Μετρώντας 43 χρόνια συνεχούς και επιτυχημένης παρουσίας στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης, η κορυφαία anchorwoman θυμάται τους μεγάλους σταθμούς της καριέρας της στο vidcast «People» της Espresso και στον Γιάννη Βίτσα. Σε μια σπάνια αναδρομή, η Ειρήνη Νικολοπούλου περιγράφει τις μοναδικές στιγμές που έζησε παίρνοντας συνεντεύξεις από προσωπικότητες παγκόσμιου βεληνεκούς. Αποκαλύπτει το παρασκήνιο των συναντήσεών της με ηγέτες και σταρ που έγραψαν ιστορία, όπως οι Μάργκαρετ Θάτσερ, Φρανσουά Μιτεράν, Μπεναζίρ Μπούτο, Ούλοφ Πάλμε, Τίνα Τάρνερ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Κλαούντια Καρντινάλε και Άντονι Κουίν.
Παράλληλα, μοιράζεται άγνωστες ιστορίες και αναμνήσεις για εμβληματικά ονόματα των ελληνικών ΜΜΕ, όπως οι Γιώργος Λιάγκας, Νίκος Ευαγγελάτος, Κώστας Χαρδαβέλλας, Γιάννης Δημαράς, Γιώργος Λιάνης, Ρίκα Βαγιάνη, Λίζα Δουκακάρου και Γιώργος Παπαδάκης.
Στο προσωπικό κομμάτι, γεμάτη ευαισθησία και συγκίνηση, η δημοσιογράφος ανοίγει την ψυχή της για:
• Την οδυνηρή απώλεια της αδελφής της, Άννας, που τη σημάδεψε βαθιά.
• Τον μεγάλο έρωτα με τον πρώην σύζυγό της, Μύρωνα.
• Την απόλυτη λατρεία για την κόρη της, Έλενα.
• Τα παιδικά της χρόνια στον Προφήτη Ηλία του Πειραιά.
• Tην σεξουαλική παρενόχληση που βίωσε από τα εφηβικά της χρόνια.
• Τη γνωστή τραγουδίστρια Άννα Βίσση, με την οποία υπήρξαν συμφοιτήτριες στη Νομική.
Κλείνοντας, καταθέτει τον δικό της ύμνο για τη ζωή και τη δημιουργία. Συγκεκριμένα μας συστήνει τους «τέσσερις πραγματικούς σταρ» της ζωής της: την κόρη της και τα τρία αγαπημένα της ανίψια.
Ακολουθούν αποσπάσματα της συζήτησης:
(02’ 10’’) «Υπήρξαν πολλά και πάρα πολύ δύσκολα γεγονότα στη ζωή μου. Με βοηθά ο Θεός. Ένας ήλιος που συνεχώς ανατέλλει μέσα μου με βοηθά σε οποιοδήποτε σκοτάδι να λέω «Πάμε στο φως»
(02’ 53’’ ) Τα πιο βαθιά σκοτάδια ήταν οι απώλειες με μεγαλύτερη όλων της αδελφής μου. την οποία έχασα πριν από ένα χρόνο, μετά από μία μακρά σκληρή ασθένεια, που την κράτησε για πέντε χρόνια κατάκοιτη. Αυτό δεν υπάρχει. Δεν εύχομαι σε κανέναν άνθρωπο να ζήσει τέτοια μακρά και σκληρά τέλη ζωής. Θέλω να χαμογελώ όταν την σκέπτομαι και όχι να κλαίω πια»
(05’ 35’’) Όταν η Άννα έμαθε ότι ασθένησε μου είπε ειρωνικά «Αδελφή πήραμε το πρώτο λαχνό του λαχείου». Ήταν το χειρότερο καλοκαίρι της ζωής μου. Ήταν σα να μου έριχναν συνέχεια σφαίρες. Δεν πιστεύεις ποτέ ότι κλείνει ο κύκλος της ζωής ενός ανθρώπου με τον οποίο έχεις μεγαλώσει σαν να είστε δίδυμοι. Με την Άννα είχαμε δεκατρείς μήνες διαφορά. Εγώ ήμουν η μεγαλύτερη. Την υποδέχθηκα στο μαιευτήριο. Πήγαινα σε όλες τις κυρίες και έλεγα «Εμείς κάναμε ένα κοριτσάκι που είναι πέντε κιλά. Το δικό σας πόσο είναι»; Ήταν ο «Αϊνστάιν» της οικογένειας και εγώ ο «Σπρωχτόπουλος». Αυτές τις ημέρες έψαξα να βρω τι συνέβη 19 Σεπτεμβρίου του 1959 όταν γεννήθηκε. Εκείνη την ημέρα «γεννήθηκε» και το φωτεινό αστέρι «Τάυ Κήτους» που οι επιστήμονες ονόμασαν αστέρι της ελπίδας»
(10’ 34’’). «Θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια κατέβαινα στη Μουσών στον Προφήτη Ηλία που ήταν ένας απέραντος παιδότοπος. Ξέραμε το κάθε παιδί από το κάθε σπίτι. Παίζαμε «μήλα», «μέλισσες», «κρυφτό», «κυνηγητό», ότι μπορείς να φανταστείς. Χορεύαμε και τραγουδάμε συνεχώς. Οι γονείς μου ήταν κινηματογραφιστές. Είχαμε το θερινό σινεμά Αλάμπρα. Αγοράσαμε πρώτοι μία «Εμερσον» τηλεόραση ραδιόφωνο και πικάπ. Το πικάπ ήταν ένα ενιαίο τεράστιο έπιπλο που πήραμε από Αμερικανούς που έφευγαν. Άκουγα ότι μπορείς να φανταστείς. Η μαμά μου ήταν μία «momager»
(12’.16’’) «Μπήκα στη Νομική, αλλά εγώ κυρίως ήθελα να γίνω ηθοποιός. Αυτό το μικρόβιο μου το είχε βάλει η καθηγήτρια της μουσικής η αείμνηστη Ελένη Κοκκίνου η οποία όταν είδε όταν ότι μου άρεσε η μουσική μπορούσα να τραγουδήσω και να παίξω άρχισε να αξιοποιεί όλα τα ταλέντα μου. Αυτό ήταν τόσο ενισχυτικό για την αυτοπεποίθησή μου και την αυτοεκτίμησή μου που δε λέγεται. Μακάρι να υπάρχουν τέτοιοί δάσκαλοι σαν αυτή τη γυναίκα. Της οφείλω πολλά. Ήταν σαν δεύτερη μητέρα μου».
(13΄50΄΄) Η Άννα Βίσση ήταν συμφοιτήτρια μου στη Νομική την εποχή που νομίζω είχε δεσμό με το Γιώργο Νταλάρα. Ο Νταλάρας εκτός από δεσμός ήταν και ο μέντοράς της. Δεν ήταν μόνο ο Καρβέλας. Όταν πήρε το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης άρχισε σιγά σιγά να μας εγκαταλείπει από τα θρανία. Ήταν τόσο όμορφο κοριτσάκι που γύρναγαν όλοι στο αμφιθέατρο και έλεγαν «Η Βίσση! , η Βίσση!»
(16’.00’’) «Βγήκα στην τηλεόραση με τους Γιάννη Δημαρά και Κώστα Χαρδαβέλλα. Μου έλεγε ο Γιάννης «Πιες βρε παιδάκι μου ένα ουισκάκι που είναι η πρώτη φορά που βγαίνεις». «Α! Δεν μπορώ» του απάντησα «Δεν πίνω! Θα ζαλιστώ και θα πέσω κάτω. ‘Αστο» Μου είπαν «Μη φοράς άσπρο», το φόρεσα, «Πιες κάτι», δεν ήπια! Τέλος πάντων βγήκα και δεν είχα πρόβλημα να μην έχω θάρρος και να φοβάμαι πώς θα τα πω. Ο Γιάννης ήταν πιο ζωηρός πιο χαριτωμένος. Ο Χαρδαβέλλας ήταν ένας κύριος με τον οποίο αγαπηθήκαμε από τότε μέχρι την στιγμή που έφυγε από τη ζωή».
(17’ 01’’) «Ο Γιώργος Λιάνης έγραφε σε όλες μας ποιηματάκια. Δεν είχα μόνο εγώ το προνόμιο. Έγραψε ποιηματάκια ακόμα και κάτω από τις ημίγυμνες φωτογραφίες της Ζωής Λάσκαρη στο Playboy»
(18’ 01’’) «Βίωσα δυστυχώς σεξουαλική παρενόχληση από μικρό παιδάκι, από μαθήτρια, φοιτήτρια από τους καθηγητές. Μετά ως εργαζόμενη δημοσιογράφος δεν πέρασα καθόλου καλά και είναι κάτι το οποίο πραγματικά με σημάδεψε! Δεν μπορούσες και δεν ήξερες να το αντιμετωπίσεις! Όποιος ή όποια πει ότι ήξερε να το αντιμετωπίσει εκείνη την εποχή θα πει ψέματα. Προς το τέλος όλου αυτού που πήγα κάποιον να καταγγείλω ήρθε εναντίον μου. Ήταν πολύ δύσκολο και σκληρό. Γιατί ήμουν ένας άνθρωπος που δεν τους είχα ανάγκη. Ήμουν μορφωμένη. Δεν είχα ανάγκη να πάω με κάποιον για να προχωρήσω μπροστά. Όλο αυτό ήταν μόνο σκληρό! Με πείραξε στην ψυχολογία μου. Μου έχει αφήσει πολύ βαριά σημάδια άσχετα αν εγώ όπως λέει και μία ψυχολόγος την οποία άρχισα να βλέπω τα τελευταία χρόνια τα παίρνω όλα και τα κρύβω από κάτω από τα χαλάκι. Είναι από τα πιο σκληρά κεφάλαια της ζωής μου».
(20’ 51’’) «Ο Μύρωνας ήταν ο ένας, ο μεγάλος, μάλλον ο μοναδικός μου έρωτας. Τώρα που κλείνει ο κύκλος της ζωής σιγά σιγά, κοιτάζεις πίσω σου και βλέπεις ότι δεν έχει μείνει τίποτε άλλο που να σε συνδέει με αυτό που λέγεται αγάπη, έρωτας, οικογένεια. Με το Μύρωνα κάναμε την Έλενα. Η πιο δυνατή συγκολλητική ουσία είναι το να κάνεις ένα παιδί με έναν άνθρωπο. Εγκεφαλικά επίσης είναι ένας άνθρωπος που μέχρι σήμερα θαυμάζω. Εν τέλει ο έρωτας πρέπει να είναι πολύ εγκεφαλικός για να κρατήσει…Ήταν πολύ όμορφος, πολύ έξυπνος, πολύ μορφωμένος. Όλα αυτά που ήθελα να έχει ένας άνδρας για να πω με ενδιαφέρει»
(22’ 45’’) Μετάνιωσα που άφησα την κόρη μου 17 ημερών για να επιστρέψω στη δουλειά. Δεν είχα εμπειρία. Ξέρεις κάτι πρέπει τελικά να εκπαιδευόμαστε σε οποιοδήποτε ρόλο και πολλώ μάλλον στο ρόλο της μητέρας ή του πατέρα. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβεις τι κάνεις εκείνη την ώρα. Δηλαδή να βάζω εγώ στη ζυγαριά το θηλασμό της Έλενας με το να επιστρέψω στο MEGA επειδή ο Μητσοτάκης έκανε εκλογές; Σοβαρολογούμε; «
(24’17’’) Η Έλενα είναι μία συνεχής πρόκληση στο να παραμείνω νέα. Σε τραβά σε αυτό που είναι το καινούργιο. Δεν είναι σαν και εμένα παρορμητική. Είναι ένας σοβαρός άνθρωπος, οπότε αυτό με κάνει να λέω «Υπάρχει και άλλος τρόπος να βλέπουμε τα πράγματα και να τα αντιμετωπίζουμε με περισσότερη κρίση κριτική και στωικότητα»
(25’ 03’’) «Έκανα λάθη με τον παρορμητισμό.
Έπρεπε να είμαι πολύ πιο «Bitch». Δεν ήμουν καθόλου.
Να σε κοιτάζω και σου λέω «Ως εδώ! Στοπ!». Αυτό δεν το είχα ως χαρακτήρας. Αναλωνόμουν σε πολύ κουβέντα»
(26΄08’’) «Στριμωχνόμαστε μόνιμα στα κανάλια, όταν ήθελε ένας να είναι ο ένας και όλο το άλλο γύρω να είναι καμένη γη. Δε μπορεί ο γιατρός να μπει να χειρουργήσει χωρίς να έχει τη νοσοκόμα, τη βοηθό, τον αναισθησιολόγο. Έτσι και εμείς! Συνάντησα ψωνάρες… Σούπερ μάρκετ ολόκληρο από ψωνάρες».
(27’20’’) «Με το Γιώργο Λιάγκα συνεργαστήκαμε όταν με τη Λίζα Δουκακάρου θέλαμε έναν δημοσιογράφο ο οποίος να βγαίνει από την αίθουσα σύνταξης. Έκανε αυτό, το οποίο ήξερε πολύ καλά, αυτό που κάνει και σήμερα στο «Πρωινό». Ξέρει να διαχειριστεί καλά την επικαιρότητα, το ρεπορτάζ».
(27’ 44’’) «Ο Νίκος Ευαγγελάτος ήρθε όταν ήταν ακόμη φοιτητής το 1988 στα πρωινά της ΕΡΤ2. Ήταν ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος! Ξεχώριζε. Είχε «σπινθηροβόλο» βλέμμα. Ήρθε επίσης ο Άρης Πρωτοσάλτε, ο φοβερός Γιώργος Γεωργιάδης και μετέπειτα εκπληκτικός πολεμικός ανταποκριτής ο Τάσος Τέλογλου. Ψαχνόμασταν τότε ποιο θα είναι τότε στο στυλ μιας πρωινής εκπομπής. Ήταν ήδη infotainment. Με αυτό ξεκινήσαμε….Θυμάμαι τότε πάθαινα φωτοεγκάυματα. Τα φώτα ακόμα δεν ήταν τόσο εξελιγμένα. Μπαίναμε στο στούντιο και έξω ήταν νύχτα».
΄(30’ 50’’) Η Ρίκα (σ.σ. Βαγιάννη) ήταν ένα πάρα πολύ εύστροφο πλάσμα. Μαζί μου βγήκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση. Κάναμε το «Studio 5» στο Mega.
Ήταν σα να ήταν κόρη του Διακογιάννη. Είχε τρομερή άνεση ατάκα, ήταν εύγλωττή. Εγώ ήμουν λίγο γλυκούλα έως «ξενερουά». Η Ρίκα ήξερε να πει την άποψή της με θάρρος και ας γινόταν λίγο ξινή. Το ξινό δεν ήταν ξινό. Έλεγε αυτό που πίστευε! Είχε το θάρρος της γνώμης της. Ήταν σπουδαία δημοσιογράφος. Πάρα πολύ λυπάμαι που έφυγε αυτή η γυναίκα τόσο γρήγορα. Δεν απόλαυσε το παιδί της, την οικογένειά της».
(32’ 05’’) «Το Φρου -φρου που κάναμε με τη Λίζα Δουκακάρου, είχε γράψει τόση ιστορία που μας διώξανε, μας κόψανε»!
(32’ 42’’) Ο Γιώργος (σ.σ. Παπαδάκης )ο γλυκούλης ήθελε να μείνει πάρα πολλά χρόνια στον αέρα. Δεν αντέχεται αυτό. Είναι πολύ συσσώρευση τοξίνης τόση πολύ τηλεόραση. Είναι δηλητήριο από ένα σημείο και πέρα. Μαζεύεις – μαζεύεις και στο τέλος δηλητηριάζεσαι ο ίδιος. Εγώ βέβαια από δηλητήριο έφυγα, από ανθρώπους που με δηλητηρίασαν, αλλά «καθάρισα» τα μέσα μου. Μπόρεσα να αντιμετωπίσω τα άλλα που μου έφερε η ζωή. Αν παρέμενα στην τηλεόραση πώς θα μπορούσα να σταθώ δίπλα στους δικούς μου ανθρώπους, στην οικογένειά μου όταν με χρειάστηκε»
(34’ 11’’) «Έχω δουλέψει πολύ σκληρά και συνεχίζω ως σήμερα που είμαι έξω από τα 70. Μ΄ αρέσει να δουλεύω. Δε μπορώ να σταθώ σπίτι μου και να μην έχω ένα πρότζεκτ. Ωστόσο θέλει να λες «Ας κάνω λίγο πίσω, ας ζω λίγο». Έχει και άλλα πράγματα η ζωή. Έχει και άλλα τοπία η ζωή».
(35’ 20”) «Η Μάργκαρετ Θάτσερ ήταν ψυχρή σαν άγαλμα Ο Μιτεράν στην αρχή με αντιμετώπισε σαν άνδρας. Μου είπε «Καλά κυρία μου¨. Περιμένετε λίγο να σας δώσω συνέντευξη». Όταν ήταν έτοιμος ήρθε και ήταν πολύ ζεστός, πολύ δοτικός. Ήταν πραγματικά ο αυτοκράτορας της εποχής του, ο μεγαλύτερος πολιτικός ηγέτης. Ένας άνθρωπος με τρομερή παιδεία. Ένας φάρος για τον προηγούμενο αιώνα στην πολιτική».
(36’ 46’’) «Όταν δολοφονήθηκε η Μπεναζίρ Μπούτο ήμουν στο Λονδίνο. ‘Έφυγε με πολύ άσχημο τρόπο μια δολοφονία εν ψυχρώ την ώρα που ήταν σε ένα αυτοκίνητο. Με τη Μπεναζίρ Μπούτο είχαμε μιλήσει για τα παιδιά της, το ότι ήταν παρθένα και της έφεραν ένα άνδρα να παντρευτεί, ενώ ήταν μια γυναίκα μορφωμένη σπουδαία που σπούδασε στην Οξφόρδη. Ήξερα όλη της την πολυκύμαντη ζωή. Σχεδόν γίναμε φίλες. Είχαμε κλάψει μαζί. Όταν χάθηκε αισθάνθηκα ότι έχανα και ένα δικό μου άνθρωπο».
(38’ 21’’ ) «Ο Ούλοφ Πάλμε ήταν τόσο γλύκας. Αγαπούσε την Κρήτη και περνούσε τα καλοκαίρια του έξω από το Ηράκλειο. Πήγαμε με το εξαιρετικό φίλο και σκηνοθέτη Βασίλη Βλαχοδημητρόπουλο στην Στοκχόλμη και με έβαλε να κάνω τα βήματα που έκανε μαζί με γυναίκα του όταν βγήκε από τον κινηματογράφο και τον δολοφόνησαν».
(39’25’’) «Η Τίνα Τάρνερ μου εξομολογήθηκε το «βρομόξυλο» που είχε φάει από τον άνδρα της. Δε με είχε ξαναδεί. Είχε τόση ανάγκη να το πει, να το αποκαλύψει, να το μοιραστεί με μία γυναίκα. Με άφησε άφωνη! Ήταν πολύ βαρύ αυτό που πέρναγε»
(39’ 47’’) «Η Κλαούντια Καρντινάλε ήταν η ίσως μεγαλύτερη σταρ που γνώρισα. Συναντήθηκα και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, αλλά δεν αισθάνθηκα αυτό το star quality που είχε η Καρντινάλε».
(40’ 05’’) «Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο είχε πλάκα! Του άρεσε να χαλαρώνει και να φλέρταρει χαριτωμένα. Δεν ήταν μπήχτης».
(40’40’’) Συνάντησα τον Άντονι Κουίν στην Σάντα Μόνικα με την οικογένειά του. Γίναμε φιλαράκια! Ακούω τη λέξη «μα…κας» γυρνώ και παρατηρώ τον Άντονι Κουίν. Ο κάμεραμαν με ακολουθούσε βρίζοντας. Πίστευε ή ότι είμαι βλάκας ή ότι βλέπω μπροστά μου φαντάσματα. Μιλήσαμε θερμά! Έδινε φιλιά στο στόμα στη γυναικά του μπροστά στο φακό, ενώ μου ανέφερε τα παράπονα του για την Ελλάδα.
(42’13’’) Αγαπώ πολύ τη ζωή και τη δημιουργία. Θέλω να έχω υγεία και να είμαι κοντά στην κόρη μου και στα τρία παιδιά της αδελφής μου. Είναι οι μεγαλύτεροι stars της ζωής μου!
