό ή απορία, πιστεύω πάρα πολύ στον Θεό και εγώ και το παιδί μου. Η πίστη μου είναι η δύναμή μου. Με έχει στηρίξει σε όλες τις φάσεις της ζωής μου και με βοήθησε να προχωράω.
Εσύ μεγάλωσες την κόρη σου μόνη σου. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό για μια γυναίκα;
Ναι, μεγάλωσα την κόρη μου μόνη μου. Φυσικά και είναι πιο δύσκολο για μια γυναίκα, όμως τότε ήμουν πολύ νέα και το παιδί ήταν μωρό. Ίσως δεν το συνειδητοποιούσα ως δυσκολία, γιατί ήμουν ένας πολύ δυνατός άνθρωπος και ένιωθα ότι μου έδινε δύναμη ο Θεός. Η καθημερινότητά μας κύλησε όμορφα και δημιουργικά. Εκείνα τα χρόνια εργαζόμουν τόσο στην τηλεόραση όσο και στο θέατρο, οπότε δεν αντιμετωπίσαμε οικονομικές δυσκολίες, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για μια μονογονεϊκή οικογένεια.
Δεν σου πέρασε ποτέ από το μυαλό να δημιουργήσεις ξανά μια σχέση, να παντρευτείς ή να μεγαλώσεις την οικογένειά σου;
Μετά τη γέννηση του παιδιού μου όχι. Αφοσιώθηκα αποκλειστικά σε εκείνη. Πάντα είχα προτεραιότητα την κόρη μου, ήταν πάνω απ’ όλα, ακόμη και πάνω από εμένα. Όταν ένας άνθρωπος βάζει το παιδί του πρώτο, τότε η προσωπική του ζωή περνά σε δεύτερη μοίρα. Εγώ ζούσα μέσα από τις χαρές της, μέσα από την ευτυχία της, αλλά και μέσα από τη δική μου δουλειά, το επάγγελμά μου, το χειροκρότημα και την αγάπη του κόσμου. Με αυτά ένιωθα πλήρης. Ειλικρινά, αισθάνομαι ότι καλύφθηκα συναισθηματικά.
