Από τη Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Ο 28χρονος Αιγύπτιος που κατηγορείται ότι ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου τον 73χρονο δικηγόρο Σταύρο Γεωργίου, τον χτυπούσε με τέτοια αγριότητα, ώστε έσπασε ακόμη και το ίδιο του το χέρι από τη μανία της επίθεσης.
Καταλαβαίνετε για τι επίπεδο βίας μιλάμε;
Πρόκειται για μια υπόθεση που προκαλεί σοκ και αποτροπιασμό. Μια πραγματική τραγωδία, πίσω από την οποία βρίσκεται μια οικογένεια που θρηνεί. Το θύμα άφησε πίσω του δύο 16χρονες κόρες και μόνο αυτό αρκεί για να μην επεκταθώ στις φρικιαστικές λεπτομέρειες του εγκλήματος.
Υπάρχει όμως μια άλλη διάσταση αυτής της υπόθεσης, που θεωρώ ότι αξίζει να μας προβληματίσει.
Όσο εξακολουθούμε να ζούμε σε μια κοινωνία όπου πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα αυτό που πραγματικά είναι ή αυτό που τους υπαγορεύει η φύση τους, τόσο θα συνεχίζουν να οδηγούνται σε μυστικές ζωές, κρυφές επιλογές και καταστάσεις που πολλές φορές εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους.
Όταν ένας άνθρωπος μπορεί να ζει ανοιχτά, χωρίς φόβο, ντροπή ή κοινωνική κατακραυγή, έχει και περισσότερες πιθανότητες να δημιουργήσει υγιείς σχέσεις και να μη χρειάζεται να αναζητά τη συντροφιά ή την προσωπική του ευτυχία μέσα από πληρωμένες επαφές, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εξελιχθούν με τραγικό τρόπο.
Το συγκεκριμένο έγκλημα είναι πάνω απ’ όλα ευθύνη του ανθρώπου που το διέπραξε. Ωστόσο, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε αν μια κοινωνία που επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν ελεύθερα, χωρίς να κρύβονται, θα μπορούσε να αποτρέψει κάποιες από τις συνθήκες που οδηγούν σε τέτοιες τραγωδίες.
