Μια ιδιαίτερα προσωπική και συγκινητική εξομολόγηση έκανε η Γιούλη Τσαγκαράκη το βράδυ της Παρασκευής 5 Ιουνίου, όταν βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή της Αθηναΐδας Νέγκα, «Καλύτερα αργά».
Η γνωστή ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για το ζήτημα της κακοποίησης και για το πώς πολλές φορές αυτή μπορεί να πάρει μορφές που δεν είναι απαραίτητα σωματικές ή εμφανώς βίαιες, αλλά αφήνουν βαθιά ψυχικά τραύματα που ακολουθούν έναν άνθρωπο για όλη του τη ζωή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Γιούλη Τσαγκαράκη μοιράστηκε μια έντονη παιδική της ανάμνηση από την περίοδο που πήγαινε νηπιαγωγείο, αποκαλύπτοντας πως ένα περιστατικό που ίσως για άλλους φαινόταν «ασήμαντο», για την ίδια χαράχτηκε μέσα της ως εμπειρία κακοποίησης.
«Η κακοποίηση έχει ένα μεγάλο φάσμα. Κακοποίηση μπορεί να είναι και το να σε κοιτάξω περίεργα… Η κακοποίηση δεν είναι μόνο τα άγρια πράγματα που ζούμε, η σωματική και η σεξουαλική. Κακοποίηση μπορεί να είναι και κάτι απλό», είπε αρχικά, θέλοντας να εξηγήσει πως πολλές συμπεριφορές που συχνά υποτιμώνται μπορούν να αφήσουν βαθύ ψυχολογικό αποτύπωμα.
Στη συνέχεια περιέγραψε το περιστατικό που τη σημάδεψε όταν ήταν ακόμη παιδί.
«Εγώ θυμάμαι στο νηπιαγωγείο, είχα κάνει κάτι, ήμουν πολύ ζωηρή, και θυμάμαι ότι η νηπιαγωγός με είχε κλείσει σε ένα δωμάτιο, σε μια αποθήκη. Δε με χτύπησε. Δε με τράβηξε να με πάει στην αποθήκη. Με πήγε όμως στην αποθήκη, που είχε και παιχνίδια μέσα», ανέφερε.
Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε σωματική βία, η ίδια εξήγησε πως το βίωμα αυτό λειτούργησε μέσα της σαν τραύμα, αφήνοντας έναν φόβο και μια αίσθηση εγκατάλειψης που δεν ξέχασε ποτέ.
«Ε, αυτή η αποθήκη ήταν για μένα κακοποίηση. Τη θυμάμαι ακόμα. Ήμουν 4,5-5 χρονών. Δε θυμάμαι πολλά πράγματα από τότε, αυτό όμως το θυμάμαι», εξομολογήθηκε συγκινημένη.
Η τοποθέτησή της προκάλεσε έντονο προβληματισμό αλλά και συγκίνηση, καθώς έφερε ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση γύρω από τις μορφές ψυχολογικής κακοποίησης που μπορεί να βιώσει ένα παιδί ακόμη και μέσα σε περιβάλλοντα που θεωρούνται ασφαλή.
Με τη μαρτυρία της, η Γιούλη Τσαγκαράκη θέλησε ουσιαστικά να αναδείξει πως πολλές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας, ακόμη κι αν δεν συνοδεύονται από σωματική βία, μπορούν να χαραχτούν βαθιά στην ψυχή ενός ανθρώπου και να τον ακολουθούν για δεκαετίες.
