Η είδηση του θανάτου της Μάρως Κοντού σε ηλικία 92 ετών σκόρπισε βαθιά θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο και στο κοινό που τη λάτρεψε μέσα από τις αμέτρητες ερμηνείες της. Η σπουδαία ηθοποιός έδωσε γενναία μάχη με τον καρκίνο στον πνεύμονα, νοσηλευόμενη το τελευταίο διάστημα στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας», όμως δεν κατάφερε να βγει νικήτρια.
Λίγο καιρό πριν φύγει από τη ζωή, η Μάρω Κοντού είχε παραχωρήσει μία από τις τελευταίες της συνεντεύξεις, μιλώντας με τον γνώριμο αυθορμητισμό και την αισιοδοξία που τη χαρακτήριζαν. Μέσα από τα λόγια της αποκαλύπτονταν η φιλοσοφία με την οποία αντιμετώπιζε τη ζωή, τον χρόνο και τα γηρατειά, χωρίς φόβο αλλά με ευγνωμοσύνη.
Αναφερόμενη στην καθημερινότητά της, είχε μοιραστεί μια χαρακτηριστική συνήθειά της, που φανέρωνε την αγάπη και την αποδοχή που είχε για τον εαυτό της.«Το πρώτο πράγμα που κάνω όταν ξυπνάω είναι να φτύνω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και θα σου πω γιατί. Κοιμάμαι γυμνή κι όπως τρέχω να φτιάξω τον καφέ μου έχω έναν μεγάλο καθρέφτη στο χολ και όπως με βλέπω λέω “Φτου σου κοριτσάκι μου, εσύ είσαι 80plus; Αποκλείεται”. Και φτιάχνω τον καφέ μου και είμαι πανευτυχής», είχε εξομολογηθεί.
Για τη Μάρω Κοντού, το πέρασμα των χρόνων δεν αποτελούσε λόγο στεναχώριας. Αντίθετα, πίστευε πως ο χρόνος είναι πολύτιμος σύμμαχος που βοηθά τον άνθρωπο να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του, να ωριμάσει και να ζήσει με μεγαλύτερη ελευθερία και λιγότερες ενοχές.
«Ο χρόνος με έχει κάνει λίγο πιο σοφή, πιο ήρεμη, να αντέχω τα παράξενα, δεν με έχει σκληρύνει. Δεν έχω εκείνα τα παλιά, τα “με πείραξε αυτό”, “εκείνο”, “ανησυχώ γι’ αυτό ή για κείνο”. Είμαι ειλικρινής γιατί έτσι ισορροπώ», είχε δηλώσει, αποκαλύπτοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή.
Στην τελευταία της συνέντευξη είχε μιλήσει και για ένα μεγάλο όνειρο που ήθελε να πραγματοποιήσει όσο η υγεία της το επέτρεπε. Η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να συνεχίσει να ταξιδεύει, να γνωρίζει νέους τόπους και να ζει νέες εμπειρίες.
«Θέλω να κάνω μακρινά ταξίδια όσο ακόμα με βαστούν τα πόδια μου», είχε πει με χαμόγελο, δείχνοντας πως, παρά την ηλικία της, δεν είχε χάσει ούτε την περιέργεια ούτε τη δίψα της για ζωή.
Δυστυχώς, η επιθυμία αυτή δεν πρόλαβε να γίνει πραγματικότητα. Η επιδείνωση της υγείας της και η μάχη που έδωσε με τον καρκίνο δεν της επέτρεψαν να πραγματοποιήσει το όνειρό της.
Η Μάρω Κοντού φεύγει αφήνοντας πίσω της όχι μόνο μια σπουδαία καλλιτεχνική παρακαταθήκη, αλλά και ένα πολύτιμο μάθημα ζωής: να αγαπάμε τον εαυτό μας, να αποδεχόμαστε το πέρασμα του χρόνου με αξιοπρέπεια και να μη σταματάμε ποτέ να ονειρευόμαστε, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες.
