Μια απίστευτη περιπέτεια υγείας περνά η Ασημίνα Ιγγλέζου, η οποία μίλησε στην εφημερίδα Espresso και τη Σπυριδούλα Τριάντου για την περιπέτεια που αντιμετωπίζει μετά την κατάκτηση της κορυφής του όρους Μακαλού, στα σύνορα Κίνας – Νεπάλ.
Η υπερμαραθωνοδρόμος και αθλήτρια ορεινού τρεξίματος έγινε τον περασμένο Μάιο η πρώτη Ελληνίδα που κατέκτησε την κορυφή του όρους και ύψωσε την ελληνική σημαία. Λίγη ώρα αργότερα, όμως, κατά την κατάβασή της, εγκλωβίστηκε σε ακραίες καιρικές συνθήκες και υπέστη σοβαρά κρυοπαγήματα στα χέρια.
Πλέον, μετά από μήνες θεραπειών, βρίσκεται αντιμέτωπη με τον ακρωτηριασμό των ακροδαχτύλων τεσσάρων δαχτύλων του δεξιού χεριού της.
«Κατάφερα να σώσω το αριστερό μου χέρι»
Η Ασημίνα Ιγγλέζου πρόσφατα βρέθηκε στην Τήνο, προκειμένου να εκπληρώσει ένα τάμα που είχε κάνει.
Πρόσφατα προσκύνησες την Παναγία της Τήνου για να εκπληρώσεις ένα τάμα. Αφορά το πρόσφατο ατύχημά σου στο όρος Μακαλού;
«Ναι, πήγα στην Τήνο κυρίως για το τάμα που είχα κάνει, να πάνε όλα καλά με το χέρι μου. Και θα ξαναπάω μετά το χειρουργείο. Ήταν μια πραγματικά συγκλονιστική εμπειρία για μένα.
Η εκκλησία και το μοναστήρι με γέμισαν δύναμη και γαλήνη. Ένιωσα κάτι πολύ όμορφο. Είχα κάνει αυτό το τάμα και αισθανόμουν ότι έπρεπε να το εκπληρώσω. Κατάφερα να σώσω το αριστερό μου χέρι!»
«Περιμένω να γίνει το χειρουργείο και να επιστρέψω στο βουνό»
Πώς βιώνεις αυτό το καλοκαίρι, γνωρίζοντας ότι σε λίγες εβδομάδες θα υποβληθείς σε χειρουργείο;
«Αυτή την περίοδο είμαι κυρίως στο σπίτι και περιμένω να περάσει ο καιρός μέχρι να φτάσει η στιγμή του χειρουργείου. Προσπαθώ, όμως, να μην το αφήνω να με επηρεάζει περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.
Αυτό που σκέφτομαι συνέχεια είναι η επιστροφή μου στο βουνό. Περιμένω να γίνει το χειρουργείο, να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία και στη συνέχεια να επανέλθω σταδιακά σε αυτά που αγαπώ.
Περίπου τρεις μήνες μετά, και έπειτα από πολλές θεραπείες, έχω καταφέρει να σώσω τρία από τα επτά δάχτυλα που έπαθαν ζημιά. Τελικά θα χρειαστεί να ακρωτηριαστούν τα ακροδάχτυλα τεσσάρων δαχτύλων. Το αριστερό μου χέρι έχει σωθεί πλήρως και πλέον η μεγαλύτερη μάχη αφορά το δεξί».
«Μέσα σε μία ώρα είχε πέσει τεράστια ποσότητα χιονιού»
Περίγραψέ μας τι ακριβώς συνέβη.
«Κατέβαινα το βουνό όσο πιο γρήγορα μπορούσα, όταν ξαφνικά ξέσπασε μια πολύ ισχυρή ανεμοθύελλα. Μέσα σε περίπου μία ώρα είχε πέσει τεράστια ποσότητα χιονιού, ενώ οι άνεμοι έφταναν τα 100 χιλιόμετρα την ώρα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα έδειχναν φυσιολογικά, όμως ο καιρός άλλαξε απότομα.
Εγώ βιαζόμουν να κατέβω από το μεγάλο υψόμετρο, γι’ αυτό δεν σταμάτησα για να αλλάξω γάντια, παρότι έπρεπε. Έλεγα στον εαυτό μου “δεν πειράζει, συνέχισε να κατεβαίνεις γρήγορα”, γιατί καταλάβαινα ότι υπήρχε κίνδυνος χιονοστιβάδας.
Εκείνη η απόφαση, όμως, είχε ως αποτέλεσμα να πάθω σοβαρά κρυοπαγήματα στα χέρια, τα οποία τελικά οδηγούν στον ακρωτηριασμό των ακροδαχτύλων μου.
Την ίδια ημέρα, πίσω μου, μια Αμερικανίδα ορειβάτισσα σκοτώθηκε από χιονοστιβάδα. Ήμασταν στο ίδιο σημείο του βουνού. Ήταν πιο έμπειρη από εμένα, γι’ αυτό πιστεύω ότι σε μεγάλο βαθμό ήταν θέμα τύχης και όχι ότι εγώ έκανα κάτι καλύτερα».
«Δεν είχα καταλάβει ότι έτσι δημιουργούνται τα κρυοπαγήματα»
Κατάλαβες αμέσως τι σου είχε συμβεί;
«Όχι. Τον πόνο που ένιωθα τον παραμέλησα. Πίστευα ότι θα περάσει. Δεν είχα καταλάβει ότι έτσι δημιουργούνται τα κρυοπαγήματα.
Εκείνη τη στιγμή δεν φαινόταν η πραγματική έκταση της ζημιάς. Δεν ήταν όπως είναι σήμερα. Τώρα, τα δάχτυλα έχουν μαυρίσει. Αυτή την περίοδο έχω το χέρι μου δεμένο με γάζες και περιμένω να περάσει ο Αύγουστος, ώστε να προχωρήσουμε στο χειρουργείο».
«Τον Σεπτέμβριο, στο ΚΑΤ»
Πότε θα γίνει η επέμβαση;
«Τον Σεπτέμβριο, στο ΚΑΤ. Εκεί θα δούμε ακριβώς τι θα χρειαστεί να γίνει και ποια θα είναι η έκταση του ακρωτηριασμού.
Οι γιατροί δεν μπορούν ακόμη να μου πουν με απόλυτη βεβαιότητα, γιατί όλα θα φανούν κατά τη διάρκεια της επέμβασης. Μέχρι στιγμής, η εκτίμησή τους είναι ότι θα χρειαστεί να ακρωτηριαστούν τα ακροδάχτυλα».
«Όταν άκουσα τη λέξη “ακρωτηριασμός”, δεν μπορούσα να το πιστέψω»
Πώς το αντιμετώπισες όλο αυτό; Ειδικά όταν άκουσες τη λέξη “ακρωτηριασμός”;
«Στην αρχή δεν μπορούσα να το πιστέψω. Όταν, όμως, άρχισα να συνειδητοποιώ τι είχε συμβεί, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να είχα χάσει τη ζωή μου.
Έτσι, λέω στον εαυτό μου πως, αφού γύρισα πίσω και μπορώ να βλέπω τους δικούς μου ανθρώπους, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Φυσικά, με στενοχωρεί και με πειράζει, αλλά προσπαθώ να το αντιμετωπίσω και να προχωρήσω.
Αυτό μου λένε και ο σύζυγος και τα παιδιά μου: “Αφού γύρισες πίσω, μπορείς να το ξεπεράσεις και αυτό”. Αυτή η σκέψη είναι που μου δίνει δύναμη να συνεχίσω».
