Η Σόνια Θεοδωρίδου, σε μια βαθιά εξομολόγηση ζωής στο vidcast «People» του Γιάννη Βίτσα στην Espresso, ξετυλίγει την προσωπική της διαδρομή. Μιλά για τα παράξενα παιδικά χρόνια στη Βέροια, το αυστηρό περιβάλλον με το ξύλο που έγινε τελικά κατανόηση για τη μητέρα της, αλλά και τον αριστερό, πολιτικό εξόριστο πατέρα της.
Από πέντε ετών αποφάσισε ενστικτωδώς να ακολουθήσει μια πορεία σαν της Μαρίας Κάλλας. Σπούδασε στην Κολωνία με την αντίστοιχη υποτροφία, δουλεύοντας παράλληλα ως καθαρίστρια για να στηρίξει την οικογένειά της, πριν κάνει είσοδο ως «Βουγιουκλάκη» στην Όπερα της Φρανκφούρτης. Θυμάται με συγκίνηση τον Μάνο Χατζιδάκι, εκφράζοντας όμως το παράπονο ότι ο Γιώργος Χατζιδάκις «χαντακώνει» το έργο του δημιουργού.
Ως «σοπράνο του λαού», γνώρισε τη μοναξιά αλλά και τη λάμψη δίπλα στην πριγκίπισσα Νταϊάνα, τον Ανιέλι και τη βασίλισσα του Βελγίου. Φύλακας άγγελός της υπήρξε ο Χρήστος Λαμπράκης, ενώ μετά τη φυγή του δέχτηκε πόλεμο και πισώπλατες μαχαιριές. Η ζωή της σημαδεύτηκε από το δυστύχημα με την αδελφή της και 18 μαρτυρικούς μήνες αναμέτρησης με τον θάνατο. Βλέποντας το τέλος ως τη μόνη δικαιοσύνη, παραδίδει μαθήματα αγάπης συμπόνιας και κατανόησης και οραματίζεται το μέλλον.
Τα παιδικά μου χρόνια ήταν παράξενα…. Έπεφτε ξύλο. Είχα πολύ θυμό μέσα μου! Κατάλαβα όμως το πόσο πολύ με αγαπούσε η μητέρα μου!
Γεννήθηκα στη Βέροια. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν παράξενα γιατί μεγάλωσα σε ένα αυστηρό περιβάλλον. Είχα όμως γονείς που αγαπούσαν πάρα πολύ την τέχνη, την μόρφωση. Δεν μας έλεγαν «Κοιτάξτε να παντρευτείτε, αλλά να μορφωθείτε». Η μάνα μου ήταν πάρα πολύ αυστηρή. Δεν έβαλα ποτέ τζιν ως την ενηλικίωση μου και έπειτα πια δεν φόρεσα. Έπεφτε ξύλο- όπως τότε όλοι συνήθιζαν. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια και έγινα και εγώ μητέρα καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά τις προθέσεις των γονιών και της μάνας μου ιδιαίτερα – γιατί είχα πολύ θυμό μέσα μου. Κατάλαβα όμως το πόσο πολύ με αγαπούσε, πόσο ήθελε το καλό μου. Ήταν μία σπάνια γυναίκα!
Τεσσάρων- πέντε χρονών άκουσα τη Μαρία Κάλλας στο ραδιόφωνο και είπα «Εγώ έτσι θα γίνω»
(03’19’’) Τεσσάρων -πέντε χρονών άκουσα τη Μαρία Κάλλας στο ραδιόφωνο το έδειξα και είπα «Εγώ έτσι θα γίνω». Αυτό το «Έτσι θα γίνω» στην κυριολεξία με σημάδεψε. Δεν ήταν ότι από εκεί και πέρα καλλιεργήθηκε. Το αντίθετο. Στο ισόγειο της πολυκατοικίας που μέναμε ήταν ένα κακόφημο μπαρ. Είχα στήσει μάτια και αυτιά γιατί για πρώτη φορά έβλεπα πόρνες, ανθρώπους που έρχονταν με τα τρακτέρ. Γίνονταν κονσομασιόν και εγώ ήθελα να δω τι κάνουν εκεί μέσα. Εκεί άκουγα κάτι πολύ βαριά λαϊκά. Από τη μία άκουγα Χατζιδάκι Θεοδωράκη καντάδες ποντιακά στα υψηλά πατώματα στο σπίτι μας και στο ισόγειο αυτά τα βαριά λαϊκά. Για πρώτη φορά μάλιστα άκουσα το «Άιντε και αν πεθάνω τι θα πούνε» Θυμάμαι πόσο μου είχε καρφωθεί αυτό το τραγούδι.
Ο πατέρας μου ήταν αριστερός πολιτικός εξόριστος. Ήταν δακτυλοδεικτούμενος!
(04’ 22’’) Ο πατέρας μου ήταν αριστερός πολιτικός εξόριστος. Ήταν δακτυλοδεικτούμενος- ένας χρυσάφι άνθρωπος που τον αγαπούσαν όλοι και οι δεξιοί και οι αριστεροί γιατί ήταν σπάνιος χαρακτήρας. Πρέπει να σου πω ότι ο πατέρας του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου -ο οποίος μαζί με την οικογένειά του κατοικούσε στον από κάτω όροφο από εμάς ήταν διευθυντής της αστυνομίας και έσωσε τον πατέρα μου να μη φύγει στην επταετία.
Είμαι στις ρίζες μου χωμένη!
(06’ 08’’) Όταν έφευγα από την Ελλάδα πήγα και φίλησα το χέρι της γιαγιάς μου για να την χαιρετήσω. Η γιαγιά μου ήταν κάτι σαν τον Τζον Λένον. Φορούσε κάτι χρυσά γυαλιά! Μου είπε στα ποντιακά «Πουλάκι μου να μην ξεχάσεις τις ρίζες σου». Αυτό ήταν η κινητήριος δύναμη της ζωής μου. Όλοι μου λένε είσαι πολύ απλή. Δεν είμαι απλή, είμαι στις ρίζες μου χωμένη. Φεύγοντας δε ξέχασα ποτέ το λαό μου, τα μάτια των ανθρώπων που αγαπάω. Οι Έλληνες έχουμε πάντα ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού μας ακόμα και στις πιο μεγάλες μας χαρές»
Έπαιξα με τον Πιατσόλα και τον Πιοβάνι και μου είπαν «Τι θαυμάσια φωνή».
(07’ 24’’) Στην Αθήνα έκανα τα πρώτα δειλά βήματα, αλλά ήμουν και στο τρίτο πρόγραμμα στην πρώτο ιδρυθείσα χορωδία του Μάνου Χατζιδάκι. Το πρώτο καλοκαίρι στην Κρήτη έπαιξα με τον Πιατσόλα και τον Πιοβάνι τραγούδησα μία μελωδία και τότε και οι δύο μου είπαν «Μα τι θαυμάσια φωνή».
Λέγαμε λοιπόν. «Τα δύο Χ ή ο Μάνος ή Χάρος».
(08΄ 00’’) Ο Χατζιδάκις ήταν αυτό που είναι η μουσική του. Ήταν ένας μεγάλος Έλληνας -άνδρας σε όλα του. Η ευγένεια, η μόρφωσή του…Καθόμουν στο διάδρομο του τρίτου προγράμματος και περίμενα να περάσει για να μυρίσω την κολόνια του, να δω τα παπούτσια του που γυάλιζαν πάντα. Είχε μία αύρα γύρω του μαγική και απέραντη ευγένεια….Όταν με είχε καλέσει το 1991 να τραγουδήσω στο Παλλάς με την ορχήστρα των χρωμάτων ένα πρόγραμμα που ήταν Μπρέχτ μου εκμυστηρεύτηκε μετά την παράσταση ότι είχε εκείνη την ημέρα επιστρέψει από το Παρίσι ήταν ξενύχτης κατάκοπος και είπε «Θα πάω απλά να κοιμηθώ». Μου ανέφερε λοιπόν «
Ήρθα και είπα «Άντε ας κοιμηθώ» και την ώρα που άρχισες να τραγουδάς τα μάτια μου άνοιξαν. Αυτό δεν το έχω ξανά βιώσει ποτέ» Επίσης υπήρχε πάντα το φοβερό ανέκδοτο. Ο Χατζηδάκις έπαιρνε πάντα πολύ αργά τηλέφωνο. Θυμάμαι ήταν δύο η ώρα Ελβετίας ή Γερμανίας. Λέγαμε λοιπόν. «Τα δύο Χ ή ο Μάνος ή Χάρος». Γιατί τέτοια ώρα σε παίρνουν να σου πουν ότι κάποιος πέθανε, ότι κάτι έγινε.
Ο Γιώργος Χατζιδάκις έχει χαντακώσει στην κυριολεξία το έργο του Μάνου Χατζιδάκι. Στο εξωτερικό πλέον μόνο το Μίκη Θεοδωράκη ξέρουνε!
(10’12’’) Θα έλεγα ότι ο Γιώργος Χατζιδάκις τον οποίο εκτιμώ βαθιά -αν και εμένα με έχει αποκλείσει σ’ αυτούς που θα επέτρεπε να τραγουδήσουν το έργο του Μάνου- μ’ αυτό που κάνει θέλοντας να προστατεύσει το έργο του πατέρα του έχει χαντακώσει στην κυριολεξία το έργο του Μάνου Χατζιδάκι. Στο εξωτερικό πλέον μόνο το Μίκη Θεοδωράκη ξέρουνε. Είμαστε σαν το κρυφό σχολείο . Όλοι τραγουδάνε κρυφά Μάνο Χατζιδάκι γιατί όλοι τον λατρεύουμε αλλά αυτός επίσημα δεν επιτρέπει να ερμηνευτεί το έργο του με μία απόλυτα ελιτίστική διάθεση. Σε τι θα βλάψω εγώ το έργο του Μάνου Χατζιδάκι; Για πες μου… Έχω κάνει απόπειρα να συνομιλήσουμε μέσω του δικηγόρου παρακαλώ. Έχω κάνει αυτή την απόπειρα! Φυσικά και ξαναλέω τρέφω μεγάλο σεβασμό στο πρόσωπο του και στη διάθεση του να προστατεύσει το έργο του Μάνου Χατζιδάκι αλλά νομίζω ότι το έχει τραβήξει στα άκρα
Ήμουν η καθαρίστρια αλλά και η Ελληνίδα που πήρε την υποτροφία Κάλλας. Δηλαδή ήμουν δακτυλοδεικτούμενη!
(11’ 54’’) Για τις σπουδές μου στην Κολωνία είχα την υποτροφία Μαρία Κάλλας. Επειδή είχα την οικογένειά μου που έπρεπε να στηρίξω και την αδελφή μου που σπούδαζε ιατρική στην Πολωνία καθάριζα την φοιτητική εστία. Ήμουν καθαρίστρια αλλά και η Ελληνίδα που πήρε την υποτροφία Κάλλας. Δηλαδή ήμουν δακτυλοδεικτούμενη. Η σχολή ήταν ο Παράδεισός μου. Βρέθηκα στο περιβάλλον που ευχόμουν να είμαι. Να φανταστείς ότι στα τρία μέτρα ήταν το σπίτι μου. Η φοιτητική εστία ήταν απέναντι η ακαδημία. Καθημερινά στις επτά παρά το πρωί περίμενα να ανοίξει η πόρτα και να τρέξω στη βιβλιοθήκη της σχολής. Ήταν τέλεια. Πιο τέλεια δε γίνονταν. Απλώς ήταν μία εποχή που επιτέλους έγινα αυτό που επιθυμούσα.
Φθάνω στην όπερα της Φρανκφούρτης ως Βουγιουκλάκη και λέω στο θυρωρό «Γεια σας με περιμένει ο Κύριος Μπερτίνι». Αυτός με κοιτά και μου λέει «Περιμένει εσένα ο Μπερτίνι»;
(15’ 26’’) Στις τελευταίες μας εξετάσεις το κράτος έστελνε μάνατζερ για να ακούσουν τους τελειόφοιτους. Έρχεται μία μάνατζερ και μου λέει «Μπορείτε να πάτε στο Πασάου που έχει μία ακρόαση. Δεν ήξερα καν που είναι αυτό. Λέω «Θα πάω». Είναι για το ρόλο της Ιφιγένειας εν Ταύροις μου αναφέρει. Ήξερα μόνο μία -δύο άριες. Πηγαίνω στην ακρόαση και περνάνε κάτι Αμερικανίδες με κάτι εξώπλατα φορέματα. Εγώ ήμουν πολύ απλή και σεμνή. ‘Έλεγα «Και μόνο από το ντύσιμο δε θα με πάρουνε». Βγαίνω στην σκηνή και τραγουδάω με όλη μου την καρδιά. Ήταν ένα μικρό καταπληκτικό μπαροκ θέατρο που εμένα μου φαίνονταν η Σκάλα του Μιλάνο. Με καλεί ο μαέστρος και μου λέει «Παιδί μου τραγούδησες πολύ ωραία, αλλά γιατί πιστεύεις ότι πρέπει να πάρουμε εσένα γι’ αυτό το ρόλο». Τον κοιτάζω και του λέω. «Γιατί είμαι Ελληνίδα». Τον πήρα το ρόλο. Οι κριτικές ήταν τόσο διθυραμβικές που ήρθε να με ακούσει ο διευθυντής της όπερας της Φρανκφούρτης. Τους έλεγα «Θα έρθει ο Γκάρι Μπερτίνι» και αυτοί γέλαγαν. Λογικό Έρχεται ο Κάραγιαν στη Λειβαδιά. Δύσκολο ε;
Ο Μπερτίνι και την επόμενη ημέρα με κάλεσε να είμαι το πρωί στην Φρανκφούρτη. Παίρνω έναν Έλληνα τον Κώστα και του λέω «Θα με πας τώρα στην Φρανκφούρτη». Φθάνω στην όπερα της Φρανκφούρτης ως Βουγιουκλάκη και λέω στο θυρωρό «Γεια σας με περιμένει ο Κύριος Μπερτίνι». Αυτός με κοιτά και μου λέει «Περιμένει εσένα ο Μπερτίνι»; «Μάλιστα κύριε με περιμένει του απαντώ». Μου λέει «Καθίστε εδώ». Αναφέρει λοιπόν «Είναι μία μικρή εδώ κάτω που λέει ότι την περιμένει ο Γκάρυ Μπερτίνι;». «Η Ελληνίδα πες τε, του η Ελληνίδα» του τονίζω». Με φωνάζουν και βρίσκομαι σε μία τεράστια σκηνή 150 μέτρα άδεια και κατάμαυρη. Στο βάθος με περίμενε ένα μικρό ποντικάκι μία γιαπωνέζα. Τραγουδούσε πάρα πολύς κόσμος… Περνούσαν περνούσαν… Τραγούδησα και εγώ…Ευτυχώς δεν έβλεπα ποιοι είναι επιτροπή. Μετά τους έπαιρναν στο γραφείο. Εμένα δε με έπαιρνε κανένας. Λέω «Αυτό ήταν! Το όνειρο τετέλεσται». Κάποια στιγμή με καλούν και μου λέει ο Γκάρι Μπερτίνι. «Έχουμε την τιμή να σου πούμε ότι θα είσαι η πιο μικρή σολίστ στην όπερα της Φρανκφούρτης». Τα είχα τόσο πολύ χάσει που τον κοιτάω και του λέω «Με πήρατε»; Λέει αυτός «Ναι»! Τον πήρα αγκαλιά τον σήκωσα και άρχισα να φωνάζω γιατί δεν ήξερα τι να κάνω που εγώ από τη Βέροια έφθασα εκεί. «Έλεγα «Θεούλη μου που να το πω». Βγήκα έξω πήγα στον τηλεφωνικό θάλαμο έριχνα κέρματα και πήρα τον κύριο Λαμπράκη. Του λέω «Κύριε Λαμπράκη με πήραν»; «Που» μου απαντά «Στην Φρανκφούρτη». του αναφέρω «Μα που; Στην χορωδία»; «Όχι κύριε Λαμπράκη» τον ενημερώνω «Σολίστ»! Ήταν αυτές οι χαρές που δεν τις ξεχνάς!.
Ο Χρήστος Λαμπράκης ήταν ένας φύλακας άγγελος, αληθινός φίλος. Μου στάθηκε οικονομικά, πνευματικά και κυρίως πίστεψε σε μένα και στο ταλέντο μου!
(18’49’’) Ο Χρήστος Λαμπράκης ήταν ένας φύλακας άγγελος, αληθινός φίλος. Μου στάθηκε οικονομικά, πνευματικά και κυρίως πίστεψε σε μένα και στο ταλέντο μου Έρχονταν στις πρεμιέρες μου στο εξωτερικό και έφερνε μαζί του φίλους του. Εκεί να δεις απλότητα. Εκεί να δεις ανθρωπιά!
Όταν έμεινα έγκυος θα τραγουδούσα στο Σάλτσμπουργκ. Η μάνατζερ μου λέει «Αυτό δε γίνεται. Πρέπει να κάνεις έκτρωση. Της απαντώ «Το λέτε σοβαρά» Δε μπορώ να το κάνω αυτό». Παίρνω το Χρήστο και του λέω Θέλω να σου πω κάτι. Μου αναφέρει «Πάρε με στις δώδεκα το βράδυ! Ξέρω τι θα μου πεις». Σιγά λέω μέσα μου να μην ξέρεις. Μου αναφέρει λοιπόν «Είσαι έγκυος! Άκουσε Σόνια μου. Οι καριέρες έρχονται και παρέρχονται. Η μητρότητα ,όμως, είναι ένα πολύ ιερό πράγμα. Άσε να γίνουν όπως πρέπει τα πράγματα και ο παππούς Χρήστος είναι εδώ».
Στο τέλος λίγο πριν πεθάνει μου είπε «Να είσαι προετοιμασμένη γι’ αυτό που σε περιμένει… Οι πισώπλατες μαχαιριές που θα φας, θα είναι τόσες πολλές που ούτε και εγώ δε μπορώ να σε προστατεύσω»!
(20’13’’) Πρέπει να ξέρεις ότι αυτή η καλοσύνη , η δικαιοσύνη του ήταν μοναδική. Ήταν η στάση του ολόκληρη. Με μύησε σε μία αστική κουλτούρα την οποία εγώ ενστερνίστηκα απόλυτα. Ακουμπούσε απόλυτα στις αρχές μου η απλότητα του, ο τρόπος του. Με μάλωνε επίσης πάρα πολύ όταν πάχαινα και είχε δίκιο. Στο τέλος λίγο πριν πεθάνει μου είπε «Να είσαι προετοιμασμένη γι’ αυτό που σε περιμένει»… «Οι μαχαιριές οι πισώπλατες που θα φας θα είναι τόσες πολλές που ούτε και εγώ δε μπορώ να σε προστατεύσω». Δε θα το ξεχάσω ποτέ!
Πόσο δίκιο είχε. Δεν μπορείς να φανταστείς. Δεν σου περνάει από το νου!
Με θεωρούσαν κατασκεύασμα του. Μου έκλεισαν όλοι τις πόρτες. Δε μου μιλούσαν άνθρωποι που με γλύφανε Γιάννη μου. Μετά με περνούσαν και ήταν πώς περνά ο αέρας. Έκαναν ότι δεν υπήρχα -όχι ότι δεν με βλέπαν Έκαναν απλά ότι δεν υπήρχα!
Ξέρεις ποιο είναι το φοβερό; Όταν είσαι ταλαντούχος, γαμώτο, και βλέπεις τόσους ατάλαντους να περιφέρονται σκας μέσα σου!
(21’50’’) Δεν ξανατραγούδησα ούτε στη Λυρική σκηνή, δεν ξανατραγούδησα στο Μέγαρο παρά σποραδικά. Δε μπορώ να σου πω ότι δε με πόνεσε! Με πόνεσε πάρα πολύ όμως απόκτησα την σοφία του ανθρώπου που ότι άλλο πια να του τύχει θα το δεχθεί. Ξέρεις ποιο είναι το φοβερό; Όταν είσαι ταλαντούχος, γαμώτο, και βλέπεις τόσους ατάλαντους να περιφέρονται σκας μέσα σου. Έμαθα να επεξεργάζομαι αυτό τον πόνο και δε μ’ αρέσει να κλαίγομαι επίσης. Κατάφερα να κάνω λοιπόν μία εσωτερική καριέρα περιφερειακά από αυτό που θεωρείται δεδομένο.
Εγώ έχω ένα μεγάλο παράσημο. Ξέρεις πώς με φωνάζει ο κόσμος ; Η σοπράνο του λαού!
(22’40’’) Έβγαλαν μαχαίρια συγκεκριμένοι άνθρωποι που έχουν πόστα και πολιτικές θέσεις. Εγώ έχω ένα μεγάλο παράσημο. Ξέρεις πώς με φωνάζει ο κόσμος ; Η σοπράνο του λαού. Φοβερό δεν είναι αυτό; Πηγαίνω στην αγορά στην οδό Αθηνάς και ακούω «Ότι πάρει δικό μου». Λέω ποιον λένε άραγε; Γυρνάω βλέπω τον ψαρά και μου αναφέρει «Σε σένα λέω» «Με ξέρετε εμένα;» του απαντώ και μου λέει «Καλέ εσύ δεν είσαι η σοπράνο; Δικιά μας είσαι εσύ , δικιά μας».
Τι συγκίνηση!
Η Νταϊάνα ήταν γλυκιά, τρυφερή, αληθινή και τόσο απλή
(23’ 40’’) Η Νταϊάνα ήταν γλυκιά, τρυφερή, αληθινή και τόσο απλή μα τόσο απλή, όπως και η βασίλισσα του Βελγίου. Μας κάλεσε μετά από μία παράσταση να πάμε στο παλάτι. Άγγιξα τη μύτη μου και ολόκληρη βασίλισσα σηκώθηκε όρθια και πήγε να φέρει μαντιλάκι για να σκουπιστώ. Το έχω κρατήσει αυτό το μαντιλάκι. Γνώρισα τον Ανιέλι. Ο διευθυντής της swiss air όταν τραγουδούσα στη Βενετία έκλεινε ιδιωτικό αεροπλάνο της Swiss και έρχονταν όλοι οι επιφανείς Ελβετοί να με ακούσουν. Γνώρισα την οικογένεια του Hermes γιατί τραγουδούσα στα θεματικά γκαλά του Hermes στη Βόννη. Είχα πάρα πολλούς θαυμαστές. Πετούσε ο άλλος με το ελικόπτερο του λαβιόλες στον κήπο μου. Όμως αν με ρωτήσεις η καρδιά μου είναι βαθιά ελληνική και απλή. Μ’ αρέσει η παρέα, να είμαι με καλούς ανθρώπους, γιατί όταν τελειώσει αυτό το φως μένεις μόνος σου!
Ένιωσα μεγάλη μοναξιά. Τη διαχειρίστηκα με σοφία!
(25’20’’) Ένιωσα μεγάλη μοναξιά. Τη διαχειρίστηκα με σοφία! Η μοναξιά ξέρεις ποια είναι; Βρίσκεται στη στιγμή που αποθέτεις μετά από το φοβερό χειροκρότημα το κοστούμι σου και πας σπίτι σου. Μετά είσαι τίποτα. Είσαι όπως όλος ο κόσμος. Αυτό πρέπει να διαχειριστείς. Με έσωσε ότι ήμουν μητέρα. Το δεύτερο ήταν ότι είχα τη σοφία να σκεφθώ «Σόνια μου εδώ αφήνεις το κοστούμι καλλιτέχνη και φοράς το κοστούμι του ανθρώπου». Είχα ζήσει πάρα πολλές καταστάσεις συναδέλφων μου που υπέφεραν φρικτά από αυτό!
Συνάντησα 99 % ψώνια!
(26’26’’) Συνάντησα 99 % ψώνια!
Τα διαχειρίστηκα με χιούμορ. Επειδή ήμουν αρκετά δυνατή και πρωταγωνίστρια πάντα δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσουνε να κάνουν κάτι. Έκαναν διάφορα αλλά μικρά σε σύγκριση με αυτά που έγιναν εδώ, γιατί στο εξωτερικό όταν δουν ότι κάποιος αξίζει τον σέβονται.
Ήταν το ωραιότερο κλείσιμο αυτού του είδους της καριέρας μου… Είπα «Θεέ μου και τώρα να πεθάνω δε με νοιάζει!»
Πριν από περίπου δεκαπέντε ημέρες πήγαμε με τον άνδρα μου στις Βρυξέλλες και το Παρίσι. Έδωσα ένα master class σε μία συνάδελφό μου που είχε μία μεγάλη τάξη. Πήγα στην όπερα στο Παρίσι γιατί ήθελα να δείξω την φοβερή σκηνή της στον άνδρα μου. Μπαίνουμε από την είσοδο των καλλιτεχνών και βλέπω τη Μαλίκα τη μάνατζερ σκηνής. Μετά από τις αγκαλιές και τα φιλιά της λέω «Μαλίκα θέλω να δείξω την σκηνή». Μου λέει «Περίμενε» Ειδοποιεί ότι είμαι εκεί. Μετά από λίγο μου λέει «Τώρα μπορείς να ανέβεις». Ανεβαίνω την σκάλα και με χειροκροτούν όλοι όσοι ήταν στις πρόβες. Ανεβαίνω πολύ γρήγορα στην σκηνή να κάνω ένα μικρό βιντεάκι γιατί ήδη κουρδίζανε τα όργανα και από την συγκίνησή μου δε μπορούσα να τα πω όλα όσα ήθελα. Τους αγκάλιασα έναν έναν και τους χαιρέτησα. ‘Ήταν όλοι… Οι τεχνικοί, οι μουσικοί, οι άνθρωποι για τα κοστούμια. Ήταν το ωραιότερο κλείσιμο αυτού του είδους της καριέρας, αυτού του σκοπού που αντιπροσώπευα εγώ εκεί! Πήγαμε στο ρεστοράν που είναι απέναντι από την όπερα. Έμενα σε ένα διαμέρισμα ακριβώς από πάνω. Ο Τζόρτζιο που δούλευε στο εστιατόριο είχε να με δει πάρα πολλά χρόνια. Μπαίνω μέσα και μου λέει «Πες μου ότι ήρθες να τραγουδήσεις. Ήταν συγκλονιστικό». Η κοπέλα που έκοβε τα εισιτήρια στην όπερα με κοίταξε και μου είπε στα γαλλικά «Είστε η Ελληνίδα τραγουδίστρια»; Της απαντώ ναι. Μου αναφέρει «Σας ξέρω σας θαυμάζω»….Είπα «Θεέ μου και τώρα να πεθάνω δε με νοιάζει». Σε ευχαριστώ μου έδωσες τη μεγαλύτερη χαρά γιατί αυτός ο κύκλος έκλεισε πάρα πολύ όμορφα με σεβασμό με αγάπη. Με ρωτούσε ο άνδρας μου Δε θέλεις να γυρίσεις; «Όχι! Δε θέλω να γυρίσω!» Το εκπλήρωσα αυτό. Τι να πάω να κάνω; Εκεί που τραγουδούσα την πρωταγωνίστρια να κάνω την υπηρέτρια της πρωταγωνίστριας για να πω ότι τραγουδάω σε μία σκηνή; «Όχι! Δε θέλω!»
Όλα στο 18! 18 γεννηθήκαμε, 18 έγινε το δυστύχημα, 18 έχει γενέθλια ο γιος της και δεκαοχτώ πέθανε. Είναι τρομερό…
(30’12’’) Ήμασταν με την αδελφή μου στο αυτοκίνητο. Σε μία στροφή σε ένα τόσο μικρό αγροτικό δρόμο βλέπω μία διπλή νταλίκα να έρχεται κάτα πάνω μας. Μπήκαμε σε ένα χωράφι! Το αυτοκίνητο έκανε τούμπες. Η αδελφή μου έσπασε τον αυχένα της και μέσα σε δεκαπέντε μήνες στο νοσοκομείο κατέληξε. Έγινε το δυστύχημα το 2013 και το 2015 κατέληξε! Όλα στο 18! 18 γεννηθήκαμε, 18 έγινε το δυστύχημα, 18 έχει γενέθλια ο γιος της και δεκαοχτώ πέθανε. Είναι τρομερό…
Έβλεπα την αδελφή μου να υποφέρει και έλεγα «Γιατί να μην έχω πάθει και εγώ κάτι να μοιραστούμε τον πόνο. Ήταν μία φρικτή περίοδος»!
(31’15’’) Πέρασα από πάρα πολλά κύματα. Καταρχάς πήγαινα στον τόπο που εγκλήματος γιατί έλεγα μήπως μπορούσα κάτι άλλο να κάνω αν ήμουν πιο έμπειρη οδηγός και μου λέγανε «Μα κυρία Θεοδωρίδου τι να κάνετε από εδώ»! Μετά έβλεπα την αδελφή μου να υποφέρει και έλεγα γιατί να μην έχω πάθει και εγώ κάτι να μοιραστούμε τον πόνο. Ήξερα ότι θα φύγει. Ο Αλαμάνος ο κύριος διευθυντής μου έλεγε «Ούτε ο Χριστός τέτοια πάθη» Στο τέλος κάθισα στο εικόνισμα και έλεγα «Θεέ μου! Παναγία μου πάρτην να ησυχάσει». Και έφυγε…Σε έξι μήνες πέθανε ο άνδρας της και έπειτα η γιαγιά των παιδιών τους. Είχε δύο ανήλικά παιδιά και μία ενήλική. Έπαθα μεγάλο πατατράκ. Η σχέση μου με τον άνδρα μου πήγαινε από το κακό στο χειρότερο γιατί καταλαβαίνεις πώς όταν είναι όλα άσχημα, γίνονται περισσότερο άσχημα. Δε ξέρω ούτε και εγώ που βρήκα τη δύναμη να αντέξω όλα αυτά, να βοηθήσω όπου μπορούσα και να σταθώ στα πόδια μου. Ήταν μία πάρα πολύ δύσκολη περίοδος. Ήταν μία φρικτή περίοδος.
(32’29’’) Ένιωσα ότι θα πεθάνει. ‘Ήταν η ημέρα της γιορτής μου. Γυρνάω στο σπίτι αρχίζω και σιδερώνω τα πράγματα της αδελφής μου «Με ρωτάνε τι κάνεις; Λέω «Θα φύγει η Μαρία»
Ένιωσα ότι θα πεθάνει. ‘Ήταν η ημέρα της γιορτής μου. Ήταν 17 Σεπτεμβρίου. Γυρνάω στο σπίτι, αρχίζω και σιδερώνω τα πράγματα της αδελφής μου «Με ρωτάνε τι κάνεις; Λέω «Θα φύγει η Μαρία». «Μα γιατί; Πώς θα φύγει; Το ξέρεις»; Ξημερώνοντας με παίρνουν από το νοσοκομείο. Μου λέει η Χρύσα η προϊσταμένη «Δε το βγάζουμε το εικοσιτετράωρο». Της λέω «Χρύσα ούτε την ώρα». Πλησίασα κοντά της είπα «Μαρία μου είμαι εγώ εδώ φύγε ήσυχα». Σαν να κατάλαβε έκανε έτσι και έφυγε! Ήταν μία απίστευτη στιγμή. Ο θάνατος είναι εξίσου μεγαλοπρεπής όσο και η γέννα απλώς το ένα έχει χαρά και το άλλο έχει τον απίστευτο πόνο.
Λυπάμαι τους κακούς. Δεν είναι αρκετά δυνατοί για να τους παλέψω!
(34’12’’) Κάποια πράγματα είναι καρμικά
Είναι γραφτό. Πιστεύω επίσης σε αυτό το πάρε δώσε τι καλό κάνεις, τι καλό θα πάρεις. Δε μπορείς να κάνεις τόσο κακό και να τη βγάλεις τόσο εύκολα καθαρή. Δε γίνεται! Δε μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνούν το πρωί και είναι αποφασισμένοι να κάνουν κακό. Δεν το χωρούσε ο νους μου, αλλά υπάρχει και το κακό. Τους λυπάμαι! Δεν είναι αρκετά δυνατοί για να τους παλέψω! Εγώ θέλω κάποιον αντάξιο μου στη δύναμη να παλέψω!
Ο Αργυρός, ο Ρουβάς και η Θεοδωρίδου!
(36’10’’) Ο καθένας από αυτούς τους ανθρώπους έκανε κάτι μοναδικό. Στο δικό τους μετερίζι ήταν άριστοί. Νοιάζονται για τη καριέρα τους έχουν υπέροχες φωνές, είναι επαγγελματίες!
Ο Κωνσταντίνος Αργυρός είναι ένας γλυκός άνθρωπος θετικός πάντα με το καλό λόγο. Τι να πω για το Σάκη για το πόσο επαγγελματίας ήταν. Το ίδιο και η Νατάσσα. Ο καθένας κάνει το καλύτερο. Εγώ είχα να κερδίσω μόνο και όχι να χάσω με την συνεργασία μαζί τους.
Δέχθηκα λεκτική βία ότι είμαι άχρηστη δεν έχω φωνή , είμαι χοντρή και ποιος θα με πάρει εμένα!
(37’22’’) Δέχθηκα λεκτική βία από ανθρώπους στον χώρο της τέχνης.
Λεκτική βία σημαίνει ας πούμε ότι εγώ ασχολούμαι με όλα αυτά γιατί είμαι άχρηστη δεν έχω φωνή , είμαι χοντρή και ποιος θα με πάρει εμένα Μου τα έχει πει αυτά άνθρωπος μπροστά μου. Ή να παίρνω και λέω «Θα ήθελα να κάνω μία παραγωγή και απαντούν «Εμείς δεν έχουμε για εσάς τίποτα». Να παρακαλώ δηλαδή να δω κάποιους. Πήγα στο Υπουργείο πολιτισμού και μείναμε εκεί.
Όλοι ήθελαν να με παντρευτούν. Δε ξέρω γιατί! Βρε άντε στη μαμά σου!
(39’27’’) Ευτύχησα πάρα πολύ στην προσωπική μου ζωή. Ερωτεύθηκα πολύ. Με ερωτεύθηκαν άλλοι τόσοι. Όλοι ήθελαν να με παντρευτούν. Δε ξέρω γιατί! Βρε άντε στη μαμά σου! Και πόνεσα και πάρα πολύ!
… Κατά καιρούς έχουν κάνει πολλά θαυμαστές μου. Το πιο extreme είναι κάποιος που με το ελικόπτερο γέμισε με λουλούδια τον κήπο μου στην Ελβετία στα γενέθλια μου ή κάποιος που επί δεκαεννιά παραστάσεις κάθονταν στην ίδια θέση με μία ανθοδέσμη. Στις Βρυξέλλες με διεκδίκησε ένας Δούκας. Ένιωθες ότι είναι ερωτευμένοι μαζί σου αλλά όχι με τη Σόνια με την εικόνα που βλέπουν στην σκηνή επάνω!
Δε φοβάμαι το τέλος. Αυτή είναι η μοναδική δικαιοσύνη στη ζωή μας!
(42’30’’) Δε φοβάμαι το τέλος. Θα έρθει έτσι και αλλιώς; Εγώ θα σωθώ; Αυτή είναι η μοναδική δικαιοσύνη στη ζωή μας! Βέβαια δεν θέλω να έρθει τώρα, ούτε αύριο. Άσε μας να ζήσουμε λέω και εγώ! Συνομιλώ με το θάνατο καθημερινά. Επίσης με νοιάζει πάρα πολύ η υστεροφημία μου. Θέλω το παιδί μου να είναι περήφανο για το όνομα που θα αφήσω πίσω μου, όχι σαν καλλιτέχνης, αλλά σαν άνθρωπος!
Μου έδιναν μήνες ζωής. Έκαναν λάθος διάγνωση!
(44’08’’) Πέρασα ένα πρόβλημα υγείας. Μου έδιναν μήνες ζωής. Θεραπεύτηκα από εναλλακτικά φάρμακα. Έκαναν λάθος διάγνωση. Δεν πίστεψα ότι θα πεθάνω. Είπα
«Δεν υπάρχει περίπτωση»!
Η συναυλία υπό το φως της Πανσελήνου!
(46’24’’) Στην πανσέληνο του Αυγούστου έχω συναυλία στον Πύργο της Νάξο. Ηχογραφώ τα διεθνή τραγούδια μου. Έχω δεκαετές συμβόλαιο με τη Minos Emi Universal. Υπέγραψα πριν λίγες ημέρες με το Ogdoo Music Group για τα ελληνικά τραγούδια μου. Τον Σεπτέμβρη θα φύγω στο εξωτερικό. Στις 17 Οκτωβρίου θα πάω στην Κομοτηνή στο Μέγαρο μουσικής, ενώ το Νοέμβρη έχω δύο μεγάλα κονσέρτα στην Αθήνα!
