Η Γωγώ Μαστροκώστα έζησε τη ζωή της με δύναμη, αξιοπρέπεια και αισιοδοξία, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Πίσω όμως από το λαμπερό χαμόγελο και τη μαχητικότητα που έδειχνε δημόσια, υπήρχε ένας βαθύς προσωπικός καημός που την συνόδευε μέχρι το τέλος.
Όπως είχε εξομολογηθεί κατά καιρούς σε συνεντεύξεις της, ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά της ήταν να αποκτήσει μια μεγάλη οικογένεια. Η ίδια λάτρευε τα παιδιά και ήθελε να χαρίσει στη μοναχοκόρη της αδέλφια, ώστε να μεγαλώσει μέσα σε ένα πολυμελές και γεμάτο αγάπη οικογενειακό περιβάλλον.
Η ζωή, όμως, είχε διαφορετικά σχέδια.
Η περιπέτεια με τον καρκίνο που σημάδεψε τη ζωή της ήρθε να ανατρέψει όσα ονειρευόταν για το μέλλον. Οι θεραπείες, οι δυσκολίες και η μάχη που έδωσε για την υγεία της δεν της επέτρεψαν να πραγματοποιήσει την επιθυμία της να αποκτήσει περισσότερα παιδιά.
Παρά τη μεγάλη της στεναχώρια, η Γωγώ Μαστροκώστα δεν επέτρεψε ποτέ στον πόνο να κυριαρχήσει στη ζωή της. Όλη της η αγάπη, η φροντίδα και η αφοσίωση στράφηκαν στη μοναχοκόρη της, Βικτώρια, η οποία αποτελούσε το κέντρο του κόσμου της.
Άνθρωποι από το περιβάλλον της έχουν περιγράψει πολλές φορές τη σχέση μητέρας και κόρης ως μοναδική. Η Γωγώ ήταν μια μητέρα που ζούσε για το παιδί της, προσπαθώντας να βρίσκεται δίπλα του σε κάθε στιγμή, είτε εύκολη είτε δύσκολη. Παρότι δεν έκρυψε ποτέ ότι θα ήθελε να έχει αποκτήσει περισσότερα παιδιά, έλεγε συχνά πως αισθανόταν ευλογημένη για το δώρο της μητρότητας και για την οικογένεια που δημιούργησε με τον Τραϊανό Δέλλα.
Ίσως γι’ αυτό η απώλειά της συγκίνησε τόσο πολύ τον κόσμο. Γιατί πίσω από τη δημόσια εικόνα υπήρχε μια γυναίκα που πάλεψε γενναία, αγάπησε βαθιά και συνέχισε να ονειρεύεται ακόμη κι όταν η ζωή της έβαζε εμπόδια.
