Σαν αύριο, στις 21 Μαΐου 2018, έφυγε από τη ζωή ο Χάρρυ Κλυν, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κενό, αλλά και μια σπουδαία παρακαταθήκη στη νεότερη ελληνική σάτιρα. Ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, έφυγε σε ηλικία 78 ετών, ύστερα από προβλήματα υγείας, όμως το αποτύπωμά του παραμένει μέχρι σήμερα ζωντανό, σχεδόν προφητικό, μέσα από ατάκες, χαρακτήρες και μια σάτιρα που δεν χαριζόταν σε κανέναν.
Ο Χάρυ Κλυν δεν ήταν απλώς ένας κωμικός. Ήταν μια ολόκληρη σχολή. Ένας καλλιτέχνης που κατάφερε να μετατρέψει την πολιτική και κοινωνική σάτιρα σε λαϊκό γεγονός, δημιουργώντας έναν δικό του κώδικα επικοινωνίας με το κοινό. Με χιούμορ αιχμηρό, γλώσσα ανατρεπτική και βλέμμα που έβλεπε πάντα λίγο πιο μπροστά, έγινε ο άνθρωπος που σχολίασε την ελληνική πραγματικότητα όσο λίγοι.
Γεννημένος στην Καλαμαριά το 1940, παιδί προσφυγικής οικογένειας, κουβάλησε μέσα του την εμπειρία της σκληρής ζωής, τη λαϊκή σοφία και μια βαθιά ανάγκη να μιλήσει για όσα πονούσαν, ενοχλούσαν ή γελοιοποιούσαν την κοινωνία. Από τα πρώτα του βήματα μέχρι τη μεγάλη του έκρηξη στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, ο Χάρυ Κλυν έγινε κάτι περισσότερο από καλλιτέχνης: έγινε φαινόμενο.
Με τις θρυλικές σατιρικές του περσόνες, τις βιντεοκασέτες που έγιναν ανάρπαστες, τις ατάκες που πέρασαν στην καθημερινή γλώσσα και το μοναδικό του ταλέντο να «ξεγυμνώνει» την εξουσία και τα ελληνικά κακώς κείμενα, ο Χάρυ Κλυν έβαλε τη σφραγίδα του σε μια ολόκληρη εποχή. Ήταν ένας σατιρικός performer πολύ μπροστά από τον καιρό του, ένας άνθρωπος που έκανε το κοινό να γελά αλλά και να σκέφτεται.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν δύσκολα, καθώς η υγεία του είχε κλονιστεί σημαντικά, ενώ η απώλεια του γιου του, σκηνοθέτη Νίκου Τριανταφυλλίδη, τον είχε σημαδέψει βαθιά. Όσοι τον γνώριζαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο που κουβαλούσε πόνο, αλλά δεν έχασε ποτέ την ευαισθησία και την αγάπη του για την τέχνη.
Ο Χάρυ Κλυννδεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος σατιρικός. Ήταν μια εποχή, μια φωνή, μια ιδιαίτερη ματιά πάνω στην Ελλάδα. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κληροδότημά του: ότι ακόμα και σήμερα, ο λόγος του μοιάζει επίκαιρος, σαν να γράφτηκε για το τώρα. Γιατί κάποιοι καλλιτέχνες δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά – απλώς αφήνουν πίσω τους έναν τρόπο να βλέπουμε τον κόσμο αλλιώς.
