Σε μια βαθιά εξομολογητική συζήτηση στο vidcast «People» του Γιάννη Βίτσα στην Espresso, ο διεθνής γλύπτης Νίκος Φλώρος αποκάλυψε άγνωστες προσωπικές πτυχές της ζωής του. Τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην Ελλάδα υπήρξαν ένας εφιάλτης, σημαδεμένα από έντονο bullying στο σχολείο από τους καθηγητές και τους συμμαθητές του. Ο ίδιος αναζήτησε τη λύτρωση στην τέχνη και το μοναδικό του ταξίδι στον κόσμο της ξεκίνησε από τη Βιέννη και το Παρίσι και κατέληξε στη Νέα Υόρκη με μόλις 500 ευρώ για τις πρώτες του ανάγκες. Αναφέρεται στις σκληρές συνθήκες που βίωσε στο δρόμο για το όνειρο του, στις ημέρες που έμεινε άστεγος, στην σεξουαλική παρενόχληση που αντιμετώπισε με ευφυία, αλλά και στη γνωριμία του με προσωπικότητες όπως οι Ομπάμα, η Χίλαρι Κλίντον, ο Ντόναλντ Τραμπ, η Όπρα Γουίνφρεϊ και η Μέριλ Στριπ. Παράλληλα αναφέρεται στο «κόμπλεξ των Ελλήνων» απέναντι στην επιτυχία, αλλά και στη «μεταφυσική» σχέση του με τη Μαρία Κάλλας.
Ο ίδιος μιλά με συγκίνηση για τον χαμό του φίλου του από καρκίνο στον εγκέφαλο μέσα σε έναν μήνα που τον συγκλόνισε, ενώ παράλληλα αναφέρεται στη βίαιη εκπαίδευση πάνω στον θάνατο μέσα από τις επανειλημμένες απόπειρες αυτοκτονίας του αδελφού του τον ανάγκασαν να γίνει πολύ πιο δυνατός. Στο δικό του ναδίρ, όπως εξομολογείται, η πίστη του στον Θεό τον έσωσε από την αυτοκτονία. Την περίοδο που διανύουμε πρόκειται να παρουσιάσει μία σειρά εκθέσεων σε Ιταλία, Αζερμπαϊτζάν και Βραζιλία. Το όραμά του άλλωστε είναι με την τέχνη ως Δούρειο Ίππο που ταξιδεύει στον χρόνο να περάσει τα μηνύματά του στις επόμενες γενιές!
Εμπνεύστηκα τη Μαρία Κάλλας μέσα από το Αιγαίο με την ελληνική σημαία στους ώμους της. Ήθελα να δημιουργήσω μία αρχαία θεά της τέχνης.
(02’11’’) Εμπνεύστηκα ως Ελληνίδα τη Μαρία Κάλλας μέσα από το Αιγαίο με την ελληνική σημαία στους ώμους της γιατί όπως έλεγε και η ίδια το αίμα μου είναι ελληνικό και αυτό δεν το αλλάζει κανείς. Ήθελα να δημιουργήσω μία αρχαία θεά της τέχνης. Μορφοποιούσα με ένα τρόπο την σύγχρονη Ελλάδα μέσα από τη δική της μορφή. Έτσι εγώ την φαντάστηκα. Δεν έκανα μία αποτύπωση του προσώπου της. Δεν ήθελα ακριβώς να δημιουργήσω το πρόσωπο της της Μαρίας Κάλλας, αλλά την αίσθηση. Για εμένα έφερε μία αύρα της Ελλάδας.
Η Χόρς μου έλεγε πόσο τρακ είχε αυτή η γυναίκα, όταν κάνανε πρόβες για τη «Μήδεια» Της κράταγε το χέρι και της έλεγε «Δε μπορώ να βγω».
(03’20’’) Η Κάλλας είχε ψυχή, πολύ συναίσθημα. Άνθρωποι που τη γνωρίζανε όπως η αείμνηστη χορογράφος Μαρία Χόρς μου έλεγε πόσο τρακ είχε αυτή η γυναίκα, όταν κάνανε πρόβες για τη «Μήδεια» Της κράταγε το χέρι πριν βγει στην σκηνή και της έλεγε «Δε μπορώ Μαρία να βγω». Της απαντούσε «Μα εσύ». Ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα! Ποια; Η Μαρία Κάλλας! Το διαφορετικό από τους άλλους δεν ήταν μόνο η τεχνική της. Ήταν πάρα πολύ καλή και ηθοποιός! Ήταν αυτό το τεράστιο μεγαλείο, ήταν η παρουσία της!
Με τη Μαρία Κάλλας έχουμε αποκτήσει μία πολύ ιδιαίτερη μεταφυσική σχέση!
(04’35΄΄) Η Μαρία Κάλλας έχει γίνει μέρος του εαυτού μου, μέλος της οικογένειάς μου. Έχουμε αποκτήσει μία πολύ ιδιαίτερη μεταφυσική σχέση. Τα πράγματα στη ζωή δεν είναι τυχαία….
Πριν ξεκινήσω να δημιουργώ έργα για τη Μαρία Κάλλας είδα ένα όνειρο εκείνη σε ένα χώρο σα να με καλωσόρισε με ένα τρόπο χωρίς να είμαι φαν της. Άκουγα τη μουσική της άλλα μέχρι εκεί. Ήταν ένα πολύ έντονο όνειρο. Μου είπε «Θα δημιουργήσεις κάποια έργα για εμένα». Θυμάμαι είχα μείνει έπαθα πλάκα. Θα νομίζει ο κόσμος τώρα ότι είμαστε λίγο αλαφροΐσκιωτοι, αλλά οι καλλιτέχνες λειτουργούμε πάρα πολύ με την διαίσθηση. Βλέπω αυτό το όνειρο και μου λέει «Θέλω να μου φτιάξεις ένα έργο έτσι που θα είναι αυτό το χρώμα». Κάναμε μία κουβέντα»
Ήμουν σε μία κατάσταση ύπνωσης. Δούλευα μην ξέροντας αν είναι μέρα ή νύχτα.
(07’18’’) Μετά από ένα χρόνο μου γίνεται η πρόταση. Ήμασταν φίλοι με το Βασίλη Βασιλικό και την Βάσω Παπαντωνίου. Μου λένε «Θα κάνεις μία σειρά έργων για τη Μαρία Κάλλας». Αρχίζω να δημιουργώ έργα σα να ήμουν σε μία κατάσταση ύπνωσης. Δούλευα μην ξέροντας αν είναι μέρα ή νύχτα. Δημιούργησα μία σειρά από έργα τα οποία πρωτοπαρουσιαστήκαν στην Αθήνα στο Μέγαρο Μελά και παρόλο που τότε δεν τα παίζανε τα ελληνικά κανάλια -είναι η μοίρα της Κάλλας δεν εξηγείται αλλιώς- έρχεται το Reuters κάνει ένα θέμα και η έκθεση γίνεται στα top 5 news παγκόσμια σε όλο τον κόσμο παρουσιάζεται
Ο Τσαρούχης είχε πει «Δεν συχωρούν το να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και την Ελλάδα και να γίνεις καλύτερος».
(09’35’’) Έχει κόμπλεξ ο Έλληνας σε σχέση με μεγάλες προσωπικότητες που έχουν ξεπεράσει την Ελλάδα και είναι παγκόσμιες μορφές. Δεν συμβαίνει μόνο με την Κάλλας! Δε μπορεί να το αποδεχθεί αυτό! Ο Τσαρούχης είχε πει «Δεν συχωρούν το να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και την Ελλάδα και να γίνεις καλύτερος». Πολλές φορές δημιουργεί πολύ μεγάλο πρόβλημα. Εγώ το έχω βιώσει και το βιώνω στη ζωή μου από πολλούς παράγοντες.
Ας έχεις πάρει το βραβείο Νόμπελ , δέκα Όσκαρ… Στην Ελλάδα τους ενδιαφέρει πώς θα σε μειώσουν!
(10’32’’) ‘Έχω βιώσει πόλεμο. Στην Ελλάδα έχουν ένα τρόπο που προσπαθούν να σε μειώσουν όσο γίνεται.. Ας έχεις πάρει το βραβείο Νόμπελ , δέκα Όσκαρ δεν τους ενδιαφέρει. Τους ενδιαφέρει πώς θα σε μειώσουν!
Η χειρότερη περίοδος της ζωής μου ήταν τα παιδικά μου χρόνια και τα χρόνια γυμνασίου και λυκείου. Ήταν εφιάλτης!
(10’54’’) Από το σχολείο από μικρό παιδί το bullying που δεχόμουν λόγω του ονόματος μου ήταν τεράστιο…Με πλήγωνε, με έκανε να αποστασιοποιηθώ από πολλά πράγματα. Αισθανόμουν ότι ήμουν εκτός κατά κάποιο τρόπο. Ακόμα και πολλά παιδιά δε με παίζανε. Έτσι βρήκα διέξοδο στην τέχνη…. Μην πω για τους καθηγητές! Νομίζω ότι η χειρότερη περίοδος της ζωής μου ήταν τα παιδικά μου χρόνια και τα χρόνια γυμνασίου και λυκείου. Ήταν εφιάλτης. Δηλαδή αν υπάρχει δεύτερη ζωή μετεμψύχωση δε θα ήθελα να ξαναβιώσω αυτό το κομμάτι. Δε μπορούσαν να με καταλάβουν ακόμη και οι καθηγητές. Εγώ ζωγράφιζα στα διαλλείματα δεν έβγαινα έξω πολλές φορές και θεωρούσαν ότι είμαι άτομο προβληματικό. Να φανταστείς θέλανε να με διώξουν από το σχολείο και είχαν κάνει συμβούλιο οι καθηγητές ότι είμαι άτομο με μαθησιακές και γενετικές δυσκολίες….Είχαν φωνάξει τον πατέρα μου. Θυμάμαι τον διευθυντή του γυμνασίου τότε στην Τρίπολη να λέει «Κύριε Φλώρε το παιδί σας έχει πρόβλημα. Βρείτε ειδικό σχολείο για να το πάτε. Δεν έχει θέση εδώ» Αυτά γινόντουσαν μπροστά σε εμένα. Εγώ ήμουν ένα παιδί που δεν πείραζα κανένα δεν ενοχλούσα κανέναν ούτε ήμουν παραβατικός ούτε τίποτα. Απλά μου άρεσε να ζωγραφίζω… Τώρα όλοι είναι περήφανοι. Έχω πετύχει καθηγητές, οι οποίοι μου λένε ότι είναι πολύ περήφανοι για εμένα. Το ακούω και μέσα μου λέω «Καλά εντάξει».
Οι Αμερικάνοι μου έλεγαν «Don’t give up». Οι Έλληνες ήθελαν όλοι να με διώξουν!
(15’44’’) Η Νέα Υόρκη ήταν ένα τεράστιο σχολείο, το μεγαλύτερο σχολείο της ζωής μου γιατί βρέθηκα εκεί χωρίς σχεδόν χρήματα. Μη φανταστεί κανείς ότι η οικογένειά μου ήταν μία πλούσια. Πήγα στη Νέα Υόρκη με πεντακόσια ευρώ, αλλά ήταν τόσο έντονο μέσα μου το πάθος και η ενέργεια μου. Λέω «Εδώ είναι ένας αγώνας, ένα challenge, μία πρόκληση. Είπα «Αν αξίζω εδώ θα φανεί» Έβαλα αυτό τον στόχο μέσα μου. Οι Αμερικάνοι μου έλεγαν Don’t give up. Οι Έλληνες ήθελαν όλοι να με διώξουν. Οι περισσότεροι Ελληνοαμερικανοί μου έλεγαν «Τι ήρθες να κάνεις εδώ. Σήκω φύγε! Προσπαθούσαν δηλαδή με κάθε τρόπο να φύγεις λες και τους είχες πάρει το πιάτο από τα χέρια».
Υπάρχει ένα θεϊκό σχέδιο. Θες δε θες με ένα τρόπο αν είναι να γίνει κάτι θα συνωμοτήσουν τα πάντα να συμβεί!
(17’15’’) Πήγα στη Νέα Υόρκη ως έτοιμος καλλιτέχνης. Είχα σπουδάσει στη Γαλλία στη Μποζάρ. Ήμουν πρώτα στη Βιέννη στην Αυστρία
Εγώ πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή ενός ανθρώπου. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα θεϊκό σχέδιο. Θες δε θες με ένα τρόπο αν είναι να γίνει κάτι θα συνωμοτήσουν τα πάντα να συμβεί. Γίνονται όλα με ένα μαγικό τρόπο. Στη Νέα Υόρκη με πήρε μία φίλη μου τηλέφωνο, η οποία δούλευε ως μοντέλο εκεί και μου είπε «Μείνε σε μένα». Αυτή πήγαινε κάθε μέρα σε όλα τα κλαμπ έβρισκε προμότερ. Άρχισα να βλέπω τη Νέα Υόρκη μέσα από την πλευρά των Αμερικάνων και όχι από των Ελλήνων. Λέω «Αυτή είναι η πόλη μου. Εδώ θα κάνω αυτό που είναι να κάνω ή όχι. Η κοπέλα δεν άντεξε. ’Εφυγε γιατί η πίεση ήταν τεράστια.
Έκανα πολλά πράγματα για να επιβιώσω, αλλά ήμουν τόσο δοσμένος στο όραμά μου. Δούλεψα από εστιατόριο μέχρι οτιδήποτε. Ήμουν σε εργαστήριο φίλου ζωγράφου βοηθός. Οποιαδήποτε δουλειά υπήρχε που μπορούσα να την κάνω την έκανα -εκτός από κάποιες που δεν θα τις έκανα με τίποτα για να μη παρεξηγηθούμε κιόλας γιατί είχα αρχές πάντα στη ζωή μου. Δεν έβαζα το χρήμα στη ζωή μου πάνω από τις δικές μου αξίες.
Δέχθηκα πολλές φορές σεξουαλική παρενόχληση στην Αμερική. Μιλάμε για πολύ ισχυρούς ανθρώπους, ονόματα τεράστια που είχαν δημιουργήσει προσωπικότητες στο Χόλυγουντ.
(19’48’’) Δέχθηκα πολλές φορές σεξουαλική παρενόχληση στην Αμερική. Μιλάμε τώρα για πολύ ισχυρούς ανθρώπους, ονόματα τεράστια που είχαν δημιουργήσει προσωπικότητες στο Χόλυγουντ. Έφθανε στο σημείο να σου πει «Κοίτα να δεις εάν θες να είσαι μαζί μου εγώ θα σε κάνω αυτό» και απαντούσα «Ευχαριστώ πολύ! Κάτσε να φάμε ένα ωραίο φαγητό. Αν θες να είμαστε φίλοι είμαστε, αν δε θες οκ». Δεν πίστεψα όμως ποτέ ότι θα σε εξανάγκαζε κάποιος με το ζόρι να κάνεις κάτι. Πάντα υπάρχει ένα κλειδί σε μία πόρτα που την ανοίγεις Και μπορείς να φύγεις. Δε νομίζω ότι σου κλειδώνει κανείς την πόρτα.. Με κάποιούς από αυτούς έχουμε μείνει φίλοι. Έχει τελειώσει εκεί το θέμα».
Γιάννης Βίτσας , Νίκος Φλώρος
Οι Ομπάμα, η Κλίντον, ο Τράμπ, η Όπρα και η Μεριλ Στριπ!
(21΄34’’) Η Ομπάμα ήταν μία ωραία γυναίκα μία καλοσυνάτη κυρία πολύ καλή οικοδέσποινα. Έτυχε να βρεθώ στο λευκό οίκο σε μία εκδήλωση εκεί πριν από αρκετά χρόνια και έτσι γνώρισα και τον πρόεδρο και τη Μισέλ Ομπάμα. Περιηγήθηκα στο χώρο στη δεξίωση. Ήταν για εμένα πολύ μαγικό. Θυμάμαι ότι η μουσική του Λευκού Οίκου ξεκινώντας η εκδήλωση ήταν «Τα παιδιά του Πειραιά». Ήταν πολύ συγκινητικό πολύ ιδιαίτερο…
Την Χίλαρι Κλίντον την εκτιμώ πάρα πολύ. Δείχνει πολύ σκληρή γυναίκα αποστασιωποιημένη πολλές φορές. Θυμάμαι όταν την πρωτογνώρισα είπα «Παναγία μου θα με φάει ζωντανό!» Ήταν όμως τόσο θερμή, τόσο καλή , τόσο ομιλητική Η Χίλαρι Κλίντον πραγματικά είναι ένας άνθρωπος που της άξιζε μία πολύ καλή θέση πιστεύω στην Αμερική.
Ο Ντόναλντ Τράμπ είναι ένας πολύ ειλικρινής άνθρωπος, πολύ ευθύς. Δεν κρύβεται δεν παίζει ένα ρόλο. Άλλοι παίζουν κάποιο ρόλο παριστάνοντας τους καλούς! Για μένα ο Τράμπ είναι ένας πολύ ειλικρινής ένας πολύ καλός επιχειρηματίας. Η Όπρα είναι φοβερή. Τη βλέπεις σε πιάνει σε αγκαλιάζει. Και λες τώρα «Είναι δυνατόν»; Βλέπεις κάποιους νεόπλουτούς αποκτούν λίγα χρήματα και είναι οι χειρότεροι άνθρωποι και βλέπεις την Όπρα που είναι δισεκατομμυριούχος και σε προσεγγίζει με μία φιλικότητα και μία ευγένεια που αντίστοιχα ένας Έλληνας που έχει αποκτήσει πέντε φράγκα στη Μύκονο μπορεί να σου ρίξει και μία σπρωξιά να σε πετάξει πιο πέρα. Η Μέριλ Στριπ είναι εξαιρετική. Όλοι θα την έχουν συναντήσει στη Νέα Υόρκη με μία φόρμα με ένα σπορτέξ να πίνει τον καφέ της. Ένας υπέροχος άνθρωπος. Αντιστάρ.
Έχω φτάσει στη ζωή μου σε τέλματα. Είχα σκεφθεί μέχρι και την αυτοκτονία …Με κράτησε η σχέση μου με το Θεό!
(27’08’’) Πολλές φορές σκέφθηκα να αφήσω τα πάντα! Έχω φτάσει στη ζωή μου σε τέλματα. Είχα σκεφθεί μέχρι και την αυτοκτονία. Τώρα δεν είναι σωστό αυτό που λέω, αλλά φτάνεις κάποιες στιγμές στη ζωή σου που μπορείς να περάσεις μία κατάθλιψη, σε ένα σημείο που να μην έχει αξία τίποτα γύρω σου. Έχω φλερτάρει με το θάνατο πολλές φορές. Έχω χάσει ανθρώπους από τη ζωή μου συνεργάτες φίλους μου, οι οποίοι έφυγαν μέσα από τα χέρια μου. Και εκεί έμαθα διαφορετικές αξίες στη ζωή….Όλοι οι καλλιτέχνες, όταν δημιουργούμε φλερτάρουμε με το θάνατο. Η Τέχνη είναι μία γέννα. Όταν γεννιέται κάτι προυποθέτει και τον θάνατο. Πιστεύω στο Θεό και πώς τίποτα δεν είναι τυχαίο ότι σ’ αυτό τον κόσμο που βρισκόμαστε. Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό που μας δίνεται! Αυτό με έχει κρατήσει μέχρι στιγμής στη ζωή μου για να μη γίνει οτιδήποτε άλλο. Με κράτησε η σχέση μου με το Θεό, η σχέση μου ότι είμαι πολύ μικρός για να ορίσω την ίδια τη ζωή μου, από την στιγμή που δεν είναι κάτι δικό μου. Η ζωή κάθε ανθρώπου όλων δεν είναι δική μας.
Έχασα τον αγαπημένο μου φίλο το Γιώργο από καρκίνο του εγκεφάλου αστραπιαία… Άλλαξαν πολλά πράγματα μέσα μου.
(30’55’’) Έχασα τον αγαπημένο μου φίλο το Γιώργο Κωστάκο από καρκίνο του εγκεφάλου μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα αστραπιαία. Διαγνώστηκε στο τελευταίο στάδιο καρκίνου του εγκεφάλου. Τον πήγαμε στη Γερμανία σ’ αυτό το περιβόητο νοσοκομείο που ούτε θέλω να το δω μπροστά μου στη ζωή μου ξανά. Εκεί βίωσα καταστάσεις τρελές ειδικά από μικρά παιδιά που πήγαιναν εκεί με αυτό το νόσημα. Ήξεραν ότι θα φύγουν από τη ζωή. Να βλέπεις ένα μικρό παιδί να σου δίνει κουράγιο, να σου λέει ξέρω τι θα γίνει. Άλλαξαν πολλά πράγματα μέσα μου.
Ο Γιώργος έφυγε μέσα σε ένα μήνα. Μου είπε «Νίκο σε παρακαλώ θα συνεχίσεις. Δε θα παρατήσεις τίποτα από αυτά που κάνεις στη ζωή σου». Έφυγε 41 χρονών από τη ζωή. Ήταν ένα πολύ χαρισματικό πλάσμα. Ήταν ηθοποιός του Μπρότγουει υπέροχος τραγουδιστής.
Έχω εκπαιδευτεί πάνω σ’ αυτό στο θάνατο .Ο αδελφός μου έκανε άπειρες απόπειρες αυτοκτονίας. Του χρωστάω ότι με έκανε πολύ πιο δυνατό!
(35’10’’) Έχω εκπαιδευτεί με ένα τρόπο πάνω σ’ αυτό στο θάνατο .Ο αδελφός μου είχε προβλήματα από μικρός και έκανε άπειρες απόπειρες αυτοκτονίες. Διαγνώστηκε με ένα είδος σχιζοφρένειας. Σε μικρή ηλικία έβλεπα είτε να κόβει φλέβες του, είτε να κάνει οτιδήποτε άλλο. Είχα εξοικειωθεί με ένα τρόπο…Μετά πήγαινα στο σχολείο και ήμουν σα χαμένος γιατί το βράδυ στο σπίτι είχε γίνει αυτό το γεγονός και ο αδελφός μου βρίσκονταν στην εντατική γιατί είχε κόψει τις φλέβες του. Ήμουν σε ένα εσωτερικό σοκ. Πηγαινα στο σχολείο αναγκαστικά. Και ήταν ο καθηγητής άρχισε να σε βρίζει να σε κοροϊδεύει να σου λέει «Τεμπέλη χασμουριέσαι…Τι έκανες εχθές», δε μπορούσα να απαντήσω τι πέρναγα, τι συνέβαινε σε εμένα μέσα μου
‘Έχω δει αρκετές φορές τον αδελφό μου να αποπειράται να αυτοκτονήσει…Εκπαιδεύτηκα και στην ανάνηψη, πώς μπορώ να σώσω έναν άνθρωπο, πώς μπορώ να του δώσω ενεργό άνθρακα αν έχει πάρει εκατό χάπια. Τότε ήμουν εννέα δέκα χρονών. Αυτός ήταν επτά χρόνια μεγαλύτερος από εμένα. Αυτό με κράτησε στη ζωή μου να μην πέσω στα ναρκωτικά, να μη γίνω αλκοολικός. Βλέποντας αυτή την κατάσταση, επισκεπτόμενος ψυχιατρικές κλινικές, ψυχιατρεία και βλέποντας συνέχεια όλον τον κόσμο εκεί με έκανε πιο δυνατό εμένα. Χρωστάω στον αδελφό μου ότι με έκανε πολύ πιο δυνατό σαν άνθρωπο. Έτσι άντεξα στη Νέα Υόρκη καταστάσεις που άλλος δε θα άντεχε ούτε ώρα. Έχω κοιμηθεί στο δρόμο μέσα σε κρύο στη Νέα Υόρκη. Δε με ενδιέφερε. Είχα ζήσει την κόλαση. Όταν ζεις την κόλαση δε σε ενδιαφέρουν μετά τα υπόλοιπά
Η εκθέσεις σε Ιταλία, Αζερμπαϊτζάν και Βραζιλία
(40’12’’) Σε δεκαπέντε περίπου ημέρες στο αρχαιολογικό μουσείο της Ρώμης θα παρουσιαστεί το γλυπτό μου για τη Μαρία Κάλλας. Είναι πολύ σημαντική έκθεση γιατί γίνεται με το υπουργείο πολιτισμού της Ιταλίας. Μετά υπάρχει μία άλλη σημαντική έκθεση στο Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν. Είναι η πρώτη φορά που θα παρουσιάσει δουλειά Έλληνα καλλιτέχνη στο Αζερμπαϊτζάν. Μετά είναι μία έκθεση που θα τρέξει στη Βραζιλία στο Ρίο Ντε Τζανέιρο.
Δεν υπάρχει καλλιτέχνης ο οποίος να είναι πάνω στο γιοτ δισεκατομμυριούχος να περνά καταπληκτικά και μετά να ξυπνά και να λέει «Πάω να ζωγραφίσω ένα πρόσωπο».
(42’31’’) Δεν είναι τόσο απλή αυτή η δουλειά. Έργα μου βρίσκονται στη Μύκονο, έργα μου βρίσκονται σε όλο τον κόσμο. Περνάνε πολύ καλύτερα τα έργα μου από εμένα. Εγώ με ένα τρόπο υποφέρω στη ζωή μου. Όλο αυτό το πράγμα βγαίνει μέσα από αγώνα, που προϋποθέτει πόνο. Δεν υπάρχει καλλιτέχνης, ο οποίος να είναι πάνω στο γιοτ δισεκατομμυριούχος να περνά καταπληκτικά και μετά να ξυπνά και να λέει «Πάω να ζωγραφίσω ένα πρόσωπο». Ο Μυταράς είχε πει «Αν ξύσεις ένα έργο θα τρέξει αίμα». Μέσα τα έργα έχουν το αίμα του καλλιτέχνη. Δε με ενδιαφέρει η υστεροφημία το όνομα του Νίκου Φλώρου αν θα μείνει. Με ενδιαφέρει το έργο να μείνει και να περάσει τα μηνύματά του στις επόμενες γενιές γιατί για εμένα η τέχνη είναι σαν δούρειος ίππος. Περνά μέσα στο χρόνο. Βλέπεις τη Νίκη της Σαμοθράκης. Δε ξέρεις ποιος είναι ο καλλιτέχνης αλλά περνά υψηλά ιδανικά. Η ουσία είναι αυτό! Πώς ο κάθε άνθρωπος θα γίνει ανώτερος από τον εαυτό του!
