Από τον Ανδρέα Θεοδώρου
Ο Αναστάσης Ροϊλός δεν είναι απλώς ένας ταλαντούχος ηθοποιός της γενιάς του, είναι μια παρουσία που μαγνητίζει χωρίς θόρυβο. Με ρόλους που ισορροπούν ανάμεσα στην ένταση και την ευαισθησία και με μια στάση ζωής που προτιμά την αλήθεια από τη βιτρίνα, έχει καταφέρει να ξεχωρίσει τόσο επί σκηνής όσο και εκτός αυτής. Στο press event που διοργάνωσε ο Alpha για τη νέα κωμωδία «Μπαμπά σ’ αγαπώ» ο Αναστάσης Ροϊλός μιλάει στο Λοιπόν και το egomagazine.gr για τον ρόλο του, την πορεία και τα θεατρικά του σχέδια. Απολαύστε τον!
Αναστάση, πες μας λίγα λόγια για τον χαρακτήρα που υποδύεσαι στη νέα κωμωδία του Alpha «Μπαμπά σ’ αγαπώ…».
Υποδύομαι τον Δημήτρη που είναι ένας αλαζονικός και φιλόδοξος εργένης, ο οποίος έχει μάθει να κυνηγάει ωραίες γυναίκες και επαγγελματικές επιτυχίες· όμως όλη του η ζωή θα αλλάξει όταν η Κατερίνα, μια από τις σύντομες γνωριμίες του, αφήσει στο σπίτι του τον Βίκτωρα, προϊόν της μιας βραδιάς σχέσης τους. Αιώνιος έφηβος, ένας σύγχρονος Πίτερ Παν, ο Δημήτρης είναι πολύ ανώριμος και καθόλου έτοιμος να μεγαλώσει ένα παιδί, όμως ο μικρός Βίκτωρας σιγά σιγά θα τον κερδίσει και θα τον βοηθήσει να ανακαλύψει τη χαρά της πατρότητας. Γενικά ο τύπος αυτός είναι ένα red flag για φίλους, για γυναίκες, αλλά βλέπουμε μέσα από το σενάριο -που το έχουμε αλλάξει λίγο από το original- ότι έχει μια πονεμένη ιστορία και στην πραγματικότητα είναι ένας πολύ ωραίος τύπος. Και εγώ τον ανακαλύπτω σιγά σιγά και τον έχω συμπαθήσει.
Αλλάζει η κοσμοθεωρία του μετά τον ερχομό του παιδιού στη ζωή του;
Ναι, τελείως. Δένεται με το παιδί και ανακαλύπτει πράγματα. Λέει ότι «τον έψαχνε χωρίς να το ξέρει». Φτάνει να γίνει ένας μπαμπάς που ο ίδιος δεν είχε. Να γίνει ο μπαμπάς-φίλος. Μιλάει στο παιδί σαν να είναι ενήλικος, είναι κάτι που προσωπικά το βρίσκω πολύ αστείο.
Έχεις κοινά στοιχεία με τον ήρωά σου;
Πάντα έχουμε κοινά στοιχεία με τους χαρακτήρες που υποδυόμαστε και προσπαθούμε να κάνουμε αναγωγές στη δική μας ζωή για να τους καταλάβουμε. Πολύ εύκολα αναγνωρίζεις συμπεριφορές και δικές σου αλλά και γνωστών σου και στον Δημήτρη αλλά και σε όλους τους μπαμπάδες της σειράς.
Πρώτη φορά κωμωδία… Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη.
Ναι (γέλια). Όλοι οι ηθοποιοί, τουλάχιστον όσοι ξέρω εγώ, λέμε πάντα ότι θέλουμε να κάνουμε κωμωδία, ακόμη και αν φοβόμαστε πολύ. Και περιμένουμε πώς και πώς τη στιγμή. Γιατί έχει να κάνει και με το τι κωμωδία θα είναι, πώς θα είναι γραμμένο το σενάριο κ.λπ..
Τι έχει η συγκεκριμένη κωμωδία και σε έκανε να πεις το «ναι»;
Θα σας το πω όσο πιο απλά μπορώ, γιατί εγώ μπήκα πολύ αρχή στο project, πέρυσι τον Φεβρουάριο. Ακόμη δεν είχαμε εικόνα για το τι θα γίνει. Είχα όμως στα χέρια μου δυο επεισόδιο από την original εκδοχή της σειράς, το χιλιανό. Κάναμε συναντήσεις και μου φάνηκε εξαρχής ότι, αν γίνει σωστά, μπορεί να ενδιαφέρει πολύ τον Έλληνα τηλεθεατή. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε η δυσκολία του πώς το στήνουμε όλο αυτό. Παίζουμε με 6 χρονών παιδιά, τα οποία έχουν πολύ μεγάλο ρόλο και αυτό έχει τις δυσκολίες του. Για εμάς οι παρτενέρ μας στη σειρά αυτή είναι τα παιδιά. Είναι μεγάλη πρόκληση, αλλά έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, προσεγμένη επιλογή και δόθηκε χρόνος ώστε να βρεθούν τα παιδιά.
Φαίνεται ότι έχετε φτιάξει μια «δεμένη» ομάδα…
Πράγματι, έχουμε φτιάξει μια πάρα πολύ ωραία ομάδα και είμαστε σε ένα σημείο που χαιρόμαστε πολύ αυτό που συμβαίνει. Καμιά φορά ακούγεται κλισέ το ότι περνάμε καλά στα γυρίσματα και δεν ενδιαφέρει κανέναν, αλλά σε μια εποχή που μπαίνουν ερωτήματα για το ΑΙ πρέπει σε κάθε ευκαιρία να επιστρέφουμε στον άνθρωπο. Και αυτό γιατί, τελικά, ο άνθρωπος πάντοτε ενδιαφέρεται να δει άνθρωπο και όχι ΑΙ. Εδώ με τους συναδέλφους και τα παιδιά έχουμε δημιουργήσει κάτι σαν οικογένεια και ψάχνουμε πολύ πρωτογενή πράγματα. Ένα από τα πράγματα που μου άρεσε πολύ διαβάζοντας τα πρώτα επεισόδια είναι ότι δεν έχουμε στην πραγματικότητα κόντρες. Βλέπεις τρεις άντρες που δεν πολεμάνε για τον έρωτα μιας γυναίκας. Και αυτό για μένα ήταν πολύ ανακουφιστικό. Έχουμε να ασχοληθούμε και με κάτι άλλο πέρα από τα ερωτικά.
Πόσο δύσκολο ήταν να παίξεις με ένα παιδί;
Νομίζω είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη και του επαγγελματισμού μας, αλλά και της ανθρωπιάς μας. Το παιδί θα αναδειχθεί μόνο μέσα από εμάς. Παίζουμε για το παιδί, ώστε να μπορέσει εκείνο να είναι αληθινό και να λειτουργεί ως ηθοποιός. Να κάνει τον ρόλο του σωστά και να περάσει καλά σε ένα επίπεδο ανθρώπινο. Το παιδί μου, ο Ιάσονας, θέλω να έρχεται στο γύρισμα με χαρά. Δεν θέλω να έρχεται βαρυγκωμώντας.
Φαίνεται ότι αγαπάνε τα παιδιά και τους τρεις μπαμπάδες…
Αυτό είναι ένα δώρο το οποίο δεν περιμέναμε. Δεν μπορώ να σου κρύψω ότι όταν είναι πηγαίο είναι ανεκτίμητο. Νιώθουμε τυχεροί.
Έχεις βρεθεί σε συνεργασίες που το κλίμα δεν ήταν και τόσο ευχάριστο;
Ναι, συμβαίνει αυτό. Δεν χρειάζεται να τα έχεις ζήσει γιατί τα ακούς. Σε σχέση λοιπόν με αυτά που ξέρουμε ότι συμβαίνουν, γιατί κάθε δουλειά έχεις τις δυσκολίες της, είμαστε τυχεροί που ευθυγραμμίστηκαν οι πλανήτες με τέτοιο τρόπο, ώστε οι άνθρωποι που εμπλέκονται να δημιουργούν μια ωραία ομάδα…
Φαντάζεσαι τον εαυτό σου μπαμπά;
Τυχαίνει να έχω μωρά στον στενό κύκλο μου, έχω τη βαφτισιμιά μου, πρόσφατα γέννησαν και οι φίλοι μου. Λατρεύω τα παιδιά των φίλων μου και τη βαφτισιμιά μου, αλλά δεν σκέφτομαι ακόμη να γίνω μπαμπάς. Δεν θα ήθελα, πάντως, να μου συμβεί αυτό που συνέβη στον Δημήτρη (γέλια).
Υπήρξαν δύσκολες στιγμές με τα παιδιά στα γυρίσματα;
Δεν θα μπω σε συγκεκριμένες αναφορές περιστατικών, γιατί είμαστε άνθρωποι και τα παιδιά είναι παιδιά. Κρατάω ότι από όσα θα μπορούσαν να έχουν συμβεί σε μια συνθήκη με τόσο μεγάλο ρίσκο, είμαστε τυχεροί γιατί δεν έγινε τίποτα τρομερό. Ήταν όλα διαχειρίσιμα και έχουμε κάνει μια φοβερή ομάδα. Πιστεύω ότι με έχει αποζημιώσει σε τόσα πράγματα.
Πώς διαχειρίζεσαι την αναγνωρισιμότητα;
Είναι αρκετά χρόνια πια … Είναι αποτέλεσμα της δουλειάς η αναγνωρισιμότητα και τα βλέπω όλα αυτά όπως έρχονται. Είναι πολύ καλό, πάντως, πράγμα η αγάπη του κόσμου. Είμαι ευγνώμων και προσπαθώ να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων και της αγάπης που παίρνω από τον κόσμο είτε με τον τρόπο που θα αντιμετωπίσω έναν άνθρωπο που με προσεγγίζει είτε, κυρίως, μέσα από την ίδια τη δουλειά μου. Δεν γίνεται να ρίχνεις την ποιότητα αυτού που έχεις κάνει.
Θεατρικά πού σε απολαμβάνουμε φέτος;
Μέχρι τα τέλη Απριλίου είμαι στο «Misery» σε σκηνοθεσία Έλενας Καρακούλη με την αγαπημένη μου Φιλαρέτη Κομνηνού στο θέατρο Άνεσις. Το έργο του Στίβεν Κινγκ, βασισμένο στο ομώνυμο best-seller και την κινηματογραφική του εκδοχή, ζωντανεύει στη σκηνή ως μια καθηλωτική αναμέτρηση με τα όρια της εξουσίας, της χειραγώγησης και του εγκλεισμού.
