Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Η Χριστίνα Λαμπίρη είναι από εκείνες τις προσωπικότητες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Με μια μακρά διαδρομή στην ελληνική τηλεόραση και τη δημοσιογραφία έχει ζήσει τις πιο λαμπερές, αλλά και τις πιο απαιτητικές στιγμές του χώρου παραμένοντας πάντα αυθεντική και άμεση.
Σήμερα, έχοντας επιλέξει μια πιο ήρεμη καθημερινότητα, μιλά με ειλικρίνεια για τις αλλαγές που έφερε ο χρόνος, τις προτεραιότητες που μετατοπίστηκαν, τις προκλήσεις που αντιμετώπισε και όσα εξακολουθούν να την εμπνέουν. Απολαύστε την σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στο Λοιπόν και το egomagazine.gr
– Πώς κυλάει το φετινό καλοκαίρι για εσάς;
Ως ώρας, όλα καλά. Είμαι στη Ραφήνα και περιμένουμε τις διακοπές μας. Να έρθουν τα εγγόνια μας να πηγαίνουμε για τα μπάνια μας και αρχές Αυγούστου να το σκάσουμε λίγο για να αλλάξουμε παραστάσεις. Πάντα οικογενειακά.
– Πώς είδατε τη φετινή τηλεοπτική σεζόν;
Πάρα πολλή σκληρή, από όλες τις απόψεις. Τόσο για τους ανθρώπους που είναι μπροστά από την κάμερα, όσο και για εκείνους πίσω. Η σημερινή τηλεόραση είναι ένα πεδίο που δεν το αναγνωρίζω. Είναι κάτι άλλο από αυτό που ζούσα. Είναι πολύ πιο σκληρή. Ίσως να λείπω καιρό και να τα βλέπω εγώ διαφορετικά τα πράγματα.
– Πώς είδατε το ξαφνικό κόψιμο της Φαίης Σκορδά από το MEGA;
Δείγματα είχαν έρθει από το ξεκίνημα της χρονιάς με το βίαιο σταμάτημα διάφορων εκπομπών. Υπήρχαν, μάλιστα, άνθρωποι που δούλευαν με τη δαμόκλειο σπάθη όλη τη σεζόν πάνω από το κεφάλι τους κινδυνεύοντας ανά πάσα ώρα και στιγμή να σταματήσει η εκπομπή τους. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την τηλεόραση. Βέβαια, όλο το πράγμα φαίνεται ότι έχει γυρίσει στο διαδίκτυο· όχι ότι αυτό δικαιολογεί το κόψιμο των εκπομπών, σε καμία περίπτωση, αλλά οι παρουσιαστές και οι εκπομπές -δυστυχώς- είναι προϊόντα και αντιμετωπίζονται έτσι. Επομένως, με αυτή την έννοια, όταν βλέπεις ότι ένα προϊόν φθίνει -και δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα σε εκπομπή- υπάρχει η τάση να περιορίζονται ζώνες. Όπως έγινε και στο Star. Βλέπουμε να χτίζονται συνήθειες διαδικτυακά. Θέλω να πω, πάντως, πως ποτέ στο τέλος της ημέρας αυτό που μετράει είναι το περιεχόμενο μιας εκπομπής. Αν δεν έχεις θεματολογία, δεν πρόκειται να μείνει ο τηλεθεατής ούτε για τα ωραία μάτια ούτε για τίποτα. Πάντα το περιεχόμενο μετράει.
– Η αυτοαναφορικότητα των παρουσιαστών μπορεί να έκανε το κοινό να στραφεί στο διαδίκτυο ή αυτό το φαινόμενο υπήρχε ανέκαθεν;
Ανέκαθεν δεν ήταν. Μπορεί να είχαμε περιστατικά στην εποχή μας, αλλά δεν μονοπωλούσαμε τις εκπομπές μας. Εδώ βλέπουμε το 70% των παρουσιαστών να έχουν αναφορά στους ίδιους και το 30% να είναι αναπαραγωγή του διαδικτύου. Δύσκολα πια βρίσκεις θέματα πρωτογενή.
– Θεωρείτε ότι μια εκπομπή σαν το «Super Star» που παρουσιάζατε έχει θέση στην τηλεόραση σήμερα;
Όποιο προϊόν δεν εξελίσσεται δεν μπορεί να επιβιώσει, αυτό είναι κανόνας. Προχωράνε τα γούστα, αλλάζει η ταχύτητα, δεν γίνεται να μείνεις πίσω. Το «Super Star» ήταν ένα πρόγραμμα όπου έβλεπες μια οπτικοποίηση περιοδικών· τότε, λοιπόν, αυτό ήταν φρέσκο και τράβηξε το ενδιαφέρον του. Οι δύο αντίστοιχες εκπομπές που υπήρχαμε τότε, όταν ξεκινήσαμε, πρέπει να είχαμε και οι δύο μαζί αν όχι το 60%, το 40% με 50% της τηλεθέασης εκείνης της εποχής. Οι τηλεθεάσεις ήταν από 19% μέχρι 25% μέσος όρος για την κάθε εκπομπή. Αυτό σήμερα το βλέπουμε μόνο στο «Happy Day». Είναι τελείως διαφορετικό πάντως να κάνεις πολύ πρωί 20%, διαφορετικό το μεσημέρι και διαφορετικό το βράδυ, γιατί ο πληθυσμός σε κάθε ζώνη δεν είναι ίδιος. Σημασία έχει ποιο κοινό σε παρακολουθεί, την αγοραστική του δύναμη και η ποσότητα του πληθυσμού.
– Πιστεύετε ότι λείπουν πρόσωπα όπως εσείς, η Ελένη Μενεγάκη, η Ρούλα Κορομηλά; Τι σας λέει ο κόσμος όταν σας βλέπει;
Ο κόσμος είναι καταπληκτικά ευγενής. Όσοι πιστεύουν ότι δεν πρέπει να είμαι στην τηλεόραση δεν θα έρθουν να μου πουν «ευτυχώς γλιτώσαμε από σένα». Ο κόσμος που μου μιλάει είναι πάρα πολύ ευγενικός και θέλει να μου πει μια καλή κουβέντα και το εκτιμώ αφάνταστα. Στο τέλος της ημέρας, όμως, άλλοι αποφασίζουν για το ποιος θα είναι στην τηλεόραση και ποιος όχι. Δεν μπορώ να κρίνω αν καλώς ή κακώς . Κάποια πρόσωπα που έγραψαν τη δική τους ιστορία και έγραψαν το δικό τους εκτόπισμα -και δεν μιλώ για εμένα- προφανώς έχουν αποφασίσει κάποιοι να μην είναι. Ή δεν έχουν γίνει κάποιες σκέψεις ή οι προτάσεις που έχουν γίνει δεν είναι αντίστοιχες του εκτοπίσματος των προσώπων αυτών. Το θέμα δεν είναι μόνο να υπάρχεις στην τηλεόραση, αλλά να υπάρχεις με επιτυχία. Ειδικά αν κουβαλάς ένα όνομα και έχεις μια κληρονομιά. Πρέπει να είσαι σίγουρος ότι αυτό που θα κάνεις θα έχει ανταπόκριση από τον κόσμο.
– Υπήρξαν στιγμές στον αέρα που νιώσατε ότι δεν μπορείτε να τις διαχειριστείτε;
Η αλήθεια είναι ότι αυτό το έλεγα σχεδόν κάθε μέρα τον τελευταίο χρόνο, για να είμαι ειλικρινής. Ο τελευταίος ενάμισης χρόνος ήταν εξαιρετικά πιεστικός και έξω εντελώς από τη δική μου ιδιοσυγκρασία και χαρακτήρα. Και το σημαντικότερο ήταν πως ήταν έξω από αυτό που ήθελα να κάνω στην τηλεόραση. Δεν ήμουν εγώ. Πάντα είχα τον φόβο του όχι, για να μην χάσω τη δουλειά μου, επειδή την είχα ανάγκη· μπορεί να ήταν λάθος μπορεί και όχι. Έτρεμα στην ιδέα να μείνω χωρίς δουλειά και πάντα έλεγα ναι προσπαθώντας να προσαρμοστώ στο ό,τι μου έδιναν να φέρω εις πέρας. Όμως δεν αρκεί μόνο να σου πει κάποιος να κάνεις κάτι, αλλά να σε στηρίξει και να μπορεί να είναι σίγουρος ότι σου ταιριάζει το προϊόν που σου προτείνει. Αλλιώς καίγονται και οι δύο· και ο παρουσιαστής και αυτός που τον έβαλε εκεί, ο ιθύνων νους. Τώρα, γιατί την πληρώνει μόνο ο παρουσιαστής και όλοι οι άλλοι βγαίνουν ατσαλάκωτοι, αυτό είναι κάτι που δεν θα το καταλάβω ποτέ. Πώς μπορεί να κάνει ένας παρουσιαστής σωστά τη δουλειά του, όταν καθημερινά βλέπει δημοσιεύματα ότι κόβεται ή όταν γίνονται κρυφά δοκιμαστικά στο πλατό του.
– Το έχετε ζήσει;
Εννοείται ότι το έχω ζήσει. Βέβαια, όλα αυτά πηγαίνουν μαζί με την τηλεθέαση. Αν κάνεις 30% κανείς δεν θα σου τα κάνει όλα αυτά, εκτός αν υπάρχουν προσωπικές διαφορές. Αυτό δεν το έχω ζήσει.
– Πώς βγήκατε αλώβητη από αυτή την τοξικότητα της τηλεόρασης;
Αλώβητη δεν βγήκα, γι’ αυτό και σταμάτησα. Πέρασα πάρα πολύ δύσκολα το τελευταίο διάστημα εντός της τηλεόρασης και μέχρι να συνέλθω. Είχα χάσει τον εαυτό μου, δεν ήμουν εγώ. Δεν με αναγνώριζα. Είχα εκρήξεις θυμού τρομερές, είχα τρομερή ένταση. Δεν σήκωνα καμία κουβέντα και μπορούσα να παρεξηγηθώ για το πιο απλό πράγμα. Έτσι, όταν έφυγα από την τηλεόραση, ένιωσα απόλυτη ελευθερία σε όλα τα επίπεδα. Από το ωράριο μέχρι την εικόνα μου· όχι ότι υπήρξα ποτέ δέσμια αυτής. Πάντα ήμουν στρουμπουλή, δεν είχα το σκίνυ της τηλεόρασης. Όταν αισθάνομαι πιεσμένη, τρώω· και δεν είναι τυχαίο ότι όταν σταμάτησα την τηλεόραση έχασα πάρα πολλά κιλά, ενώ δεν το περίμενα. Δεν είχα καμία πίεση για να βρίσκω διέξοδο στο φαγητό.
– Πώς είστε ως γιαγιά, προσπαθείτε να μην κάνετε τα λάθη που ενδεχομένως κάνατε με την κόρη σας; Το εισπράττετε σαν μια δεύτερη ευκαιρία;
Προφανώς είναι μια δεύτερη ευκαιρία, αλλά το κάνω γιατί έχω την ανάγκη να το κάνω. Όχι ισορροπητικά για την προηγούμενη ζωή μου. Τα υπερλατρεύω τα εγγόνια μου, είναι 110 φορές παιδιά μου. Είναι μια πολύ διαφορετική σχέση με τα εγγόνια, γιατί εκεί δεν έχεις την ευθύνη του μεγαλώματος και της εκπαίδευσης. Έχεις μόνο τις καλές στιγμές. Περιμένει ο ένας τον άλλον με χαρά και προσμονή.
– Τι θέλετε να θυμούνται από εσάς;
Να θυμούνται την ασφάλεια και μια τεράστια αγκαλιά.
– Ποιο είναι το μυστικό που ο γάμος σας με τον Θανάση Αδαμόπουλο έχει αντέξει στο πέρασμα του χρόνου;
Δόξα τω Θεώ. Μπορεί να φταίει και το timing που βρεθήκαμε. Με τον Θανάση, εκτός του ότι ταιριάζουμε στους χαρακτήρες μας πάρα πολύ, είμαστε εξαιρετικά ολοκληρωμένοι και συμπληρωματικοί ο ένας στον άλλον. Είμαστε ισορροπημένοι. Δεν είχαμε ποτέ να μοιράσουμε κάτι ή να ανταγωνιστούμε. Είχαμε το συναίσθημα αγάπης, έρωτα και σεβασμού. Δεν υπάρχουν ζήλειες και εντάσεις. Δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα ο ένας στον άλλον. Όσο και αν ακούγεται παλαιομοδίτικο, το θέμα του σεβασμού ανάμεσα στα ζευγάρια και το να θαυμάζεις τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου είναι στοιχεία που μπορεί να κρατήσουν καλά μια σχέση σε βάθος χρόνου.
– Αυτή η εσωτερική ευτυχία είναι το μυστικό ομορφιάς σας;
(γέλια). Εντάξει, δεν το κρύβω, κάνω· αλλά άργησα πάρα πολύ να κάνω μποτοξάκι. Ξεκίνησα μετά τα 45 λόγω της δουλειάς μου και γελάμε με την Έλενα Πολυκάρπου, γιατί όταν πήγαινα για τη θεραπεία μου έλεγε «για σήκωσε το φρυδάκι να δω». Μου το έλεγε αυτό επειδή έχω μια μανία να σηκώνω το φρύδι. Όλα νομίζω, πάντως, ξεκινάνε από την καλή διάθεση.
– Πρόσφατα δηλώσατε ότι έχετε «απωθημένο» να παρουσιάσετε μια εκπομπή στην ΕΡΤ…
Γέλασα πάρα πολύ με αυτό. Είχα πει στον συνάδελφο από τα 50 λεπτά της συγκεκριμένης συνέντευξης τι θα πρωτοβάλει. Είδα μόνο τον τίτλο στα sites, γιατί αποφεύγω να διαβάζω ό,τι με αφορά για να μην ταράζομαι. Εξήγησα, λοιπόν, ότι όπως τα νέα παιδιά έχουν πρότυπο την ιδιωτική τηλεόραση και τους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτή, εγώ πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους της κρατικής. Αυτούς έβλεπα από τα 7 μου και η συμφωνία μου, μάλιστα, με τη μητέρα μου ήταν πως πρώτα πρέπει να τελειώσει το δελτίο ειδήσεων στην κρατική τηλεόραση και μετά να πέσω για ύπνο. Με αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους μεγάλωσα, άρα είναι φυσικό να υπάρχει στο μυαλό μου ως ένα απωθημένο με την καλή έννοια. Όπως νιώθω μεγάλη ενοχή και μειονέκτημα που δεν έγραψα ποτέ σε εφημερίδα. Για μένα δημοσιογράφος είναι αυτός που πρώτα μπορεί να γράψει σε εφημερίδα. Θα ήταν τιμητικό να δουλέψω στη δημόσια τηλεόραση, παρά τα όσα ακούει.
– Πώς θέλετε να κλείσουμε αυτή τη συνέντευξη;
Θέλω να πω πως, κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος να κόβονται οι εκπομπές στη μέση της σεζόν και να χάνουν συνάδελφοι τις δουλειές τους. Πρέπει οι υπεύθυνοι να στηρίζουν τις επιλογές τους.
