Σε ηλικία μόλις 17 ετών, η Ελένη Ζιώγα προχώρησε σε γάμο με τον σύζυγό της, αποκαλύπτοντας πως όχι μόνο συνέχισαν το σχολείο μαζί, αλλά το ολοκλήρωσαν ως παντρεμένοι, ενώ ταυτόχρονα εργάζονταν για να ανταπεξέλθουν οικονομικά.
Η γνωστή ηθοποιός, στιχουργός και σεναριογράφος, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Buongiorno» την Παρασκευή 27 Μαρτίου, μίλησε για τα παιδικά της χρόνια, τον γάμο σε νεαρή ηλικία και την ανάγκη της να δημιουργήσει τη δική της οικογένεια μετά τον χωρισμό των γονιών της. Όπως εξήγησε, ο έρωτας αποτέλεσε την αφορμή για να κάνει αυτό το βήμα.
Ελένη Ζιώγα: Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μη δουλεύει ο άνθρωπος
Η Ελένη Ζιώγα εξήγησε πως για εκείνη τα χρόνια αυτά ήταν πολύ όμορφα: «Την κόρη μου την απέκτησα 19 ετών. Είχα ήδη παντρευτεί. Παντρεύτηκα στα 17 μου. Εκείνη την εποχή ήταν επανάσταση, δεν γινόταν ποτέ αυτό. Δεν κλεφτήκαμε. Κλεφτήκαμε με τη γενική έννοια του όρου. Δεν είναι ότι υπήρχε τέτοιο απαγορευτικό από το σπίτι. Ήταν γενικώς λίγο “ξεχαρβαλωμένα” τα πράγματα, οπότε μέσα εκεί βρήκαμε την ευκαιρία και… Συνεχίσαμε και πήγαμε μαζί σχολείο. Τις δυο τελευταίες τάξεις τις τελειώσαμε μαζί, ενώ ήμασταν παντρεμένοι. Είναι το έργο της ζωής μου. Οικονομικά τα βγάζαμε πέρα με τα οικονομικά βοηθήματα δεξιά και αριστερά. Εγώ δούλεψα αμέσως, δούλευα παράλληλα. Από μικρό παιδί δούλευα. Έκανα baby sitting. Ό,τι βρισκόταν το έκανα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μη δουλεύει ο άνθρωπος. Μου άρεσε πάρα πολύ να δουλεύω σε οποιαδήποτε δουλειά. Ήταν πολύ ωραία εκείνα τα χρόνια. Είχες την αίσθηση ότι δεν πρόκειται να πεθάνεις ποτέ. Μία καταπληκτική αίσθηση που σε κάνει να χαίρεσαι για τα πάντα. Ζούσαμε τη στιγμή, ζούσαμε τις παρέες», είπε.
Ελένη Ζιώγα: Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν 12 ετών
Όταν ρωτήθηκε για την επιθυμία της να φύγει από το πατρικό της σπίτι, η ίδια αναφέρθηκε στον χωρισμό των γονιών της και στις επιπτώσεις που είχε στην παιδική της ηλικία:
«Οι άνθρωποι αυτοί είχαν πολύ δυνατές προσωπικότητες και ήταν πάρα πολύ δοσμένοι στην τέχνη τους ο καθένας. Μας αγαπούσαν πάρα πολύ, αλλά δυσκολεύονταν να είναι παρόντες στην καθημερινότητά μας. Αυτό συμβαίνει με παιδιά καλλιτεχνών. Έχει το καλό ότι παίρνεις μία αποσκευή που θα σου χρησιμεύσει μέχρι το τέλος της ζωής σου, σαν να έχεις περάσει από 500 πανεπιστήμια τέχνης. Από την άλλη, σαν παιδί μπορεί να έχεις άλλα ελλείμματα. Όταν χώρισαν οι γονείς μου, για εμένα ήταν σοκαριστικό ότι έφυγε ο πατέρας μου. Δεν το κατάλαβα, αλλά μου στοίχισε. Έγινε όταν ήμουν 12 ετών. Οπότε μετά κάποια στιγμή αποφάσισα να την κοπανήσω και να φτιάξω το δικό μου σπίτι. Αυτό ήθελα στην ουσία, ήθελα οικογένεια. Ο έρωτας ήταν το στοιχείο που με τράβηξε για να βγω από εκεί που δεν άντεχα άλλο, όπως το αντιλαμβάνομαι τώρα. Δεν φοβόμουν. Δεν φοβάμαι ποτέ όταν κάτι το θέλω πολύ. Δεν σκέφτομαι τις συνέπειες».
