Τις οικονομικές δυσκολίες που βίωσε στο παρελθόν και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε μια περίοδο έντονης στέρησης περιέγραψε ο Ανδρέας Μικρούτσικος, επισημαίνοντας ότι η έλλειψη υλικών αγαθών δεν τον κατέβαλε ψυχολογικά, καθώς για εκείνον προτεραιότητα είχε πάντα η ανθρώπινη επαφή.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο podcast «AnesTea», το οποίο προβλήθηκε στο YouTube, ο γνωστός παρουσιαστής μίλησε, μεταξύ άλλων, για τη μετάβαση από μια περίοδο οικονομικής άνεσης σε μια φάση έντονης οικονομικής πίεσης.
Ανδρέας Μικρούτσικος: Πολλοί με πήραν να με βοηθήσουν, πολλοί δεν με πήραν, που έπρεπε να με πάρουν
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: «Εκτός από μία στενοχώρια που μεταφραζόταν σε κάποια λάθη που έκανα και συνέβη αυτό, στη μετάβαση έλεγα “καλά να πάθω”, δεν με έπιανε στενοχώρια γιατί θα κοιμηθώ με κουβέρτα και δεν θα έχω καλοριφέρ, που εγώ έβαζα το πετρέλαιο από τον Σεπτέμβρη και σταμάταγε τον Ιούνιο, έμπαινες μέσα και αν δεν ήσουν με το φανελάκι, έλιωνες στη ζέστη. Δεν με ένοιαζε που τον Φεβρουάριο έπρεπε να ήσουν με μπουφάν για να μου μιλήσεις. Είχα βρει αυτόν τον τρόπο και ζούσα. Αυτό που με ένοιαζε ήταν να έρθει ένας φίλος μου και να του φτιάξω ένα τσάι, αν υπήρχε και να πούμε κάτι και αυτό να έβγαζε μία αισιοδοξία».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, αναφέρθηκε στη στάση που κράτησαν άνθρωποι από το περιβάλλον του εκείνη την περίοδο. Όπως σημείωσε: «Πολλοί με πήραν να με βοηθήσουν, πολλοί δεν με πήραν, που έπρεπε να με πάρουν, για να με ρωτήσουν πώς είμαι. Δεν ήθελα να κουβαλάω την στενοχώρια της τότε ζωής μου και είχα μερικούς ανθρώπους, με τους οποίους έκανα παρέα, βγαίναμε, μιλάγαμε, βλέπαμε τηλεόραση, τρώγαμε ένα φαγητό στο σπίτι μου. Ήμουν απομονωμένος, έβγαινα, δεν πήγαινα για διακοπές, ή στο σπίτι μου στη Μήλο, γιατί ήξερα ότι θα το χάσω το σπίτι μου. Δεν ξαναπήγα καλοκαίρι στη Μήλο με τα σκάφη και τα φουσκωτά μου».
Ο παρουσιαστής μίλησε με ειλικρίνεια για την απομόνωση, τις αλλαγές στον τρόπο ζωής του και τη συνειδητοποίηση ότι ενδεχομένως θα έχανε περιουσιακά στοιχεία, όπως το σπίτι του στη Μήλο, τονίζοντας όμως ότι αυτό που τον κράτησε όρθιο ήταν οι λίγοι αλλά ουσιαστικοί άνθρωποι γύρω του και η ανάγκη για επικοινωνία και αισιοδοξία.
