Μέσα σε μια εκκλησία βυθισμένη στη σιωπή και στον πόνο, εκτυλίχθηκαν σήμερα στιγμές που λύγισαν ακόμη και τους πιο δυνατούς, στο τελευταίο αντίο της Γωγώ Μαστροκώστα.
Στον Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος, εκεί όπου συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι που τη γνώρισαν συγκεντρώθηκαν για να την αποχαιρετήσουν, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα σε μία μόνο φιγούρα. Στην 18χρονη κόρη της, Βικτώρια Δέλλα.
Μια νεαρή κοπέλα που μέσα σε λίγες ημέρες είδε ολόκληρος ο κόσμος της να γκρεμίζεται.
Από την ώρα που έφτασε στην εκκλησία, η Βικτώρια στεκόταν σιωπηλή, κρατώντας με δυσκολία τη δύναμή της. Δίπλα της βρισκόταν συνεχώς ο πατέρας της, Τραϊανός Δέλλας, προσπαθώντας να γίνει το στήριγμά της στη δυσκολότερη στιγμή της ζωής της.
Όμως η στιγμή που η νεαρή κοπέλα πλησίασε το λευκό φέρετρο της μητέρας της ήταν εκείνη που έκανε τους πάντες να δακρύσουν.Με αργά βήματα και βλέμμα χαμένο από τον πόνο, στάθηκε μπροστά στη σορό της μητέρας της. Για λίγα δευτερόλεπτα έμοιαζε σαν να πάγωσε ο χρόνος μέσα στην εκκλησία.
Η Βικτώρια έσκυψε αργά πάνω από το λευκό φέρετρο, σαν να ήθελε να κρατήσει αυτή τη στιγμή για πάντα μέσα της. Σαν να ήθελε να αρνηθεί πως αυτό ήταν το τέλος.Και τότε, με τρεμάμενα χέρια και μάτια πλημμυρισμένα δάκρυα, χάρισε στη μητέρα της τον τελευταίο της ασπασμό.Μια εικόνα σπαρακτική.Ένα παιδί που αποχαιρετούσε τη γυναίκα που ήταν ολόκληρος ο κόσμος του.Όσοι βρίσκονταν εκεί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Ακόμη και άνθρωποι που είχαν βρεθεί σε αμέτρητες κηδείες και δύσκολες στιγμές, λύγισαν μπροστά στον πόνο αυτής της κόρης.Η Βικτώρια είχε τεράστια αδυναμία στη μητέρα της. Οι δυο τους είχαν έναν δεσμό σχεδόν καρμικό. Ήταν φίλες, συνοδοιπόροι, οικογένεια, στήριγμα η μία για την άλλη.Και μέχρι το τέλος, η Γωγώ Μαστροκώστα φρόντιζε να δείχνει δυνατή μπροστά στο παιδί της. Δεν ήθελε να τη δει να φοβάται. Δεν ήθελε να της αφήσει εικόνες πόνου.Άλλωστε, όπως είχε γράψει και η ίδια η Βικτώρια στο συγκλονιστικό της μήνυμα μετά τον θάνατο της μητέρας της:
«Η μαμά μου ήταν μια μαχήτρια, ένας βράχος που δεν λύγισε ποτέ. Δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν αναστέναξε».Και σήμερα, μπροστά στο λευκό φέρετρο, αυτό το κορίτσι που έχασε τόσο νωρίς τη μητέρα του προσπάθησε να σταθεί όρθιο, να κρατήσει τη δύναμη που εκείνη της δίδαξε. Όμως ο πόνος δεν κρυβόταν.
Γιατί όσο δυνατός κι αν είναι ένας άνθρωπος, καμία ψυχή δεν μπορεί να αντέξει εύκολα τον αποχαιρετισμό της μάνας της.
