Η τραγουδίστρια απάντησε δημόσια σε όσους επέκριναν τη διεξαγωγή της συναυλίας λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.
Τη δική της ξεκάθαρη απάντηση σε όσα ακούστηκαν και γράφτηκαν μετά τη μεγάλη συναυλία του Αντώνη Ρέμου στη Θεσσαλονίκη έδωσε η Καίτη Γαρμπή. Η τραγουδίστρια βρέθηκε το βράδυ του Σαββάτου 12 Σεπτεμβρίου στη σκηνή της επετειακής συναυλίας για τα 30 χρόνια καριέρας του Αντώνη Ρέμου, σε μια βραδιά που πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη.
Η παρουσία της στη συναυλία προκάλεσε αντιδράσεις στα social media, με ορισμένους να θεωρούν ότι η μουσική εκδήλωση δεν θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί τόσο σύντομα μετά την απώλεια του δημοφιλούς τραγουδιστή. Η Καίτη Γαρμπή, ωστόσο, θέλησε να τοποθετηθεί προσωπικά και να εξηγήσει πως η θλίψη για έναν άνθρωπο που έφυγε δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει κάθε άλλη έκφραση χαράς, μουσικής και ζωής.
Η ίδια έκανε μια ιδιαίτερα φορτισμένη ανάρτηση, στην οποία αναφέρθηκε τόσο στον Γιώργο Μαζωνάκη όσο και στον Αντώνη Ρέμο, απαντώντας ουσιαστικά σε όσους επέκριναν τη συμμετοχή της.
«Χτες στη συναυλία του Αντώνη Ρέμου, μέσα στο πένθος για την απώλεια του συναδέλφου μας και το δέος μπροστά σε 300.000 ανθρώπους, η μουσική έγινε η γέφυρα ανάμεσα σε δύο πολύ δυνατά συναισθήματα.
Μπορείς να θλίβεσαι βαθιά για έναν άνθρωπο που έφυγε και ταυτόχρονα να χαίρεσαι και να νιώθεις περηφάνια για έναν άνθρωπο που είναι δίπλα σου. Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.
Αυτές τις μέρες έγιναν δεκάδες συναυλίες, τα νυχτερινά κέντρα άνοιξαν και η μουσική συνέχισε να ακούγεται. Η χθεσινή συναυλία ήταν μια δωρεάν συναυλία για το κοινό και για τους καλλιτέχνες χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα.
Κι όμως, μια αυθόρμητη φράση αγάπης προς τον Αντώνη έφτασε να μεταφραστεί ως “προδοσία” στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη.
Ο σεβασμός, η αγάπη και η θλίψη μου για τον Γιώργο δεν μπαίνουν σε ζυγαριά με την αγάπη και την εκτίμησή μου για τον Αντώνη. Η αγάπη δεν λειτουργεί έτσι.
Το να αναζητάμε κακία και εχθρότητα ακόμη και μέσα στο πένθος δεν είναι σεβασμός στη μνήμη ενός ανθρώπου. Είναι νοσηρή ανθρωποφαγία.
Χτες, η βαθιά συλλογική συγκίνηση και η κοινή μνήμη μέσα από το τραγούδι έγιναν μια ζωντανή, ουσιαστική μορφή αποχαιρετισμού.
Γιατί ένας καλλιτέχνης που έζησε μέσα στη μουσική και αγαπήθηκε τόσο μέσα από αυτήν δεν τιμάται μόνο με τη σιωπηρή ακύρωση.
Τιμάται και όταν χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούν μαζί για εκείνον».
