Πάμε πάλι..
Αφιερωμένο σε μια πολύ καλή μου φίλη αλλά και σε όλους εκεί έξω που νιώθουν το ίδιο. Και είναι πολλοί…
Και κάπως έτσι, ο Αύγουστος φεύγει… και ίσως να μην έζησες τον μεγάλο καλοκαιρινό έρωτα
Και κάπως έτσι, ο Αύγουστος φεύγει.
Όχι με πυροτεχνήματα. Όχι απαραίτητα με ένα φιλί στην παραλία, ούτε με εκείνο το βλέμμα που κρατάει λίγο παραπάνω απ’ όσο πρέπει. Φεύγει αθόρυβα, όπως φεύγουν μερικά πράγματα που περιμέναμε πολύ και τελικά δεν έγιναν ποτέ.
Και κάπου ανάμεσα στα τελευταία μπάνια, στα stories με ηλιοβασιλέματα και στα «τι κάνεις μετά;», υπάρχουν κι εκείνοι που δεν κατάφεραν να βρουν ούτε αυτό το περίφημο καλοκαιρινό love story.
Ξέρεις ποιους λέω.
Εκείνους που περίμεναν ένα μήνυμα που δεν ήρθε ποτέ.
Εκείνους που βγήκαν, γνώρισαν κόσμο, φόρεσαν το καλό τους μαγιό, ήπιαν το ποτό τους κοιτάζοντας διακριτικά γύρω τους, μήπως και συμβεί κάτι.
Και δεν συνέβη.
Κανείς δεν τους πήρε από το χέρι για να περπατήσουν στην παραλία.
Κανείς δεν τους φίλησε κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια.
Κανείς δεν τους είπε «μείνε λίγο ακόμα».
Και ξαφνικά, ο Αύγουστος τελειώνει και μοιάζει σαν να απέτυχες σε μια εξέταση που δεν θυμάσαι καν ότι έδωσες.
Γιατί έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι το καλοκαίρι είναι η εποχή του έρωτα.
Ότι κάπου σε ένα νησί, με αλάτι στα μαλλιά και ένα ποτό στο χέρι, θα εμφανιστεί ο άνθρωπος που θα κάνει όσα δεν κατάφεραν όλοι οι προηγούμενοι.
Και αν δεν εμφανιστεί;
Τότε τι;
Μήπως φταίει το σώμα μας;
Μήπως δεν είμαστε αρκετά όμορφοι;
Αρκετά ενδιαφέροντες;
Αρκετά ανέμελοι;
Μήπως τελικά είμαστε απλώς… μόνοι;
Η μοναξιά είναι περίεργο πράγμα.
Την ημέρα μπορείς να την κρύψεις.
Έχεις δουλειές. Έχεις φίλους. Έχεις καφέδες, μηνύματα, ειδοποιήσεις, Instagram, μια λίστα με πράγματα που «πρέπει» να κάνεις. Μπορείς να γεμίσεις κάθε λεπτό τόσο αποτελεσματικά, ώστε να μην ακούσεις ούτε για μια στιγμή τη σιωπή.
Αλλά τη νύχτα;
Τη νύχτα η μοναξιά κάθεται δίπλα σου.
Και δεν είναι πάντα ευγενική.
Σου θυμίζει εκείνον που δεν σε διάλεξε. Εκείνη που έφυγε. Το μήνυμα που έγραψες και διέγραψες. Το τηλέφωνο που κοίταξες δέκα φορές χωρίς να χτυπήσει. Εκείνον που επέλεξε να κοιμηθεί σε άλλο κρεβάτι.
Και κυρίως σου ψιθυρίζει μια από τις πιο σκληρές ερωτήσεις:
«Κι αν δεν έρθει ποτέ;»
Ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της μοναξιάς.
Όχι το ότι είσαι μόνος απόψε.
Αλλά το ότι για λίγα λεπτά φοβάσαι πως θα είσαι μόνος και αύριο.
Και μεθαύριο.
Και τον επόμενο Αύγουστο.
Κι ενώ όλοι γύρω σου ανεβάζουν φωτογραφίες με ζευγάρια, αρραβώνες, διακοπές για δύο και «η ευτυχία είναι εδώ», εσύ βρίσκεσαι να κοιτάς την οθόνη σου και να αναρωτιέσαι γιατί η δική σου ζωή μοιάζει να έχει ξεχάσει να γράψει αυτή την ιστορία.
Όμως ίσως υπάρχει κάτι που δεν μας λένε για τον καλοκαιρινό έρωτα.
Ίσως δεν είναι απαραίτητο να τον βρεις.
Ίσως μερικά καλοκαίρια δεν έρχονται για να μας χαρίσουν έναν άνθρωπο.
Έρχονται για να μας δείξουν πόσο πολύ θέλουμε έναν.
Και υπάρχει διαφορά.
Γιατί άλλο να λες «θέλω κάποιον» και άλλο να συνειδητοποιείς ότι αυτό που πραγματικά θέλεις είναι να σε περιμένει κάποιος.
Να έχεις κάποιον να του πεις «έφτασα».
Να υπάρχει ένα χέρι δίπλα σου όταν δεν μπορείς να σταθείς καλά στα πόδια σου.
Να γυρίσεις σπίτι και να ξέρεις ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος που χαμογελάει επειδή γύρισες.
Μάλλον αυτό είναι που πονάει.
Και δεν θα πω το εύκολο «αγάπησε τον εαυτό σου και όλα θα έρθουν».
Γιατί μερικές νύχτες δεν θέλεις μια χιλιοπαιγμένη συμβουλή.
Θέλεις μια αγκαλιά. Σφιχτή.
Η μοναξιά δεν γίνεται λιγότερο σκληρή επειδή είσαι δυνατός. Και το να παραδέχεσαι ότι σου λείπει ένας άνθρωπος —ακόμα κι αν δεν ξέρεις ποιος είναι— δεν σε κάνει αδύναμο.
Σε κάνει άνθρωπο.
Και ίσως αυτός ο Αύγουστος να μην ήταν ο Αύγουστος που περίμενες.
Ίσως δεν γνώρισες κανέναν.
Ίσως κανείς δεν σε φίλησε στην παραλία.
Ίσως δεν υπήρξε ούτε ένα «θα σε πάρω όταν γυρίσω».
Ίσως γύρισες από τις διακοπές με το ίδιο κρεβάτι, το ίδιο άδειο μαξιλάρι και λίγο περισσότερη σιωπή απ’ όση θα ήθελες.
Αλλά ο Σεπτέμβριος έχει ένα παράξενο χάρισμα.
Δεν υπόσχεται τίποτα.
Και ίσως γι’ αυτό είναι πιο ειλικρινής.
Δεν σου λέει ότι θα ερωτευτείς.
Δεν σου λέει ότι θα εμφανιστεί ο σωστός άνθρωπος.
Σου λέει μόνο:
«Πάμε πάλι.»
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι αρκετό.
Γιατί κάποτε θα τελειώσει κι αυτή η περίοδος που κάθε φορά που χτυπάει το κινητό ελπίζεις να είναι κάποιος που θα αλλάξει τη ζωή σου.
Και κάποιος θα χτυπήσει πραγματικά την πόρτα.
Μέχρι τότε, ας μη ντρεπόμαστε για τις άδειες καρέκλες στα τραπέζια μας. Ούτε για τα διπλά κρεβάτια μας, που έχουν μόνο έναν..
Ας μην προσποιούμαστε ότι δεν μας πονάει.
Ας παραδεχτούμε ότι η μοναξιά είναι σκληρή.
Πολύ σκληρή.
Αλλά ας θυμόμαστε και κάτι άλλο:
Το ότι αυτό το καλοκαίρι δεν σε ερωτεύτηκε κανείς, δεν σημαίνει ότι δεν είσαι άξιος να αγαπηθείς.
Σημαίνει μόνο ότι ο Αύγουστος τελειώνει.
Και η ιστορία σου —ευτυχώς— όχι.
