Η είδηση του θανάτου του Αλέξη Σταμάτη σε ηλικία 67 ετών σκόρπισε θλίψη στον χώρο των γραμμάτων και του πολιτισμού. Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας, που τα τελευταία χρόνια έδινε μάχη με μια σπάνια ασθένεια του αίματος, αφήνει πίσω του ένα σημαντικό λογοτεχνικό έργο, αλλά και πολύτιμες προσωπικές μαρτυρίες για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη ζωή του.
Από τις πιο χαρακτηριστικές δημόσιες εξομολογήσεις του ήταν εκείνη που είχε κάνει στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» και στον Σταύρο Θεοδωράκη, μιλώντας με απόλυτη ειλικρίνεια για την εξάρτησή του από το αλκοόλ. Χωρίς να ωραιοποιήσει τίποτα, είχε περιγράψει πώς ο εθισμός είχε κυριαρχήσει στην καθημερινότητά του, φτάνοντας στο σημείο να καταναλώνει ακόμη και δύο μπουκάλια βότκα μέσα σε μία ημέρα.
Όπως είχε αποκαλύψει, ούτε η στρατιωτική του θητεία αποτέλεσε εμπόδιο στην εξάρτησή του, καθώς πάντα έβρισκε τρόπους να προμηθεύεται αλκοόλ.«Στον στρατό όχι, δεν καθάρισα, γιατί μου φαινόταν πάρα πολύ δύσκολο να το κάνω αυτό. Θα πιεις μια μπίρα, θα δωροδοκήσεις κάτι φίλους να σου φέρουν απ’ έξω την μπουκάλα και ο άνθρωπος βρίσκει ευρεσιτεχνίες, ο εξαρτημένος. Είχα βρει το εξής τρελό, επειδή έχω φακούς επαφής, είχα γεμίσει το μπουκαλάκι των φακών επαφής με βότκα και την έπινα στην τουαλέτα. Αυτό ήταν τάχα καθαριστικό φακών, ενώ μέσα ήταν βότκα 100%».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης είχε αναφερθεί στην περίοδο που οι γιατροί τον ενημέρωσαν ότι, εξαιτίας των σοβαρών επιπτώσεων του αλκοόλ στον οργανισμό του, το προσδόκιμο ζωής του ήταν εξαιρετικά περιορισμένο. Παρότι ήρθε αντιμέτωπος με αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, παραδέχτηκε ότι δεν κατάφερε να σταματήσει αμέσως το ποτό, εξηγώντας πόσο ισχυρή είναι η δύναμη της εξάρτησης.
«Ήταν μια σταδιακή αυτοκτονία και κάποια στιγμή μου δηλώθηκε ότι έχω και δύο χρόνια ζωής. Ακούγοντάς το αυτό, δεν σταμάτησα αμέσως, συνέχισα να πίνω επί έξι μήνες. Κοίτα να δεις, είχα την αίσθηση ότι κάτι θα γίνει και θα τη βγάλω καθαρή, ότι είμαι η μοναδική περίπτωση που θα επιζήσει. Είναι παραμύθα το αλκοόλ, ίσως είναι και πιο άγρια παραμύθα από την ηρωίνη. Νομίζεις άλλα πράγματα για σένα. Από τη μία έχεις έναν τεράστιο ναρκισσισμό και από την άλλη μισείς τον εαυτό σου».
Ο συγγραφέας είχε περιγράψει ακόμη ότι, πέρα από την εξάρτηση, το συναίσθημα που τον βάραινε περισσότερο ήταν η ντροπή, καθώς δυσκολευόταν να αποδεχθεί και να μοιραστεί το πρόβλημά του με τους ανθρώπους γύρω του.«Αυτό που αισθανόμουν ως χειρότερο ήταν η ντροπή. Αισθανόμουν μια τρομερή ντροπή, δεν ήθελα να το μάθει κανείς».
Με αφορμή τον θάνατό του, ο Σταύρος Θεοδωράκης επέλεξε να αναδημοσιεύσει το συγκεκριμένο απόσπασμα της συνέντευξης στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, αποχαιρετώντας τον με λόγια βαθιάς εκτίμησης.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Είχε πολλές νίκες ο Αλέξης. Κάθε βιβλίο του – περισσότερα από είκοσι εξέδωσε – ήταν μια νίκη. Και μια απόλαυση για τους αναγνώστες του. Έγραφε ασταμάτητα, σαν να έδινε μια μάχη με τον χρόνο. Μια μάχη απέναντι στο τέλος. Και αντιμετώπιζε με σεμνότητα όλες τις αναποδιές της ζωής. Δεν ήταν λίγες. Τον Δεκέμβριο του 2010 μου μίλησε στους “Πρωταγωνιστές” για τον προσωπικό του δαίμονα, το αλκοόλ. “Σταδιακή αυτοκτονία”, το είχε χαρακτηρίσει. Μέσα από τη δημοσιότητα που πήρε τότε η προσωπική του περιπέτεια, έγινε ένα θετικό παράδειγμα για χιλιάδες ανθρώπους που έδιναν την ίδια μάχη. Τον αποχαιρετώ με ευγνωμοσύνη. Για τα βιβλία του και τη σεμνότητά του. Για το θάρρος που επέδειξε στις δύσκολες μάχες της ζωής».
Η μαρτυρία του Αλέξη Σταμάτη παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο ειλικρινείς δημόσιες καταθέσεις για τον εθισμό στο αλκοόλ, αναδεικνύοντας τόσο τις καταστροφικές συνέπειες της εξάρτησης όσο και τη σημασία της αναζήτησης βοήθειας και της δύναμης να συνεχίζει κανείς να αγωνίζεται απέναντι στις δυσκολίες της ζωής.
