Ο Άλκης Γιαννακάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 1945. Από μικρός, η ανεξαρτησία και η ατίθαση φύση του δημιούργησαν προβλήματα στο σχολείο, μα ταυτόχρονα φανέρωναν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα. Στα 17 του, τυχαία, ο σκηνοθέτης Μανώλης Σκουλούδης τον ανακάλυψε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Ένας Ντελικανής» το 1962. Από εκείνη τη στιγμή, η φυσική του παρουσία και η γοητεία του τον έκαναν να ξεχωρίζει στον ελληνικό κινηματογράφο.
Το σύμβολο γοητείας και το «Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη»
Η δεκαετία του ’60 και του ’70 τον ανέδειξε ζεν πρεμιέ και sex symbol, με τους ρόλους του να κινούνται γύρω από τον «σκληρό» ή τον «κακό». Στην ταινία Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (1965), υποδύθηκε έναν χαρτοπαίκτη και αποτυχημένο πυγμάχο, βουτηγμένο στον υπόκοσμο, που καθιέρωσε την εικόνα του «κακού» με γοητεία. Οι τολμηρές σκηνές της ταινίας προκάλεσαν συζητήσεις και ανέδειξαν την ικανότητά του να μαγνητίζει το κοινό, ακόμα κι όταν ο ρόλος του ήταν αμφιλεγόμενος.
Ζωή μακριά από τα φώτα
Παρά τη δημοσιότητα, ο Άλκης επέλεξε μια ζωή ήρεμη, μακριά από κοσμικά events και συνεντεύξεις. Οι φίλοι και οι συνεργάτες του τον περιγράφουν ως συνεσταλμένο, ευγενικό και με αστείρευτο χιούμορ. Τα τελευταία 25 χρόνια ζούσε με την Κατερίνα, που στο Πρωινό του ΑΝΤ1 μίλησε για εκείνον με τρυφερότητα: «Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, με μεγάλη ενέργεια και δίψα για ζωή. Θα μου λείψει πάρα πολύ».
Οι σχέσεις που άφησαν εποχή
Η ζωή του ήταν γεμάτη έντονες στιγμές αγάπης. Η σχέση του με τη συμπρωταγωνίστριά του Γκιζέλα Ντάλι έγινε θρύλος, ενώ η προσωπικότητά του άφηνε πάντα το στίγμα της στις γυναίκες και τους συναδέλφους του. Παράλληλα, η καριέρα του επεκτάθηκε σε κινηματογραφικές ταινίες και βιντεοκασέτες της δεκαετίας του ’80, μέχρι που αποφάσισε να αποσυρθεί το 1987, επιλέγοντας μια ζωή πίσω από τα φώτα.
Το τέλος ενός ζεν πρεμιέ
Ο Άλκης Γιαννακάς έφυγε από τη ζωή στις 12 Οκτωβρίου σε ηλικία 80 ετών. Τα τελευταία χρόνια ζούσε ήσυχα σε ένα σπίτι στην Πλατεία Αμερικής, συχνά επισκεπτόμενος το Σπίτι του Ηθοποιού για να συναντά παλιούς φίλους και συνεργάτες. Η υποκριτική είχε κλείσει οριστικά για εκείνον, αλλά η λάμψη του και η γοητεία του θα παραμείνουν ανεξίτηλες στη μνήμη του ελληνικού κινηματογράφου.
