Βαθιά συγκίνηση προκαλεί η τελευταία ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη, λίγες μόλις ημέρες πριν φύγει από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών, έπειτα από μάχη με μια σπάνια ασθένεια του αίματος.
Ο καταξιωμένος συγγραφέας παρέμεινε ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέχρι το τέλος της ζωής του, μοιραζόμενος σκέψεις, προβληματισμούς και προσωπικές στιγμές. Η τελευταία του δημοσίευση, που έγινε πέντε ημέρες πριν από τον θάνατό του, αποκτά σήμερα ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς αποτυπώνει με τον χαρακτηριστικό λογοτεχνικό του λόγο τις σκέψεις του γύρω από τη ζωή, την ασθένεια και την ανθρώπινη αλληλεγγύη.
Στο κείμενό του αναφερόταν στη μετάγγιση αίματος που επρόκειτο να κάνει, περιγράφοντάς την όχι ως μια απλή ιατρική πράξη, αλλά ως μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, όπου ένας άγνωστος άνθρωπος προσφέρει ζωή χωρίς να ζητά τίποτα ως αντάλλαγμα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Με τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής που τον χαρακτήριζε, ο Αλέξης Σταμάτης έγραψε:«Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό.
Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιές. Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη “χαρακτήρας”. Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου. Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό.
Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος. Δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω.
Πόσο αλλόκοτο. Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια, μόνο ανταλλαγή. Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου».
Τα λόγια του, που γράφτηκαν ενώ έδινε τη δική του μάχη με την ασθένεια, αποκτούν σήμερα μια ιδιαίτερη συγκινησιακή δύναμη. Μέσα από το κείμενό του δεν μίλησε μόνο για τη μετάγγιση αίματος, αλλά για την αλληλεγγύη, την ανθρώπινη σύνδεση και την αξία της ανιδιοτελούς προσφοράς, αφήνοντας πίσω του ακόμη μία σπουδαία παρακαταθήκη, αυτή τη φορά όχι μέσα από ένα βιβλίο, αλλά μέσα από τις τελευταίες δημόσιες σκέψεις του.
