Υπάρχουν στιγμές που το πένθος δεν αφήνει περιθώρια για τίποτε άλλο. Και υπάρχουν και εκείνες κατά τις οποίες, παρά τη συναισθηματική φόρτιση, οι άνθρωποι που μένουν πίσω καλούνται να αντιμετωπίσουν μια σειρά από δύσκολες υποχρεώσεις. Για την οικογένεια του Γιώργου Μαζωνάκη, οι σαράντα ημέρες από τον θάνατό του αποτέλεσαν έναν ακόμη σταθμό στη δύσκολη αυτή διαδρομή.

Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου τελέστηκε το σαρανταήμερο μνημόσυνο του δημοφιλούς τραγουδιστή στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια, ενώ ακολούθησε τρισάγιο στον τάφο του στο Γ΄ Νεκροταφείο. Η οικογένεια και οι άνθρωποι που τον αγάπησαν είχαν την ευκαιρία να τιμήσουν τη μνήμη του, σε μια περίοδο κατά την οποία η απουσία του παραμένει έντονη.

Πίσω, όμως, από τις στιγμές μνήμης και συγκίνησης, υπάρχουν ζητήματα που απαιτούν συγκεκριμένες κινήσεις και νομικούς χειρισμούς. Ένα από αυτά είναι η κατοικία στη Βούλα, ο προσωπικός χώρος όπου ο Γιώργος Μαζωνάκης περνούσε μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η Βάσω και το γραφειοκρατικό σκέλος

Η διαχείριση των εκκρεμοτήτων που αφορούν το σπίτι αποτελεί μια διαδικασία με πολλές παραμέτρους. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η συνεργασία με δικηγόρο είναι σημαντική, καθώς πρέπει να αποσαφηνιστεί ποια βήματα μπορούν να γίνουν, ποια έγγραφα απαιτούνται και πότε μπορεί να επιτραπεί η πρόσβαση στην κατοικία.

Η Βάσω Μαζωνάκη, σύμφωνα με πληροφορίες φέρεται να έχει ενεργό ρόλο στη διευθέτηση του γραφειοκρατικού σκέλους, σε συνεργασία με νομικό εκπρόσωπο.

Η διαδικασία της αποσφράγισης δεν είναι απλή υπόθεση. Η κατοικία παραμένει δεσμευμένη στο πλαίσιο της έρευνας για τις συνθήκες του θανάτου του τραγουδιστή, ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα οι αρχές έχουν πραγματοποιήσει έρευνες και έχουν συλλέξει στοιχεία από το εσωτερικό της. Συνεπώς, οποιαδήποτε πρόσβαση ή απομάκρυνση αντικειμένων πρέπει να γίνει με την έγκριση των αρμόδιων αρχών.

Τα προσωπικά αντικείμενα και όσα παραμένουν μέσα στο σπίτι

Ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα σε μια τέτοια περίπτωση είναι η διαχείριση των προσωπικών αντικειμένων του ανθρώπου που έφυγε από τη ζωή. Ρούχα, έγγραφα, αντικείμενα καθημερινής χρήσης και πράγματα με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία μπορεί να παραμένουν μέσα στην κατοικία, χωρίς οι οικείοι του να έχουν τη δυνατότητα να τα παραλάβουν.

Η επιθυμία να τακτοποιηθούν αυτές οι εκκρεμότητες είναι απολύτως κατανοητή. Η παραλαβή, ωστόσο, δεν μπορεί να γίνει αυθαίρετα. Εφόσον υπάρχουν αντικείμενα που έχουν κατασχεθεί ή ενδέχεται να αποτελούν αποδεικτικό υλικό, η τύχη τους εξαρτάται από την πορεία της έρευνας και τις σχετικές αποφάσεις.

Για την οικογένεια, το ζητούμενο θα ήταν να υπάρξει σαφής εικόνα για το τι μπορεί να παραληφθεί, πότε και με ποια διαδικασία, ώστε να διευθετηθούν οι εκκρεμότητες χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα στη δικαστική διερεύνηση.

Το σπίτι στη Βούλα και το ζήτημα του ιδιοκτήτη

Ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο αφορά το ίδιο το ακίνητο. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η κατοικία στη Βούλα δεν ήταν ιδιόκτητη, αλλά μισθωμένη. Αυτό σημαίνει ότι, πέρα από τις ανάγκες της έρευνας, υπάρχει και το πρακτικό ζήτημα της μελλοντικής παράδοσής της στον ιδιοκτήτη.

Η παρατεταμένη σφράγιση δεν επιτρέπει να ολοκληρωθούν οι συνήθεις διαδικασίες που ακολουθούν όταν μια μίσθωση πρέπει να διευθετηθεί. Ο ιδιοκτήτης, σύμφωνα με τηλεοπτικό ρεπορτάζ που μεταδόθηκε από το Star, επιθυμεί να αποσφραγιστεί το ακίνητο, ώστε να μπορέσει να το καθαρίσει, να παραλάβει ξανά τον χώρο του και να τον διαθέσει εκ νέου προς ενοικίαση.Το ενδεχόμενο πρόσθετων εξόδων είναι ένα γενικό πρακτικό ζήτημα σε μια παρατεταμένη μίσθωση.

Μετά τα σαράντα, οι εκκρεμότητες παραμένουν

Για την οικογένεια Μαζωνάκη, η κατοικία στη Βούλα παραμένει ένα ανοιχτό ζήτημα, όσο η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη και δεν έχει δοθεί άδεια αποσφράγισης. Το επόμενο βήμα θα εξαρτηθεί από τις αρμόδιες αρχές και τις προϋποθέσεις που θα τεθούν για την πρόσβαση στον χώρο.

Σε τέτοιες στιγμές, η γραφειοκρατία μπορεί να μοιάζει ψυχρή απέναντι στο συναίσθημα. Είναι, όμως, μέρος της πραγματικότητας που καλούνται να διαχειριστούν οι οικείοι ενός ανθρώπου που έφυγε ξαφνικά.

Το ζητούμενο είναι να υπάρξει σαφής ενημέρωση, να διαφυλαχθούν τα στοιχεία που χρειάζονται οι αρχές και, όταν αυτό επιτραπεί, να διευθετηθούν τα προσωπικά αντικείμενα και η παράδοση του ακινήτου.

Γιατί, ακόμη κι όταν ολοκληρώνεται μια τελετή μνήμης, οι πρακτικές εκκρεμότητες συνεχίζονται. Και κάθε επόμενο βήμα χρειάζεται να γίνει με σεβασμό στη μνήμη του ανθρώπου που έφυγε, αλλά και με προσοχή απέναντι στις διαδικασίες που παραμένουν ανοιχτές.