Ένα καλοκαίρι διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα ζει η Βικτώρια Δέλλα. Η 18χρονη κόρη της Γωγώς Μαστροκώστα προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της μετά τη μεγάλη απώλεια που σημάδεψε τη ζωή της, κρατώντας μέσα της όλα όσα έζησε με τη μητέρα της.

Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, μια νέα φωτογραφία της στα social media ήρθε να θυμίσει πως η ζωή συνεχίζεται. Η Βικτώρια πόζαρε με το μαγιό της, σε μια καλοκαιρινή στιγμή, λίγες μόλις ημέρες πριν από το τρίμηνο μνημόσυνο της μητέρας της.

Η εικόνα, από μόνη της, δεν λέει τίποτα για όσα μπορεί να κουβαλά ένας άνθρωπος μέσα του. Ένα χαμόγελο, μια καλοκαιρινή πόζα ή μια φωτογραφία από τις διακοπές δεν σημαίνουν ότι ο πόνος έχει φύγει. Μπορεί απλώς να είναι μια μικρή ανάσα μέσα σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο.

Η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή στις 25 Μαΐου, σε ηλικία 56 ετών, έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Η κόρη της βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του πατέρα της, Τραϊανού Δέλλα, και των υπόλοιπων συγγενών της οικογένειας.

Το τρίμηνο μνημόσυνο έχει προγραμματιστεί για την Κυριακή 23 Αυγούστου και, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Τραϊανός Δέλλας επιθυμεί να πραγματοποιηθεί σε αυστηρά οικογενειακό κύκλο, μακριά από κάμερες και δημοσιότητα.

Μια δύσκολη επιστροφή στο Ευηνοχώρι

Για τη Βικτώρια, το Ευηνοχώρι δεν είναι απλώς ο τόπος όπου βρίσκεται πλέον η μητέρα της. Είναι ένας τόπος γεμάτος οικογενειακές αναμνήσεις, στιγμές και εικόνες από μια ζωή που άλλαξε απότομα.

Εκεί πραγματοποιήθηκε και η ταφή της Γωγώς, στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, μετά την εξόδιο ακολουθία στο Ελληνικό. Η Βικτώρια είχε βρεθεί τότε στο πλευρό του πατέρα της, σε μία από τις πιο δύσκολες ημέρες της ζωής της.

Σήμερα, λίγους μήνες αργότερα, καλείται να επιστρέψει στον ίδιο τόπο για ακόμη μία φορτισμένη οικογενειακή στιγμή.

Και μέσα σε αυτή τη βαριά συγκυρία, η καλοκαιρινή της φωτογραφία μοιάζει σχεδόν σαν μια μικρή υπενθύμιση ότι η ζωή ενός νέου ανθρώπου δεν μπορεί να σταματήσει.Η Βικτώρια μεγαλώνει, συνεχίζει την καθημερινότητά της και προσπαθεί να βρει τον δικό της δρόμο, έχοντας πλέον πάνω της ένα βάρος που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να κουβαλήσει τόσο νωρίς.

Η μητέρα της, όμως, παραμένει παντού.Στις αναμνήσεις της, στις οικογενειακές στιγμές, στις φωτογραφίες και στους ανθρώπους που την αγάπησαν.Και ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη πλευρά του πένθους: να συνεχίζεις να ζεις, ενώ ένας άνθρωπος που ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς σου δεν βρίσκεται πλέον εκεί.