Οι ζωγράφοι ασχολούνται διαρκώς με το φως για να οργανώσουν τη φυσική ψευδαίσθηση του χώρου, να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα ή να εντείνουν τη θεατρικότητα της σύνθεσης. Λιγότεροι, όμως, το ζωγραφίζουν ως αυτόνομο θέμα. Ο Mark Rothko το μελέτησε μέσα από την εσωτερική ακτινοβολία των χρωματικών πεδίων και ο Pierre Soulages από αντανακλαστικές ιδιότητες του μαύρου, ενώ ο Dan Flavin εγκατέλειψε τη ζωγραφική αναπαράσταση και χρησιμοποίησε το ηλεκτρικό φως ως εικαστικό υλικό. Ο ζωγράφος, δεν διαθέτει παρά τις χρωστικές ουσίες αφού στη ζωγραφική το φως δεν εκπέμπεται, αλλά κατασκευάζεται ως οπτική εμπειρία μέσα από τις τονικές αντιθέσεις, τις χρωματικές διαβαθμίσεις και την υλικότητα της επιφάνειας. Καθώς γίνεται αντιληπτό μόνο μέσα από όσα φωτίζει, όσα το αντανακλούν και όσα αφήνει στη σκιά, η ζωγραφική έρευνα του φωτός είναι αναπόφευκτα και έρευνα του σκοταδιού.
Με τη νέα σειρά έργων που φέρει τον τίτλο «Ρωγμές Φωτός» η Κατερίνα Λουκά στρέφεται προς το σύμπαν για να προσεγγίσει όσα παραμένουν αόρατα, ασταθή και απροσμέτρητα. Πλανητικές σφαίρες, νεφελώματα, φωτεινοί πυρήνες, σπειροειδείς κινήσεις και καμπυλώσεις που αν και δεν συνθέτουν έναν ακριβή εικονογραφημένο χάρτη του κοσμικού χώρου, εντούτοις γίνονται εικόνες μιας ζωγραφικής κοσμογονίας, στις οποίες η ύλη γεννιέται, διαρρηγνύεται και αδιάκοπα μεταμορφώνεται.
Η αφετηρία της σειράς βρίσκεται στη σύγχρονη αστροφυσική και κοσμολογία. Η γέννηση των άστρων, η εξέλιξη των νεφελωμάτων, οι γαλαξιακές δομές, η σκοτεινή ύλη, η ενέργεια και η καμπύλωση του χωροχρόνου παρέχουν στην καλλιτέχνιδα ένα λεξιλόγιο μορφών, κινήσεων και δυνάμεων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι η τιτλοφόρηση των έργων, έγινε με τη συμβολή αστροφυσικού. Έτσι, τίτλοι όπως Πρωτοάστρο, Κοσμική Αυγή, Βαρυτική Αλληλεπίδραση και Γαλαξιακή Σπειρογένεση προσανατολίζουν το βλέμμα προς μια κοσμολογική ανάγνωση, χωρίς να εξαντλούν την αμφισημία των εικόνων.
Η επιστημονική γνώση είναι, επομένως, για την καλλιτέχνιδα η θρυαλλίδα της φαντασίας που ενεργοποιεί συνειρμούς για τη δημιουργία, τον χρόνο, το άπειρο και τα όρια του ορατού. Η Λουκά χωρίς να επιδιώκει να αποδώσει με ακρίβεια ένα αστροφυσικό φαινόμενο μετασχηματίζει σε ζωγραφική εμπειρία το δέος και την αισθητηριακή ένταση που προκαλεί η αδυναμία πλήρους κατανόησης του σύμπαντος.
Τα έργα της εστιάζουν σ’ ένα σύμπαν εν τω γίγνεσθαι. Οι ανάγλυφες πυκνώσεις, οι ρωγμές και οι τραχείες ζώνες προσδίνουν βάρος και υλικότητα στην επιφάνεια του μουσαμά, ενώ οι χρωματικές διαβαθμίσεις μοιάζουν να εξαϋλώνουν την ύλη. Η επιφάνεια του μουσαμά γίνεται ένα πεδίο δυνάμεων, στο οποίο η ύλη συσσωρεύεται, διαβρώνεται, διασπάται και ανασχηματίζεται μετατρέποντας τη ζωγραφική επιφάνεια σε συμβάν.
Στα έργα Ρωγμή Φωτός Ι, Ρωγμή Φωτός ΙΙ και Φλεγόμενος Μετεωρίτης, το φως εμφανίζεται σαν ακτινοβολία που διαρρηγνύει την ύλη ή αναδύεται από το εσωτερικό της. Δηλαδή, δεν φωτίζει απλώς μια ήδη σχηματισμένη μορφή, αλλά υπογραμμίζει τη στιγμή κατά την οποία η μορφή γίνεται ορατή. Στη Ρωγμή της Δημιουργίας, η φωτεινή τομή διασχίζει το συμπαγές σφαιρικό σώμα σαν να απελευθερώνει
