Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και σιωπηλού πόνου γράφτηκε ο επίλογος της ζωής της Γωγώς Μαστροκώστα, με συγγενείς, φίλους και ανθρώπους που τη γνώρισαν να την αποχαιρετούν συντετριμμένοι. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στο Ελληνικό, ενώ η τελευταία της κατοικία βρέθηκε στο αγαπημένο της Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, δίπλα στον πατέρα της, όπως ήταν η επιθυμία της.

Η ατμόσφαιρα από την πρώτη στιγμή ήταν φορτισμένη. Η μητέρα της λύγισε μπροστά στο φέρετρο της κόρης της, αδυνατώντας να συγκρατήσει τον θρήνο της, ενώ τα πρόσωπα όλων μαρτυρούσαν το σοκ της απώλειας. Ωστόσο, εκείνο που έκανε τους παρευρισκόμενους να παγώσουν ήταν δύο απρόσμενες στιγμές που εκτυλίχθηκαν κατά τη διάρκεια της ταφής και πολλοί χαρακτήρισαν «σημάδια από τον ουρανό».

Λίγο πριν ξεκινήσει η τελετή στο ξωκλήσι όπου είχε μεταφερθεί η σορός της, ένα λευκό χελιδόνι εμφανίστηκε ξαφνικά μέσα στον χώρο και άρχισε να πετά επίμονα πάνω από το φέρετρο. Παρά τις προσπάθειες κάποιων να το απομακρύνουν, το πουλί παρέμενε εκεί, προκαλώντας δέος και ανατριχίλα σε όσους παρακολουθούσαν τη σκηνή.

Σαν να μην έφτανε αυτό, τη στιγμή της ταφής ο ουρανός σκοτείνιασε απότομα και ξέσπασε δυνατή νεροποντή. Κανείς όμως δεν έφυγε. Οι δικοί της άνθρωποι παρέμειναν ακίνητοι κάτω από τη βροχή μέχρι το τέλος, συνοδεύοντάς την στο ύστατο αντίο. Και τότε, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της ταφής, η βροχή σταμάτησε ξαφνικά και ένα μεγάλο ουράνιο τόξο φώτισε τον ουρανό πάνω από το κοιμητήριο, μια εικόνα που έκανε πολλούς να ξεσπάσουν σε δάκρυα.

Ο σπαραγμός του Δέλλα

Συγκλονιστική ήταν και η στιγμή που ο Τραϊανός Δέλλας πήρε τον λόγο, αδυνατώντας πολλές φορές να συγκρατήσει το κλάμα του. Με σπασμένη φωνή μίλησε για τη γυναίκα που στάθηκε το στήριγμά του και η μεγάλη του αγάπη, αποκαλύπτοντας πτυχές της κοινής τους ζωής και της σκληρής μάχης που έδωσαν όλα αυτά τα χρόνια.

«Τα 50 μου γενέθλια όταν έμεινα μόνο μου στο νοσοκομείο και σε πήραν στην εντατική λύθηκαν όλα μέσα μου, εσύ ήσουν ο άγγελός μου, όχι εγώ, πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου. Πόσο επιμονή για να τα ξεπεράσεις… η ομορφιά κι η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παρέπεμπε. Μου έριχνες στάχτη στα μάτια για να μην μπορώ να σε καταλάβω αλλά ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου τις στιγμές που ήμουν μόνος στο νοσοκομείο για να καταλάβω τα πράγματα».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη ζωή που δημιούργησαν μαζί, στις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισαν ως οικογένεια και στη βαθιά ανάγκη που ένιωθε πάντα να την προστατεύει:

«Από την ημέρα που σε γνώριζα ήθελα μόνο σε προσέχω, να σε προστατεύω και να σε φροντίζω. Αυτή η ανάγκη έγινε πιο μεγάλη όταν ήρθε στον κόσμο η κόρη μας. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή που φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες, ήμασταν μαζί, κρατώντας ο ένας τον άλλον. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ».

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής περιέγραψε με σπαραγμό και τη μάχη που έδωσαν απέναντι στην ασθένεια, χρησιμοποιώντας μια συγκλονιστική παρομοίωση:

«Αγάπη μου, Άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα “μην φοβάσαι θα πάρουμε μια ανάσα θα κάνουμε βουτιά και θα ξαναβγούμε”. Τώρα όμως είχαμε να κολυμπήσουμε σε ωκεανό. Τα κάθε κύματα ήταν πιο δυνατά και στο τελευταίο έφυγες από δίπλα μου».

Λίγο πριν ολοκληρώσει, ξέσπασε ξανά σε κλάματα λέγοντας:

«Aν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε να ήσουν σίγουρη ότι “πάλι, πάλι πάλι σε εσένα θα ερχόμουνα, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα, από την ίδια την σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά θα ξανά σκοτωνόμουνα”».