Από τη Θεοφανία Ανδρονίκου Βασιλάκη
Κανείς δεν μετράει τις μέρες μέχρι να έρθει, όπως μετράμε αντίστροφα για το καλοκαίρι. Δεν υπάρχει εκείνη η γλυκιά ανυπομονησία του «πότε θα έρθει ο Ιούνιος;». Δεν αγοράζουμε εισιτήρια για να πάμε να το συναντήσουμε. Δεν λέμε «φέτος θέλω να ζήσω ένα αξέχαστο φθινόπωρο».
Το φθινόπωρο απλώς… έρχεται.
Και ίσως γι’ αυτό να είναι το πιο αδικημένο από όλες τις εποχές.
Έρχεται χωρίς θόρυβο. Χωρίς υποσχέσεις. Με λίγο πιο δροσερά πρωινά, με έναν ουρανό που σκοτεινιάζει νωρίτερα και με εκείνη την παράξενη μυρωδιά της βρεγμένης γης που μας θυμίζει ότι κάτι τελείωσε.
Γιατί αυτό είναι που δεν αγαπάμε στο φθινόπωρο.
Μας θυμίζει τα τελειώματα.
Τελειώνει το καλοκαίρι, οι διακοπές, οι ατελείωτες βόλτες, τα βράδια που δεν είχαν ώρα, τα ανοιχτά παράθυρα μέχρι το πρωί. Τελειώνει εκείνη η ψευδαίσθηση ότι έχουμε όλο τον χρόνο μπροστά μας.
Και ξαφνικά πρέπει να γυρίσουμε πίσω.
Στη δουλειά. Στην καθημερινότητα. Στα «πρέπει». Στα ραντεβού. Στις υποχρεώσεις. Στους ανθρώπους που ίσως αφήσαμε λίγο στην άκρη τους προηγούμενους μήνες.
Όμως το φθινόπωρο έχει μια αλήθεια που το καλοκαίρι δεν χρειάζεται να μας πει.
Δεν χρειάζεται κάθε εποχή να είναι συναρπαστική για να είναι όμορφη.
Υπάρχει ομορφιά και στη σιωπή. Στη βροχή που χτυπάει το τζάμι. Σε μια κούπα καφέ πάνω στο τραπέζι. Σε ένα βιβλίο που επιτέλους ανοίγεις. Σε ένα πουλόβερ που βγάζεις από την ντουλάπα και μυρίζει λίγο από πέρυσι. Στα πρώτα κεριά που ανάβεις το απόγευμα επειδή νύχτωσε νωρίς.
Και υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο το φθινόπωρο.
Ίσως επειδή τους χωράει καλύτερα.
Χωράει έναν καφέ χωρίς βιασύνη, μια κουβέντα που κρατάει ώρες, μια αγκαλιά που δεν χρειάζεται δικαιολογία. Χωράει το «κάτσε λίγο ακόμα». Χωράει εκείνες τις μικρές, καθημερινές στιγμές που το καλοκαίρι, με όλη του τη φασαρία, συχνά μας κάνει να προσπερνάμε.
Το φθινόπωρο δεν σου λέει «κοίτα πόσο όμορφη είναι η ζωή».
Σου ψιθυρίζει:
«Κοίτα λίγο καλύτερα. Είναι εδώ».
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το δώρο του.
Δεν έρχεται για να μας κάνει να ξεχάσουμε το καλοκαίρι. Έρχεται για να μας μάθει να αποχαιρετάμε χωρίς να θεωρούμε ότι κάθε τέλος είναι μια απώλεια.
Τα φύλλα πέφτουν.
Οι μέρες μικραίνουν.
Η ζέστη φεύγει.
Κι εμείς συνεχίζουμε.
Με λίγο περισσότερη ανάγκη για ζεστασιά, λίγο περισσότερη διάθεση για μέσα, λίγο περισσότερη ανάγκη να ξαναβρούμε τον εαυτό μας.
Κανείς δεν ονειρεύεται να έρθει το φθινόπωρο.
Ίσως γιατί δεν έχουμε καταλάβει ακόμη ότι κάποια από τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή δεν είναι αυτά που περιμένουμε. Είναι αυτά που έρχονται αθόρυβα και, όταν τα αφήσουμε να μπουν, μας κάνουν να νιώθουμε σπίτι.
