Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν την Κυριακή 23 Αυγούστου από τον θάνατο του Ανδρέα Μπάρκουλη και ο γιος του, Νίκος, θέλησε να τιμήσει τη μνήμη του με μια βαθιά προσωπική ανάρτηση.
Ο σπουδαίος ηθοποιός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών, ύστερα από σοβαρά προβλήματα υγείας και πολύμηνη νοσηλεία στο νοσοκομείο «Αγία Όλγα». Ο θάνατός του προήλθε από καρδιοαναπνευστικά προβλήματα, αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη παρακαταθήκη στον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο.
Για τον Νίκο Μπάρκουλη, όμως, ο Ανδρέας Μπάρκουλης δεν είναι μόνο ο σπουδαίος ηθοποιός που γνώρισε όλη η Ελλάδα. Είναι ο πατέρας του, η απουσία του οποίου εξακολουθεί να τον πονά, ακόμη και μία ολόκληρη δεκαετία αργότερα.«10 Χρόνια μετά.. Και ακόμα όταν πάω να μιλήσω ή να γράψω για εσένα μέσα μου πονάω..»
Ο Νίκος Μπάρκουλης, που σήμερα είναι 25 ετών, εξομολογήθηκε μέσα από τα social media πόσο δύσκολο παραμένει για εκείνον να διαχειριστεί την απώλεια.
Στην ανάρτησή του μιλά για τις αναμνήσεις που σταδιακά ξεθωριάζουν, αλλά και για τους τρόπους με τους οποίους προσπαθεί να κρατά ζωντανή την εικόνα του πατέρα του. Μια ταινία στην τηλεόραση ή μια αναζήτηση στο διαδίκτυο αρκούν για να τον φέρουν ξανά κοντά του, έστω και για λίγα λεπτά.
«10 Χρόνια μετά.. Και ακόμα όταν πάω να μιλήσω ή να γράψω για εσένα μέσα μου πονάω.. Σιγά σιγά η εικόνα που είχα από εσένα αρχίζει και θολώνει όσο περνάνε τα χρόνια, μερικές φορές σκέφτομαι το πόσο τυχερός είμαι που μπορώ απλά να γράψω το όνομα σου στο ίντερνετ και απλά να σε δω ή να ανοίξω τυχαία την τηλεόραση και να πετύχω μια ταινία σου.. έτσι λίγο να θυμηθώ το όμορφο πρόσωπο σου, το καθηλωτικό βλέμμα σου και αυτό το χαμόγελο που έφερνε χαρά σε όποιον το κοίταγε. Κάθε χρόνο αντί να γίνετε πιο εύκολο καταλήγει να είναι η ίδια μέρα που ήταν πριν 10 χρόνια, αυτός ο εφιάλτης είναι σαν να μην σταματά ποτέ και αυτή η ημερομηνία είναι σκαλισμένη μέσα στην ψυχή μου.»
Το παράπονο ενός παιδιού που μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του
Στη συνέχεια της εξομολόγησής του, ο Νίκος αναφέρεται και σε όλα όσα θα ήθελε να είχε ζήσει μαζί με τον πατέρα του. Στιγμές και εμπειρίες που θεωρούσε αυτονόητο ότι θα μοιραζόταν μαζί του, αλλά τελικά χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μόνος του.
Μιλά για την ανάγκη ενός παιδιού να έχει δίπλα του τον πατέρα του στις δύσκολες και στις σημαντικές στιγμές της ζωής, από τα πιο απλά καθημερινά πράγματα μέχρι τις αποφάσεις που σηματοδοτούν την ενηλικίωση.
«Ξέρεις μερικές φορές θέλω να γυρίσω και να σε κατηγορήσω για τα πάντα, το ότι έπρεπε να τα μάθω όλα μόνος μου, ότι έπρεπε να ξεπεράσω τόσα δύσκολα πράγματα μόνος μου, πώς να ξυριστώ πώς να φερθώ σε μια κοπέλα, να μου πάρεις το πρώτο μου αμάξι να με προστατεύσεις όταν όλα αυτά τα όρνια γύρω μου ερχόντουσαν να με κατασπαράξουν και πιο πολύ από όλα που με άφησες μόνο μου με την μαμά Πόσο εγωιστής έστω που το γράφω αυτό ε;»
Και αμέσως μετά, ο ίδιος αφήνει στην άκρη κάθε παράπονο, κρατώντας μόνο το συναίσθημα που βρίσκεται πίσω από όλα όσα έγραψε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Συγγνώμη απλά μου λείπεις.. και τι δεν θα έδινα να σε πάρω άλλη μια αγκαλιά ..Και τι δεν θα έδινα» έγραψε χαρακτηριστικά ο Νίκος Μπάρκουλης στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram.
Μια απουσία που δεν έπαψε ποτέ να πονά
Η ανάρτηση του Νίκου αποτυπώνει με τον πιο προσωπικό τρόπο το πώς μπορεί να βιώνεται το πένθος ακόμη και πολλά χρόνια μετά. Ο χρόνος μπορεί να αλλάζει την καθημερινότητα, όμως δεν εξαφανίζει απαραίτητα την απουσία ενός ανθρώπου που υπήρξε τόσο σημαντικός.
Για τον ίδιο, η 23η Αυγούστου παραμένει μια ημερομηνία βαθιά χαραγμένη μέσα του. Δέκα χρόνια μετά, η ανάγκη να δει ξανά το πρόσωπο του πατέρα του, να θυμηθεί το χαμόγελό του και να αισθανθεί έστω για λίγο την παρουσία του παραμένει ζωντανή.
